READING

Als je wel wat hebt met God, maar niet met de kerk

Als je wel wat hebt met God, maar niet met de kerk


Ze hebben moeite met de kerk, maar tegelijkertijd zijn ze soms intensiever bezig met geloof dan mensen binnen de kerkmuren. Remmelt duikt in de wereld van deze ‘grensgangers’: wie zijn ze en wat zoeken ze?

Al een paar jaar ben ik gefascineerd door deze groep mensen. Mensen die het op dit moment even niet weten met de kerk. Misschien in de toekomst, de kerk van overmorgen, maar dan heel anders dan wat we nu gewend zijn. Het is begonnen met gesprekken in cafés, zomaar met een cappucino of een biertje met iemand bijpraten die ik een tijdje niet gesproken had.

Gaandeweg begon ik te beseffen dat in die gesprekken meer diepte zat dan in de meeste zondagse gesprekken na een kerkdienst. De zoektocht naar God en de worsteling met het leven werd gedeeld in het veilige geroezemoes van een café. De plek waar iedereen eerlijker durft te zijn dan daarbuiten. Wat me raakte was de echtheid, maar ook de losheid ten opzichte van de kerk.

Niet God is het probleem, maar wat dan wel? De mensen, de tradities, de taal? Dat wil ik de komende maanden verder proberen af te pellen. Ik ga op zoek naar een paar lijnen in al die verhalen: wat is de beweging die grensgangers maken? Wat is de vervreemding? En daarbij: wat is het onderliggende verlangen dat ik proef in de soms bevlogen verhalen?

Niet zomaar een verhaal over kerkverlating

Een van de reacties die ik de afgelopen tijd kreeg, was: ‘Oh, je bent bezig met kerkverlaters te interviewen?’ Nee dus. Ja, mensen die ik uitgebreid sprak, hadden vaak de kerk verlaten. Zoals de beweging de kerklozen, van Mark en Elsa Eikema. Voor mij is dat echt iets anders dan gewoon een verhaal over kerkverlating. Het is geen afscheid van geloof, God of Jezus zozeer. Het is veel meer een verandering in denken, voelen en doen. Het gaat over twee werelden die in de bestaande kerk niet meer bij elkaar lijken te willen komen. Dat gaat niet over evangelisch of gereformeerd.

Een rooms-katholieke jonge vrouw zag de kerk al jaren niet meer van binnen en had intussen al een paar protestantse alternatieven achter de rug. Maar ze vertelde vol overtuiging hoe ze geen avond oversloeg om te bidden. God was dichtbij voor haar en ze wilde geen dag leven zonder. Een ander deelde zijn zoektocht met me: van streng gereformeerd naar baptist. Mooie ervaringen en fijne mensen. En toch. Hij kwam er eigenlijk al langere tijd niet meer. Maar hij zocht wel andere plekken op om opgeladen te worden en God te ervaren.

Het gaat over twee werelden die in de bestaande kerk niet meer bij elkaar lijken te willen komen

Het is een ander verhaal, omdat er een zoektocht plaatsvindt die in mijn ogen wel degelijk nieuw is. Altijd zullen mensen kerken verlaten hebben met uiteenlopende redenen en al eeuwen bewegen gelovigen zich ook buiten het zicht van de georganiseerde kerk.

Wat in mijn beleving nieuw en tegelijk spannend is, is dat juist bewustgelovige, jongere mensen het steeds minder binnen de kerk lijken te kunnen vinden. Deels zal dat te vangen zijn in kritiek op bestaande vormen of te maken hebben met negatieve ervaringen in de lokale kerkgemeenschap. Maar er is meer aan de hand. Volgens mij gaat het over een soort cultuurbreuk en paradigmaverschuiving.

Ik werd ongemerkt ‘een van hen’

Ik stel mezelf regelmatig de vraag wat het is als ik aan den lijve vervreemding ervaar in een kerkdienst of binnen een kerkelijk gesprek. Dit is bij mij een sluimerend proces geweest van vele jaren. Als beginnend gemeentepredikant in Friesland hoorde ik mezelf soms praten als ik voor de zoveelste keer de wetslezing deed. De momenten waarop ik me afvroeg: ‘waarom doe ik dit?’ kwamen steeds vaker en onaangekondigder.

Ik heb dat destijds als een vormkwestie opgevat en hoopte met wat liturgische ruimte weer op adem te komen. Ik kwam vervolgens terecht in Amsterdam met een kerkplantingsinitiatief waar Stroom uit voortkwam. Even leek de lucht geklaard, omdat vormen losgelaten konden worden en een nieuwe dynamiek op gang kwam. Wat ik onderschat had, was dat het mijn eigen geloof ook sterk beïnvloedde. Ik werd ongemerkt ‘een van hen’. De uitspraak van Paulus over ‘de Jood een Jood, de Griek een Griek’ kwam veel dieper binnen dan ik ooit voor mogelijk gehouden had.

Ik voel de afhakers soms beter aan dan de dragers van de geloofsgemeenschap

Intussen sta ik weer een paar jaar verder aan de basis van een nieuw initiatief in Amsterdam-Zuidoost. Maar ik lijk minder belijning te hebben dan destijds. Ik ben terughoudender geworden in het neerzetten van iets als een samenkomst. Ik zoek naar een basis in kleinere en meer vloeibare vormen en groepen. Meer nog dan 10 jaar geleden zoek ik naar het DNA dat in staat is in een nieuwe omgeving iets te laten groeien wat echt is. Maar ook wat klopt met het leven waar ik in sta en waar mensen om mij heen mee binnenkomen. Ik ben zelf een grensganger geworden.

Het is voelbaar als ik doordeweeks als begeleider, coach of adviseur betrokken ben bij kerken van allerlei pluimage. Ik kan daar genieten. Tegelijk lukt het me niet meer om me thuis te voelen bij een manier van benaderen, of een cultuur. Als coach helpt dat mij om naar de kern terug te gaan. Maar met mijn andere been sta ik in een omgeving die een paar huizenblokken verwijderd is van de wereld van kerkvormen en kerktaal. Ik voel spanning als ik de afhakers soms beter aanvoel dan de dragers van de geloofsgemeenschap. Wil ik er zelf dan helemaal uit? Aan de andere kant: kan ik terug?

Grensganger: je kunt niet meer terug

Dat is misschien wel het punt dat ik steeds aantref in de gesprekken met andere grensgangers: ze kunnen niet meer terug. De beweging is ingezet en niet terug te draaien. Het kan tijdelijk even zo lijken, maar uiteindelijk passen deze kerken en deze gelovigen niet meer bij elkaar. Dat is pittig. Daar was kerk wel voor bedoeld, toch? Wat nu? Ik wil op zoek naar het verhaal achter tradities, persoonlijke gevoelens van gemis en eenzaamheid. Als het meer is dan wat draaien aan de knoppen van vorm en woorden, wat dan?

Ik proef verlangen naar plekken waar geloven en leven elkaar weer vinden

Het is spannend, omdat ik het niet precies weet en ik merk aan mijn gesprekspartners dat zij stuk voor stuk het ook nog niet weten. Intussen is deze zoektocht niet zonder risico’s, neem de nieuwe eenzaamheid. Of het perspectief van een uitgeleefde collectieve kerk naar nieuw beleefde individuele eenpersoonskerkjes. Of matheid en ontgoocheling als we over vijf jaar niets nieuws gevonden hebben en dat dit het dan is?

Zoektocht voorbij de frustratie

Waarom wil ik deze zoektocht aangaan? Omdat ik zelf het antwoord wil zoeken, maar ook met anderen in de spiegel wil kijken. De kerk, dat zijn wijzelf, inclusief afhakende zoekers buiten de kerkmuren. Hun verhalen doen ertoe en de zoektocht gaat over meer dan persoonlijke frustratie. Ik proef verlangen naar meer, naar plekken waar geloven en leven elkaar weer vinden en waar we wel degelijk elkaar weer ontmoeten. Maar voor het zover is, moeten we misschien de zoektocht maar gewoon aan durven gaan.

Doe je mee? Herken je zelf deze vervreemding?

Reageer en vertel over jouw zoektocht en wellicht jouw intussen gevonden ingrediënten voor een nieuw perspectief op kerk-zijn voor grensgangers.


Remmelt Meijer is theoloog en coach. Hij schrijft voor Lazarus een blogserie over de zogenaamde ‘grensgangers’. Mensen die geen aansluiting meer vinden in de kerk, maar wel zoeken naar God en verbondenheid met elkaar. 



  1. Stephen Teeuwen

    1 juni

    Ik ben benieuwd naar je zoektocht en je bevindingen, Remmelt. Ik zoek al een tijdje mee. Begrippen waar het verschillen tussen de twee grenszijden volgens mijn bevindingen tot nu toe op scharniert zijn o.a.:

    taal
    kerk-/samenkomstmodel
    ‘christelijk/post-christelijk’
    niet-weten als rustpunt
    omarming van de veranderlijkheid van het geloof

    Hindernissen op de zoektocht:

    loyaliteit aan de kerk en aan mensen in de kerk
    angst voor het onbekende
    de (zelf-)twijfel die intrinsiek is aan grensgangerschap
    de drukte van het bestaan (waan van de dag) die ons zoeken soms marginaliseert

    Herken je er iets van?

  2. Stephen Teeuwen

    1 juni

    Ik ben benieuwd naar je zoektocht en je bevindingen, Remmelt. Ik zoek al een tijdje mee. Begrippen waar het verschillen tussen de twee grenszijden volgens mijn bevindingen tot nu toe op scharniert zijn o.a.:

    taal
    kerk-/samenkomstmodel
    ‘christelijk/post-christelijk’
    niet-weten als rustpunt
    omarming van de veranderlijkheid van het geloof

    Hindernissen op de zoektocht:

    loyaliteit aan de kerk en aan mensen in de kerk
    angst voor het onbekende
    de (zelf-)twijfel die intrinsiek is aan grensgangerschap
    de drukte van het bestaan (waan van de dag) die ons zoeken soms marginaliseert

    Herken je er iets van?

  3. Marianne Bijlsma

    1 juni

    God Vader trekt ieder mens met Zijn liefde. Naar Zijn hart. De plek waar zonen en dochters worden geboren. Deze kinderen, geboren uit Gods Vaderliefde zullen verbinding met elkaar gaan ervaren. ‘He, ik ben jouw broer/zus, want wij kennen Papa op hartsniveau’.
    http://www.vaderhart.nl

  4. Hoi Remmelt, wat een goed verhaal. Hier heb ik bij Lazarus op zitten wachten. Zoveel herkenning! Zowel de eenzaamheid als de interne zoektocht naar toestemming dat je ook echt klaar mag zijn met de kerk en ondertussen verder de diepte met God ingaat. Wat als onze vorm van kerk-zijn je maar tot een bepaalde hoogte mee kan nemen in je reis met God? Op een gegeven moment kan het zelfs gebeuren dat alle verantwoordelijkheden, taken en activiteiten je wellicht aan de oppervlakte van deze diepe zee houden. ‘Deep meeting deep’ wordt dan een zeldzaamheid. Langzaam maar zeker merk je dat je bent uitgezongen, uitgeluisterd, uitgeverantwoordelijkd. (woord bestaat niet, maar zou het woord van 2017 moeten worden). Je bent klaar voor een nieuwe reis, maar binnen de kerk gaat niemand met je mee. Je kan ook niet blijven. Het wordt verstikkend. Zoals een kikkervisje zich ooit thuis voelde in het water en onder water kon ademen, lukt dit niet meer. Als je blijft, verdrink je. Iets jaagt je verder. Is het de Geest? Of je eigen onvermogen om nog langer deel te zijn? De diepte van God roept. Een eenzame tijd in de woestijn volgt. Nieuwe wegen van spiritualiteit zoeken. Passen de ‘heidense’ vormen in mijn christelijke spiritualiteit? Het antwoord verbaast me. Echte diepgang vinden in de ‘van hart tot hart gesprekken met de ander / Ander’, waar alles gezegd mag worden en geen taboe heerst. Het doet me goed!

    Oftewel, ik ga je blogserie met veel interesse en ongeduld volgen!

  5. Hoi Remmelt, wat een goed verhaal. Hier heb ik bij Lazarus op zitten wachten. Zoveel herkenning! Zowel de eenzaamheid als de interne zoektocht naar toestemming dat je ook echt klaar mag zijn met de kerk en ondertussen verder de diepte met God ingaat. Wat als onze vorm van kerk-zijn je maar tot een bepaalde hoogte mee kan nemen in je reis met God? Op een gegeven moment kan het zelfs gebeuren dat alle verantwoordelijkheden, taken en activiteiten je wellicht aan de oppervlakte van deze diepe zee houden. ‘Deep meeting deep’ wordt dan een zeldzaamheid. Langzaam maar zeker merk je dat je bent uitgezongen, uitgeluisterd, uitgeverantwoordelijkd. (woord bestaat niet, maar zou het woord van 2017 moeten worden). Je bent klaar voor een nieuwe reis, maar binnen de kerk gaat niemand met je mee. Je kan ook niet blijven. Het wordt verstikkend. Zoals een kikkervisje zich ooit thuis voelde in het water en onder water kon ademen, lukt dit niet meer. Als je blijft, verdrink je. Iets jaagt je verder. Is het de Geest? Of je eigen onvermogen om nog langer deel te zijn? De diepte van God roept. Een eenzame tijd in de woestijn volgt. Nieuwe wegen van spiritualiteit zoeken. Passen de ‘heidense’ vormen in mijn christelijke spiritualiteit? Het antwoord verbaast me. Echte diepgang vinden in de ‘van hart tot hart gesprekken met de ander / Ander’, waar alles gezegd mag worden en geen taboe heerst. Het doet me goed!

    Oftewel, ik ga je blogserie met veel interesse en ongeduld volgen!

  6. Elsa Eikema

    1 juni

    Mooi zeg Matthijs!

  7. Elsa Eikema

    1 juni

    Mooi zeg Matthijs!

  8. Wim Stougie

    1 juni

    Wat betekent dit voor een project als kerkproeverij? Kansloos? Iig voor deze groep !

  9. Wim Stougie

    1 juni

    Wat betekent dit voor een project als kerkproeverij? Kansloos? Iig voor deze groep !

  10. Nynke Dijkstra

    1 juni

    Ja, vermoedelijk wel. Gelukkig is er méér mogelijk dan Kerkproeverij…

  11. Nynke Dijkstra

    1 juni

    Ja, vermoedelijk wel. Gelukkig is er méér mogelijk dan Kerkproeverij…

  12. Erik Jan de Bruijn

    1 juni

    Mooi stuk! Ook een mooie werknaam, ‘grensgangers’.
    Ik ervaar soms inderdaad echt vervreemding als ik ergens weer in een kerk kom, maar soms ook echt ontheemding: ik voel me niet meer thuis in wat vroeger vertrouwd was. En aan de ene kant vind ik dat niet erg, want ik wil niet meer terug naar hoe het was. De vaste structuren, de kerkmachine draaiende houden, de collecte-aankondigingen, de lege vergaderingen en getrek aan dode paarden… He-le-maal geen zin meer in.
    Aan de andere kant vind ik dat ontheemde gevoel ook lastig, want ik heb nog niet echt een antwoord op wat ik wél zou willen. En soms overvalt me een gevoel van gemis. Een gemis van community. Dat het soms ook echt goed is om samen te komen, en mee te bewegen in een groter geheel (de ‘visie van de kerk’, voor mijn part).
    Vorige week bij de Lazarustour in Doetinchem zongen we samen -in een kerk- het lied “Samen in de naam van Jezus”. Hoewel ik het een beetje oubollig lied vind, overviel me de schoonheid van het moment. Misschien kwam het door de setting en de timing, maar ik vond het oprecht mooi…

    Ik zie uit naar je vervolg!

  13. Erik Jan de Bruijn

    1 juni

    Mooi stuk! Ook een mooie werknaam, ‘grensgangers’.
    Ik ervaar soms inderdaad echt vervreemding als ik ergens weer in een kerk kom, maar soms ook echt ontheemding: ik voel me niet meer thuis in wat vroeger vertrouwd was. En aan de ene kant vind ik dat niet erg, want ik wil niet meer terug naar hoe het was. De vaste structuren, de kerkmachine draaiende houden, de collecte-aankondigingen, de lege vergaderingen en getrek aan dode paarden… He-le-maal geen zin meer in.
    Aan de andere kant vind ik dat ontheemde gevoel ook lastig, want ik heb nog niet echt een antwoord op wat ik wél zou willen. En soms overvalt me een gevoel van gemis. Een gemis van community. Dat het soms ook echt goed is om samen te komen, en mee te bewegen in een groter geheel (de ‘visie van de kerk’, voor mijn part).
    Vorige week bij de Lazarustour in Doetinchem zongen we samen -in een kerk- het lied “Samen in de naam van Jezus”. Hoewel ik het een beetje oubollig lied vind, overviel me de schoonheid van het moment. Misschien kwam het door de setting en de timing, maar ik vond het oprecht mooi…

    Ik zie uit naar je vervolg!

  14. Erik Jan de Bruijn

    1 juni

    Mooie aanvulling en herkenbaar!

  15. Erik Jan de Bruijn

    1 juni

    Mooie aanvulling en herkenbaar!

  16. Elke

    1 juni

    Dag Remmelt,
    Het is niet alleen de bewustgelovige jongere die hiertegen aanloopt, ook juist mensen van boven de 40 kennen het. Ik herkende mijzelf bv erg in een stuk dat Kees van Ekris in september in het nd schreef: https://www.nd.nl/nieuws/opinie/opinie-bespreek-verveling-en-vermoeidheid-in-de.2128029.lynkx
    Ik weet niet of zijn oplossingen hout snijden maar was blij dat hij de grensgangers ‘diepere zielen’ en ‘godzoekers’ noemde, net zoals jij zegt. Dat gaf toch iets van erkenning.
    Er is heel veel over te zeggen, misschien later meer.

  17. Arjanne Aleman

    1 juni

    Heel herkenbaar! Als introvert heb ik me nooit helemaal thuis gevoeld in een kerk. Dat koffiedrinken na de dienst is een soort nachtmerrie voor mij. Toen ik een aantal jaar geleden in Taizé kwam, is het daarna nooit meer goed gekomen tussen mij en de kerk. Ik mis de stilte in de kerk. Er lijkt een soort angst te heersen voor stilte. Als er al een moment voor is, mag dat hoogstens 10 seconde duren.

    Ik mis het soms wel, de kerk. Maar elke keer dat ik ga, is het weer een teleurstelling.

  18. Arjanne Aleman

    1 juni

    Heel herkenbaar! Als introvert heb ik me nooit helemaal thuis gevoeld in een kerk. Dat koffiedrinken na de dienst is een soort nachtmerrie voor mij. Toen ik een aantal jaar geleden in Taizé kwam, is het daarna nooit meer goed gekomen tussen mij en de kerk. Ik mis de stilte in de kerk. Er lijkt een soort angst te heersen voor stilte. Als er al een moment voor is, mag dat hoogstens 10 seconde duren.

    Ik mis het soms wel, de kerk. Maar elke keer dat ik ga, is het weer een teleurstelling.

  19. Monika Gonda

    1 juni

    Herkenbaar. Maar omdat ik vind dat van 2 uur in de kerk zitten ben je nog geen christen.Kerken volgen Jezus niet,er is te weinig evangelisatie, bidden niet voor anderen op straat,enzo.de kerk zijn wij, niet een gebouw.ik woon in een kleinere stad,zou meer mensen willen die een echte passie voor Jezus hebben en dat boek van de Handelingen willen beleven.echt God dienen, liefde en genezing en bevrijding.Torben Sondergaard uit Denemarken van de Laatste Reformatie die dat allemaal doet..Maar helaas de bijeenkomsten zijn te ver.In de kerk was ik mijn vuur kwijt,als ik met anderen hierover gesproken had of met passie over Jezus gesproken dan keken naar mij zoals naar een”gekke”.Ik ben ook geen Nederlandse,ben spontaan en gevoelig en tussen al de coole, koude”kerkgangers”voel ik niet echt welkom.ik wil graag meer voor de Heer en anderen doen en Jezus delen met de wereld.En dat zie ik in de kerken wat aan ons eiland is niet echt gebeuren.Samen bidden en zingen dat vind ik geweldig, daarna ben ik opgeladen met de Heilige Geest en dan kan ik dat liefde en power nergens kwijt…Dan voel ik verdrietig en alleen..helaas op andere gebieden kreeg ik ook nooit steun of hulp van de mensen in de kerken..Ik blijf vertrouwen in de Heer en dat mijn “destiny and purpose”zal spoedig komen.Ik had een visioen en droom ik vaak van mijn toekomst en blijf ik eraan vasthouden, het is mijn levensdoel en ik wacht op de doorbraak!Bid voor mij a.u.b. dat mijn droomen waarkomen en dat God’s wil in mijn leven zegeviert! Bedankt en God zegene jullie allemaal!

  20. Elsa Eikema

    1 juni

    ikzelf herken als grensganger/kerkloze ondertussen alleen nog maar de laatste hindernis. Ik stop met mijn baan in het onderwijs, mede om hier tijd voor te scheppen. De zoektocht mag grondig worden aangepakt, ik geef wat ik heb om daar mijn steentje aan bij te dragen.

  21. Elsa Eikema

    1 juni

    ikzelf herken als grensganger/kerkloze ondertussen alleen nog maar de laatste hindernis. Ik stop met mijn baan in het onderwijs, mede om hier tijd voor te scheppen. De zoektocht mag grondig worden aangepakt, ik geef wat ik heb om daar mijn steentje aan bij te dragen.

  22. Jelle

    1 juni

    Ja. Maar ik mis het wel. En nu dan? God is er, maar de kerk laat wel een gat achter. Dat zoeken vind ik boeiend en vermoeiend.

  23. Jelle

    1 juni

    Ja. Maar ik mis het wel. En nu dan? God is er, maar de kerk laat wel een gat achter. Dat zoeken vind ik boeiend en vermoeiend.

  24. Bram

    1 juni

    Goed stuk! Ik kan me totaal niet vinden in de kerkstructuren van bestaande kerken; ik heb veel stromingen gezien, maar niks sluit aan. Vroeg of laat komt het toch weer op hetzelfde neer; 1.5u bij elkaar onder genot van wat liederen en een preek. De koffie dienst erna; veelal weinig diepgang, waarin de inhoud van de preek net zo hard weg lijkt te spoelen als de koffie. Het lijkt net of niemand wat met de preek doet; ‘ja het was echt een mooie preek!’ Zelf geef ik toe; ik kan mijn concentratie niet bij de preek houden, net of alle woorden langs me op lijken te gaan. Laatst hoorde ik iemand zeggen; “ga is wat minder naar de kerk, luister goed naar de preek en blijf weg van een nieuwe preek, tot je die ene preek ‘onder de knie’ hebt.” En hij heeft gelijk; we worden overladen met preken, kennis, woorden en theologiën..en wat doen we ermee in praktijk? Vaak niks, tot heel weinig. Kijkend naar mijzelf; vaak lees ik een stuk in de bijbel en denk; ‘wauw, dit wil ik leren!’ En blijf enkel dit stuk in de bijbel lezen, tot ik het snap; tot ik het onder de knie heb. Pas dan ga ik weer verder met wat anders (vaak zijn het meerdere dingen tegelijk)..Hierdoor breng je direct het Woord in praktijk; en als het helemaal ‘eigen’ is, is het vaak net als fietsen; als je kunt fietsen, stap je op je fiets en fiets je weg..zonder na te denken; omdat het in je systeem zit. Zo merk ik dat het met de bijbelse principes vaak ook zo werk! Ik vind God vaak niet in de kerk; ook denk ik dat dat een gedachte kronkel is, die uit de kerk zou moeten verdwijnen. God kun je overal ontmoeten, bij je thuis aan het ontbijt, bij vrienden, in het bos, zelfs op het toilet. Tuurlijk; God is óók in de kerk, maar God is overal; Hij zit niet vast aan 1 gebouw of plek, zoals in het oude testament meer het geval was. De kerk zou meer moeten gaan om wat de bijbel ook zegt; een plek waar we met elkaar optrekken, elkaar bemoedigen, aansporen, opbouwen, maar ook terecht wijzen; waarin we elkaar helpen het leven door te komen: in moeite en pijn. Een plek waarin we elkaar dichter bij God brengen, waarin we omkijken naar elkaar en onze medemens. Waar we onze omgeving dienen en niet onszelf in ons eigen ‘clupje’ volproppen met preken; waar we vervolgens maar vrij weinig mee doen. De manier hoe ik zelf dit, dankzij God, mag vormgeven is door een project wat we nu 3.5 jaar terug hebben opgezet: een plek waar we gratis maaltijden houden met elkaar, waar iedereen welkom is en je mag komen zoals je bent. Daar waar liefde de boventoon voert, waar we elkaar accepteren en respecteren in wie we zijn. Waar we elkaar ontmoeten, opbouwen, omzien naar elkaar; waar we elkaar helpen de juiste weg te gaan en elkaar mogen bemoedigen! De kerk; dat is geen gebouw of instituut; vastgeroest in denkwijzen, theologiën, structuren en liturgiën..de kerk dat zijn wij; jij en ik: geleidt door Gods Geest! 🙂

  25. Eerde Bolk

    1 juni

    Herkenbaar zeg! Als kind werd mij niet gevraagd, ik werd als baby NH gedoopt. En wanneer ik bij opa en oma was moest ik ‘gewoon” mee naar de kerk. Ik luisterde naar de preek en zong mee met wat ik kon, verder zij het me niets….het werd opgelegd…afgedwongen. Daarnaast ook de zéér negatieve ervaringen met de goedgelovige kerkgangers in het verleden zorgden ervoor dat ik me niet zou willen aansluiten bij een kerk. Ondertussen 40 jaar verder en in al die tussentijd een tevreden en kerkloos leven waar ik mij ervan bewust was dat er wel degelijk meer moest zijn. Dat alles wat ik heb gedragen en doorstaan heb…ik niet en nooit alleen heb kunnen doen. Opnieuw zoekende binnen de kerk en geloof trof ik mijn huidige partner, deze liet mij op mijn tempo opnieuw kennismaken met kerk en geloof. Ik ben gaan zingen bij een gospelkoor en wanneer een bepaalde dominee of voorganger dienst heeft begeef ik me weer met plezier naar de kerk. Maar soms…soms bekruipt mij een eigenaardig gevoel ik voel me dan niet thuis tussen de kerkgangers, ik voel me er niet veilig. Vergeef me mijn term…ik bemerk bekrompenheid in de gemeente….dezelfde zware preken en oude psalmen als 40 jaar terug. Het conservatieve gedrag heeft ervoor gezorgd dat de kerk nog net zo is als toen, niet mee gegaan met de tijd, en wanneer erover eventuele veranderingen of modernisering wordt gesproken gaan de haren op de hoofden stijgen…brrr en erg jammer, dat heeft voor kerken veel leden gekost. Geloven kan ook zonder kerk, echter heb ik mogen leren en ervaren dat het niet de kerk is maar de mensen die de kerk naar kunnen maken. Ik sluit me van die mensen af wanneer ik een dienst bij woon of met het supermooie gospelkoor uit Diever staat te zingen, ik kom daar om te ontvangen wat ik ontvangen wil en om te geven die ontvangen willen. Hoe dan ook, het verbaast mij hoeveel mensen er in de kerk komen die het ander het licht niet in de ogen gunnen…verbazingwekkend ook dat dit stand houd.

  26. Eerde Bolk

    1 juni

    Herkenbaar zeg! Als kind werd mij niet gevraagd, ik werd als baby NH gedoopt. En wanneer ik bij opa en oma was moest ik ‘gewoon” mee naar de kerk. Ik luisterde naar de preek en zong mee met wat ik kon, verder zij het me niets….het werd opgelegd…afgedwongen. Daarnaast ook de zéér negatieve ervaringen met de goedgelovige kerkgangers in het verleden zorgden ervoor dat ik me niet zou willen aansluiten bij een kerk. Ondertussen 40 jaar verder en in al die tussentijd een tevreden en kerkloos leven waar ik mij ervan bewust was dat er wel degelijk meer moest zijn. Dat alles wat ik heb gedragen en doorstaan heb…ik niet en nooit alleen heb kunnen doen. Opnieuw zoekende binnen de kerk en geloof trof ik mijn huidige partner, deze liet mij op mijn tempo opnieuw kennismaken met kerk en geloof. Ik ben gaan zingen bij een gospelkoor en wanneer een bepaalde dominee of voorganger dienst heeft begeef ik me weer met plezier naar de kerk. Maar soms…soms bekruipt mij een eigenaardig gevoel ik voel me dan niet thuis tussen de kerkgangers, ik voel me er niet veilig. Vergeef me mijn term…ik bemerk bekrompenheid in de gemeente….dezelfde zware preken en oude psalmen als 40 jaar terug. Het conservatieve gedrag heeft ervoor gezorgd dat de kerk nog net zo is als toen, niet mee gegaan met de tijd, en wanneer erover eventuele veranderingen of modernisering wordt gesproken gaan de haren op de hoofden stijgen…brrr en erg jammer, dat heeft voor kerken veel leden gekost. Wat ook voor mij ook opvallend is binnen de kerken dat mensen vooral de controle willen vasthouden en er geleefd moet worden zoals het “hoort”. Die hiërarchie kweekt angst en maakt mensen onzeker en helaas zijn vele kwetsbare mensen die hier gevoelig voor zijn. Ik heb mogen leren en ervaren dat het niet de kerk is maar de mensen die de kerk naar kunnen maken. Ik sluit me van die mensen af wanneer ik een dienst bij woon of met het supermooie gospelkoor uit Diever staat te zingen, ik kom daar om te ontvangen wat ik ontvangen wil en om te geven aan diegenen die ontvangen willen. Hoe dan ook, het verbaast mij hoeveel mensen er in de kerk komen die het ander het licht niet in de ogen gunnen, mensen die vinden en benoemen dat zij niet volgens de kerkelijke normen en waarden leven…verbazingwekkend ook dat dit stand houd. Hoe dan ook, ik haal er veel energie uit op de manier zoals ik dat wens.

  27. Erik Alberts

    1 juni

    Ik ben al vele jaren een grensgeval en ben ook bevriend met grensgevallen (en heb nog altijd veel christelijke goede vrienden en contacten). In het geheel géén geloofsverlating en ook geen “fellowship”-verlating, eerder een verdieping waardoor ik me in bepaalde mate niet geaccepteerd voel. Ja aan de oppervlakte wel, maar dieper gelegen niet. Ik geloof met hart en ziel in de Bijbel als Gods levende Woord. Dat woord kwam/komt van de God van Israël via het volk Israël en via die zoon van Israël: Jezus, Jehosjoea. Hem leren begrijpen, betekent hem niet ontkoppelen uit Zijn volk, het Joodse volk. Omdat De Kerk (ja ja, die bestaat! 😉 ) dit alweer bijna 2000 jaar geleden wél gaandeweg deed, is het kind met het badwater weggegooid, is de visie op Jezus en Paulus en Petrus en ál die andere Joden uit het Nieuwe Testament vertroebeld. De Kerk is en masse blijven hangen in haar afgescheiden (en helaas vaak anti-joodse en vervangingsleer) visie met vele nabijbelse en onbijbelse theologie…daar wordt uiteindelijk een keer een prijs voor betaald. Mensen die zelf niet als makke schapen de kerkleiders en theologen volgen en zélf op onderzoek uitgaan, komen er dan achter dat hen een hoop onthouden is en tegelijk een heel juk is opgelegd dat Jezus en Paulus, etc. vreemd was. Die herontdekkende weg bewandel ik nu terug de tijd in, om Jezus, Paulus en hun volk te ontmoeten en de daaruit te trekken lessen toe te passen in het hier en nu. Het is een soms moeilijke, maar heel rijke weg en ik weet mij gedragen door Israël’s God, degene die via het Joodse volk de hele wereld bereikte en in Jezus met zich verzoende. Een tekst als Romeinen 9-11 is hierin een belangrijke kern. Daaruit blijkt dat God trouw is en inderdaad het werk van Zijn handen nooit loslaat. Omdat God trouw is aan Zijn Oogappel weet ik dat Hij trouw is aan mij. Ik ervaar dit omdat God her en der allerlei mensen op mijn pad zette en zet die hetzelfde bleken en blijken te ervaren. Die boodschap is in de meeste kerken over het algemeen verdwenen in de loop der eeuwen, maar gelukkig vinden vele grensgevallen haar dus weer terug. Gods Zegen voor allen! 🙂

  28. Erik Alberts

    1 juni

    Ik ben al vele jaren een grensgeval en ben ook bevriend met grensgevallen (en heb nog altijd veel christelijke goede vrienden en contacten). In het geheel géén geloofsverlating en ook geen “fellowship”-verlating, eerder een verdieping waardoor ik me in bepaalde mate niet geaccepteerd voel. Ja aan de oppervlakte wel, maar dieper gelegen niet. Ik geloof met hart en ziel in de Bijbel als Gods levende Woord. Dat woord kwam/komt van de God van Israël via het volk Israël en via die zoon van Israël: Jezus, Jehosjoea. Hem leren begrijpen, betekent hem niet ontkoppelen uit Zijn volk, het Joodse volk. Omdat De Kerk (ja ja, die bestaat! 😉 ) dit alweer bijna 2000 jaar geleden wél gaandeweg deed, is het kind met het badwater weggegooid, is de visie op Jezus en Paulus en Petrus en ál die andere Joden uit het Nieuwe Testament vertroebeld. De Kerk is en masse blijven hangen in haar afgescheiden (en helaas vaak anti-joodse en vervangingsleer) visie met vele nabijbelse en onbijbelse theologie…daar wordt uiteindelijk een keer een prijs voor betaald. Mensen die zelf niet als makke schapen de kerkleiders en theologen volgen en zélf op onderzoek uitgaan, komen er dan achter dat hen een hoop onthouden is en tegelijk een heel juk is opgelegd dat Jezus en Paulus, etc. vreemd was. Die herontdekkende weg bewandel ik nu terug de tijd in, om Jezus, Paulus en hun volk te ontmoeten en de daaruit te trekken lessen toe te passen in het hier en nu. Het is een soms moeilijke, maar heel rijke weg en ik weet mij gedragen door Israël’s God, degene die via het Joodse volk de hele wereld bereikte en in Jezus met zich verzoende. Een tekst als Romeinen 9-11 is hierin een belangrijke kern. Daaruit blijkt dat God trouw is en inderdaad het werk van Zijn handen nooit loslaat. Omdat God trouw is aan Zijn Oogappel weet ik dat Hij trouw is aan mij. Ik ervaar dit omdat God her en der allerlei mensen op mijn pad zette en zet die hetzelfde bleken en blijken te ervaren. Die boodschap is in de meeste kerken over het algemeen verdwenen in de loop der eeuwen, maar gelukkig vinden vele grensgevallen haar dus weer terug. Gods Zegen voor allen! 🙂

  29. Martin Bloemendal

    1 juni

    Ik ga nog naar de kerk. Ik voel me thuis in de rustige achtergrond van de traditionele kerk waar ik heen ga. Wanneer ik niet hoef te werken schuif ik zondags graag een keer rustig in een bank, groet ik de mensen naast me, en laat ik de sobere liturgie en woorden over me heen gaan. Ik ben er in opgegroeid dus is de vorm, ook al is die vaak niet geschikt om het geloof aan de mensen buiten te communiceren; voor mij een thuis komen en tot rust komen. Maar meer dan die rustige achtergrond wil ik ook niet. Ik hoef geen taken op te pakken of aandacht op te eisen. Daarvoor voel ik me toch teveel een buitenstaander; een eenling met een afwijkende mening. Een wereldmens met een hart voor Jezus 😉 Of misschien wel een Jezusmens met een hart voor de wereld. Want na een studie theologie en hele series kringen en cursussen en huddles en conferenties; heb ik uiteindelijk meer van God buiten de kerk gezien dan er in. En die overtuiging plaatst me dus vaak buiten de geloofsgemeenschap. Maar goed… herkenbare blog dus!

  30. Martin Bloemendal

    1 juni

    Ik ga nog naar de kerk. Ik voel me thuis in de rustige achtergrond van de traditionele kerk waar ik heen ga. Wanneer ik niet hoef te werken schuif ik zondags graag een keer rustig in een bank, groet ik de mensen naast me, en laat ik de sobere liturgie en woorden over me heen gaan. Ik ben er in opgegroeid dus is de vorm, ook al is die vaak niet geschikt om het geloof aan de mensen buiten te communiceren; voor mij een thuis komen en tot rust komen. Maar meer dan die rustige achtergrond wil ik ook niet. Ik hoef geen taken op te pakken of aandacht op te eisen. Daarvoor voel ik me toch teveel een buitenstaander; een eenling met een afwijkende mening. Een wereldmens met een hart voor Jezus 😉 Of misschien wel een Jezusmens met een hart voor de wereld. Want na een studie theologie en hele series kringen en cursussen en huddles en conferenties; heb ik uiteindelijk meer van God buiten de kerk gezien dan er in. En die overtuiging plaatst me dus vaak buiten de geloofsgemeenschap. Maar goed… herkenbare blog dus!

  31. Jos R

    1 juni

    Misschien moeten we Kerkproeverij ook niet als ‘project’ zien maar als kans om in persoonlijke relaties mensen uit te nodigen om (weer) eens iets van ‘kerk’ te proeven. Ongetwijfeld zijn er ook grensgangers die best weer eens een keertje kerkganger zouden willen zijn.

  32. Jos R

    1 juni

    Misschien moeten we Kerkproeverij ook niet als ‘project’ zien maar als kans om in persoonlijke relaties mensen uit te nodigen om (weer) eens iets van ‘kerk’ te proeven. Ongetwijfeld zijn er ook grensgangers die best weer eens een keertje kerkganger zouden willen zijn.

  33. Marjon Vonck

    2 juni

    Zeer herkenbaar en wat een verademing om zoveel herkenning te lezen, ook in alle reacties. Ik ben

  34. Marjon Vonck

    2 juni

    Zeer herkenbaar en wat een verademing om zoveel herkenning te lezen, ook in alle reacties. Ik ben

  35. Marjon Vonck

    2 juni

    Wat een verademing om zoveel herkenning te lezen! Ik ben al jaren geen lid meer van een kerk, maar heb bepaald geen dood geloof. Ik nam afscheid van de kerk omdat het daar veel te veel over (de wetten van de) religie gaat en weinig over geloof. En waar Jezus geloof geeft, komt de duivel met religie. Ik zat vol met dogma’s en zag God alleen nog als strenge rechter. Ik geloofde uit angst voor de hel. Armoede! Een vriendin gaf mij het boek de uitnodiging van Paul Young. Ik maakte (opnieuw?) kennis met de liefde van God en dat was de ommekeer. Ik gun iedereen dit boek. Het is een verrijking.

  36. Marjon Vonck

    2 juni

    Wat een verademing om zoveel herkenning te lezen! Ik ben al jaren geen lid meer van een kerk, maar heb bepaald geen dood geloof. Ik nam afscheid van de kerk omdat het daar veel te veel over (de wetten van de) religie gaat en weinig over geloof. En waar Jezus geloof geeft, komt de duivel met religie. Ik zat vol met dogma’s en zag God alleen nog als strenge rechter. Ik geloofde uit angst voor de hel. Armoede! Een vriendin gaf mij het boek de uitnodiging van Paul Young. Ik maakte (opnieuw?) kennis met de liefde van God en dat was de ommekeer. Ik gun iedereen dit boek. Het is een verrijking.

  37. interesto

    2 juni

    gister had ik een opmerking geplaatst hier met een vraag… maar is verwijderd… fijn zo’n open gesprek… ben al weer klaar

    • Marieta van Driel

      2 juni

      Hi! Er is niks verwijderd hoor. Daar doen wij niet aan, tenzij het de fatsoensgrenzen overschrijdt. Dus ik vrees dat je m wellicht niet goed hebt opgeslagen? Groet, de moderator.

  38. Andre Jolanda Knotters

    2 juni

    Ik ben ongelovig opgevoed maar voelde altijd al dat er meer was….als klein meisje voelde ik dat ik hier was met een reden ..wat zou mijn leven dan zinloos zijn …ik vond het moeilijke jaren daarna .God had mij aangeraakt en nu moest ik uitvinden en ontdekken waar ook angst bij kwam ..rare opgesloten gevoelens enz…toch met vallen en opstaan leerde ikGod kennen en liefde …heb kerken bezocht maar vond het in geen enkele kerk..mijn gezin ook niet …wees hebben onze kinderen zelfs op gereformeerde basisschool gedaan …er waren een paar gezinnen die ons accepteerden maar grootste aantal deden dat niet ..dat vonden wij zo bijzonder .kerkgang zit er voor ons niet meer in en hebben ons uit laten schrijven …dat voelde voor ons als bevrijding ….werd toen ook beter ..vrij van depressie en angsten …ik leef zelf met God en probeer goed te doen met mensen ..GOD LEEFT ..in ons hart en probeer met vallen en opstaan te ontdekken wat God van ons wil en niet te luisteren naar mensen die in mijn ogen denken haast Jezus zelf te zijn ….laat denkwerk maar aan God zelf over …mijn vriendin draagt bij haar……only God can judge me …liefs jolanda

  39. Andre Jolanda Knotters

    2 juni

    Ik ben ongelovig opgevoed maar voelde altijd al dat er meer was….als klein meisje voelde ik dat ik hier was met een reden ..wat zou mijn leven dan zinloos zijn …ik vond het moeilijke jaren daarna .God had mij aangeraakt en nu moest ik uitvinden en ontdekken waar ook angst bij kwam ..rare opgesloten gevoelens enz…toch met vallen en opstaan leerde ikGod kennen en liefde …heb kerken bezocht maar vond het in geen enkele kerk..mijn gezin ook niet …wees hebben onze kinderen zelfs op gereformeerde basisschool gedaan …er waren een paar gezinnen die ons accepteerden maar grootste aantal deden dat niet ..dat vonden wij zo bijzonder .kerkgang zit er voor ons niet meer in en hebben ons uit laten schrijven …dat voelde voor ons als bevrijding ….werd toen ook beter ..vrij van depressie en angsten …ik leef zelf met God en probeer goed te doen met mensen ..GOD LEEFT ..in ons hart en probeer met vallen en opstaan te ontdekken wat God van ons wil en niet te luisteren naar mensen die in mijn ogen denken haast Jezus zelf te zijn ….laat denkwerk maar aan God zelf over …mijn vriendin draagt bij haar……only God can judge me …liefs jolanda

  40. Remmelt Meijer

    2 juni

    Dank voor je eerlijke verhaal! Het helpt mij ook weer om hier meer kanten van te zien.

  41. Remmelt Meijer

    2 juni

    Dank voor je eerlijke verhaal! Het helpt mij ook weer om hier meer kanten van te zien.

  42. Remmelt Meijer

    2 juni

    Mooi boek ja, mooi hoe hij vastgezette denkbeelden lostrekt en God dichtbij brengt.

  43. Remmelt Meijer

    2 juni

    Mooi boek ja, mooi hoe hij vastgezette denkbeelden lostrekt en God dichtbij brengt.

  44. Remmelt Meijer

    2 juni

    Mooie quote, ga ik graag onthouden: een wereldmens met een hart voor Jezus of een Jezusmens met een hart voor de wereld. Dank!

  45. Sarie Van 't Hof

    2 juni

    Ik ben inmiddels ook de grens overgegaan. Levert een boel ruimte om na te denken, om dingen heen te lopen, waarvan ik eerst vond dat ik “ze niet denken mocht”.
    Ik herken de “cultuurbreuk”, de “paradigmaverschuiving”. Het gaat hard. Iets wat allesomvattend is, maar wat ook in ieder persoonlijk op een eigen manier gebeurt. Dus – algemene opmerkingen vallen er niet te maken. God, Zijn Geest werkt. Maar ik ben dus ook nog een beetje huiverig om hier van alles te noemen. Wat voor mij geldt, hoeft voor een ander niet te gelden. “Kerk” – waar veel dingen voor iedereen gelden – werkt dus niet meer zo goed.

  46. Remmelt Meijer

    2 juni

    Mooie quote, ga ik graag onthouden: een wereldmens met een hart voor Jezus of een Jezusmens met een hart voor de wereld. Dank!

  47. Sarie van 't Hof

    2 juni

    Ik ben inmiddels ook de grens overgegaan. Levert een boel ruimte om na te denken, om dingen heen te lopen, waarvan ik eerst vond dat ik “ze niet denken mocht”.
    Ik herken de “cultuurbreuk”, de “paradigmaverschuiving”. Het gaat hard. Iets wat allesomvattend is, maar wat ook in ieder persoonlijk op een eigen manier gebeurt. Dus – algemene opmerkingen vallen er niet te maken. God, Zijn Geest werkt. Maar ik ben dus ook nog een beetje huiverig om hier van alles te noemen. Wat voor mij geldt, hoeft voor een ander niet te gelden. “Kerk” – waar veel dingen voor iedereen gelden – werkt dus niet meer zo goed.

  48. Sarie Van 't Hof

    2 juni

    Heel herkenbaar. Een nieuwe reis, vermengingen (?) van spiritualiteit, of, ontstaat er toch iets nieuws? Hoe dan ook: alle nieuwe gedachten met God mogen bepraten, zelfs als ik het gevoel heb dat het “onbijbels” is.

  49. Sarie van 't Hof

    2 juni

    Heel herkenbaar. Een nieuwe reis, vermengingen (?) van spiritualiteit, of, ontstaat er toch iets nieuws? Hoe dan ook: alle nieuwe gedachten met God mogen bepraten, zelfs als ik het gevoel heb dat het “onbijbels” is.

  50. Remmelt Meijer

    2 juni

    Je verhaal raakt aan thema’s die mij ook bezighouden: controle, onveiligheid en traditie. Dank voor je woorden. Wat ik weer herken als typisch Grensganger gedrag os de mix die je aanbrengt vanuit jouw eigen keuzes.

  51. Remmelt Meijer

    2 juni

    Je verhaal raakt aan thema’s die mij ook bezighouden: controle, onveiligheid en traditie. Dank voor je woorden. Wat ik weer herken als typisch Grensganger gedrag os de mix die je aanbrengt vanuit jouw eigen keuzes.

  52. Remmelt Meijer

    2 juni

    Vermoeiend is het soms heel erg vind ik zelf… En wellicht een te snelle gedachte: kan er meer zijn in de toekomst in een nieuwe vorm die wel past? Dat houdt me wel bezig.

  53. Remmelt Meijer

    2 juni

    Vermoeiend is het soms heel erg vind ik zelf… En wellicht een te snelle gedachte: kan er meer zijn in de toekomst in een nieuwe vorm die wel past? Dat houdt me wel bezig.

  54. Remmelt Meijer

    2 juni

    Herkenning is wederzijds. Ook die ontheemdheid en blijvend verlangen naar vormen van community.

  55. Remmelt Meijer

    2 juni

    Herkenning is wederzijds. Ook die ontheemdheid en blijvend verlangen naar vormen van community.

  56. Remmelt Meijer

    2 juni

    Dank voor je gedachten en aanmoediging Matthijs. Deze hakt er bij mij in: ‘Wat als onze vorm van kerk-zijn je maar tot een bepaalde hoogte mee kan nemen in je reis met God?’ Ik ben verder ook nog benieuwd naar het antwoord dat jou verbaast naar heidense vormen en christelijke spiritualiteit. Input welkom, maakt mijn zoektocht en vervolg alleen maar beter…

  57. Remmelt Meijer

    2 juni

    Dank voor je gedachten en aanmoediging Matthijs. Deze hakt er bij mij in: ‘Wat als onze vorm van kerk-zijn je maar tot een bepaalde hoogte mee kan nemen in je reis met God?’ Ik ben verder ook nog benieuwd naar het antwoord dat jou verbaast naar heidense vormen en christelijke spiritualiteit. Input welkom, maakt mijn zoektocht en vervolg alleen maar beter…

  58. Remmelt Meijer

    2 juni

    Interne twijfel: goed ontwikkeld intussen :-), die herken ik dus zeker en het niet-weten als rustpunt. Andere dongen ook wel, mooie opsomming die wel helpt m.i.!

  59. Remmelt Meijer

    2 juni

    Interne twijfel: goed ontwikkeld intussen :-), die herken ik dus zeker en het niet-weten als rustpunt. Andere dongen ook wel, mooie opsomming die wel helpt m.i.!

  60. Remmelt Meijer

    2 juni

    Dat laatste herken ik in diverse verhalen, wat de een noemt is nog niet wat voor de ander speelt, en tegelijk is er iets gezamenlijks in de beweging naar de grensvlakken van kerk, tijd en culturen. Dank voor je reactie Sarie!

  61. Remmelt Meijer

    2 juni

    Dat laatste herken ik in diverse verhalen, wat de een noemt is nog niet wat voor de ander speelt, en tegelijk is er iets gezamenlijks in de beweging naar de grensvlakken van kerk, tijd en culturen. Dank voor je reactie Sarie!

  62. Tamara St

    2 juni

    ?✌rightly divided…

  63. Tamara St

    2 juni

    ?✌rightly divided…

  64. Hi Remmelt. Zeer herkenbaar. Niet alleen nu, maar de afgelopen twintig jaar. Persoonlijk heb ik nauwelijks last gehad van frustratie omdat ik niet uit een benauwend kerkgenootschap kom. Ik was een Gereformeerd (PKN) jongetje en ging als tiener naar de Joet. Die combinatie: Youth for Christ met haar Flevo festival en bijbelgroepen in combinatie met een progressief kerkgenootschap waren voor mij prima voedingsbodems. Maar ondertussen zie ik wel de beknelling van bureaucratie in de PKN en frustraties over zowel vorm als inhoud bij kleine orthodoxe kerken en de evangelische wereld.

    Ik merk ook dat we keer op keer deze zoektocht maken. En in de reactie op deze pagina en de herkenning van lezers blijkt dit wel. En dat is goed. Laten we elkaar versterken in die zoektocht.

    Samen met veel andere zoekers zou ik graag verbinden en overgaan tot meer herkenbaarheid, bouwen aan communities op basis van nieuwe geloofsverhalen en komen tot een herkende lifestyle. We hebben een aantal meetups achter de rug en vinden elkaar in het begrip “Reisgenoten”. https://hackingjesus.wordpress.com/2017/06/03/reis-je-mee/

    Graag zou ik eens met je door willen praten over jou zoektocht. Ik herken veel uit de gesprekken die ik zelf de laatste jaren ook heb gehad met deze mensen. Misschien kunnen we ze simpel aan elkaar knopen?

  65. Rene Visser

    3 juni

    Vijf jaar geleden gestart in onze wijk met een nieuw concept: de holistische community (KenHem Community). Daarbij heeft kerk niets te maken met muren of diensten, maar alles met ‘Ekklesia’ – een gemeenschap van echte mensen. Echt in de zin van feilbaar, zoekend, beperkt, maar met diepe verlangens, op zoek naar verbinding en waarheid.

    En holistisch staat voor allesomvattend: het geloofsgesprek is niet geestelijker dan het uitvoeren van een zorgtaak of het opzetten van duurzame wijkprojecten. Het dient allemaal hetzelfde doel: in verbinding zoeken – vooral in de praktijk ipv vanuit de theorie – naar dat waar we als mens voor gemaakt zijn; vanuit een verbonden relatie met God zorgdragen voor elkaar en de schepping, tot eer van onze Schepper.

    Meer info: http://www.kenhem.com

  66. Hoe wil je hier een vervolg aangeven? Hoe wil je de input ontvangen?

  67. Hoe wil je hier een vervolg aangeven? Hoe wil je de input ontvangen?

  68. Jaap Posthumus

    3 juni

    Wat een mooie reactie op het stuk, Erik.

  69. Jaap Posthumus

    3 juni

    Wat een mooie reactie op het stuk, Erik.

  70. Renée Locadia

    4 juni

    Een grensgeval….daar herken ik mij wel in. Ik ben niet Christelijk opgevoed, maar op jonge leeftijd tot geloof gekomen. Ik kwam in eerste instantie terecht in een Pinkstergemeente. Alles wat mij verteld werd heb ik in het begin argeloos aanvaard als de absolute werkelijkheid. Inmiddels, vele jaren en enkele kerkelijke gemeenten later, kan ik terug kijken op veel ervaringen. De kerk heeft mij veel zegeningen gegeven en veel illusies ontnomen. Bijna tegen wil en dank ben ik gaan nadenken over hoe ik zelf het geloof beleef en wat ik zelf eigenlijk geloof. Het is een proces geworden van loslaten van zekerheden en nieuwe dingen ontdekken. Ik ga nog wel eens naar de kerk maar niet meer altijd. Er zijn veel onbeantwoorde vragen, maar ik heb er voor gekozen om zelf te willen denken en om vragen toe te laten, die ik voorheen niet durfde stellen. Ik hoop dat God mij in dit proces nabij wil zijn.

  71. Renée Locadia

    4 juni

    Een grensgeval….daar herken ik mij wel in. Ik ben niet Christelijk opgevoed, maar op jonge leeftijd tot geloof gekomen. Ik kwam in eerste instantie terecht in een Pinkstergemeente. Alles wat mij verteld werd heb ik in het begin argeloos aanvaard als de absolute werkelijkheid. Inmiddels, vele jaren en enkele kerkelijke gemeenten later, kan ik terug kijken op veel ervaringen. De kerk heeft mij veel zegeningen gegeven en veel illusies ontnomen. Bijna tegen wil en dank ben ik gaan nadenken over hoe ik zelf het geloof beleef en wat ik zelf eigenlijk geloof. Het is een proces geworden van loslaten van zekerheden en nieuwe dingen ontdekken. Ik ga nog wel eens naar de kerk maar niet meer altijd. Er zijn veel onbeantwoorde vragen, maar ik heb er voor gekozen om zelf te willen denken en om vragen toe te laten, die ik voorheen niet durfde stellen. Ik hoop dat God mij in dit proces nabij wil zijn.

  72. Elisa

    4 juni

    Ik ben wel benieuwd waar dit fenomeen vandaan komt. Wat mensen drijft niet meer bij een kerk aan te sluiten. Want ik geloof in de kerk van Nederland! En ik geloof nog des te meer dat God de kerk heeft bedacht. We maken er zelf weliswaar af en toe een potje van, maar God brengt ons samen en verbindt generaties. Je kan niet om de kerk heen!

  73. Elisa

    4 juni

    Ik ben wel benieuwd waar dit fenomeen vandaan komt. Wat mensen drijft niet meer bij een kerk aan te sluiten. Want ik geloof in de kerk van Nederland! En ik geloof nog des te meer dat God de kerk heeft bedacht. We maken er zelf weliswaar af en toe een potje van, maar God brengt ons samen en verbindt generaties. Je kan niet om de kerk heen!

    • Geert

      7 oktober

      Wie durft , zich als schepsel ,te verheffen, boven De Schepper, Die zijn
      uitverkoren volk van dag tot dag wil
      Leiden, naar zijn Hemels Koningsrijk

  74. Juko De Vries

    5 juni

    De term ‘grensganger’ vind ik goed gevonden. De term spreekt mij zeer aan. Mijn plek niet meer kunnen vinden in bestaande kerken. die enkele keren dat ik er kom steeds weer ontdekken dat wat er wordt gezegd me al zo vreselijk bekend is. er ontbreekt iets. Wat weet ik niet maar die herkenning van hetzelfde wekt steeds irritatie,walging bij me op terwijl God me zo nabij is. Mijn ‘kerk’ is buiten het bestaande,gangbare instituut. mijn taal vond ik in het denken en dichten . Check mijn blogs waar ik weliswaar in mijn eentje , mjn reflecties opschrijf voor ieder die wil te lezen.
    Uit een interview met mij in de barneveldse krant.

    “Ziet u zichzelf als christen?
    ,,Ik sta in de lichtkring van het evangelie. Aan de rand. Ik voel me dienaar op de drempel, ik sta meer buiten dan binnen. Omdat mijn kerkelijke leven zich voornamelijk in mijn jeugd heeft afgespeeld. Ik heb op een zeker moment een verzadigingspunt bereikt. Als ik vandaag de dag naar een kerk ga, hoor ik in een aantal minuten een boodschap die ik al ken. Dan krijg ik zo’n houding van: dat weet ik al, er is nog niks veranderd. Dat bekende kan voor veel mensen een troost zijn en een vorm om rust en vrede met zichzelf en God te vinden. Dat moeten ze vooral blijven doen, want dat is dan hun weg. Mijn ervaring is dat mijn weg anders moet zijn, omdat ik allergische reacties krijg als ik de kerk veel zou bezoeken. Er zijn natuurlijk wel gelegenheden dat ik er nog kom, zoals bij huwelijken of begrafenissen.”

    ‘Het bekende verhaal’ zegt u. Heeft u het gevoel dat er weinig ontwikkeling en actie in de kerk zit?
    ,,Waar ik me zorgen om maak is dat de kerk van Christus zich vernieuwt buiten de muren van de kerkgebouwen. Daar gebeurt het. En dat de kerk zoals we die nu kennen aan het vergrijzen is, enkele uitzonderingen daargelaten. De jeugd loopt weg en zoekt andere wegen.”

    Zoeken jongeren het in sommige (meer evangelische) kerken?
    ,,Ook in kerken als Doorbrekers of Mozaïek 0318 komt diezelfde allergische reactie bij me op. Dat zal wel aan mij liggen, maar in traditionele kerken hebben we de Tale Kanaäns en in de evangelische kerken heb je ook een jargon. Het zijn stokpaardjes, je leeft daar in een bubbel. Daar wil ik niets meer mee te maken hebben. Ik moet enkeling willen zijn voor God. Zo geef ik dan maar geen gehoor aan de oproep tot gemeente-zijn.”

    Hoe vult u in dat u ‘in de lichtkring van het evangelie staat’?
    ,,Mijn dichterschap is mijn nieuwe taal geworden. Al heel jong begon ik met poëzie en het schrijven van liedjes. Bij Youth for Christ trad ik op in allerlei koffiebars. Daar was ik aan het evangeliseren en ik wist allemaal precies hoe het moest. Een soort Idols avant la lettre, maar dan christelijk. Dat was een manier van gelovig zijn waar ik van teruggekomen ben. Hoe goed bedoeld ook, meen ik nu te constateren dat ik grove fouten heb gemaakt en dat ik God misschien ook danig voor de voeten heb gelopen. Omdat ik meende het allemaal zo goed te weten hoe het moest, wat mocht en niet mocht, wat anderen wel en niet moesten doen.”

    Volg de ilnk voor het hele interview.
    http://barneveldsekrant.nl/hart-ziel/enkeling-durven-zijn-voor-god-222132

    mijn blogs:

    http://destenentafel.blogspot.nl/

    http://demerksteen.blogspot.nl/

    https://writingdutchman.wordpress.com/page/2/

    https://www.lulu.com/shop/search.ep?keyWords=juko+de+vries&sorter=publicationDate-desc

  75. Chw

    5 juni

    Op mijn 17e deed ik belijdenis in de kerk. Ik heb er geen spijt van, omdat het een belijdenis van mijn geloof was. Ik kreeg helaas wel een klein beetje het gevoel dat er van mij verwacht werd dat ik daarmee ook met de kerk ‘trouwde’. Toen wist ik al dat ik dat nooit zou kunnen.
    Ik pas niet in hokjes. Elke gemeenschap bestaat uit hokjes. Terwijl ik er van overtuigd ben dat God deze schepping zo gevarieerd heeft gecreëerd, en mensen die variatie in overzichtelijke kaders willen stoppen. Maar God is veel groter dan een hokje. Of je dat hokje nou evangelisch of gereformeerd noemt. En dan kom ik bij een tekstfragment van Bløf:
    Hier ben ik veilig, hier ben ik sterk
    Hier ben ik heilig, dit is mijn kerk.

    Voor mij is deze aardbol, de complete schepping Gods kerk. Van de fluitende vogels tot de creaties die een mens maakt. En dan zing ik samen met matthijn buwalda:
    Heel het heelal
    Is een grote kathedraal
    En hoeveel wij er ook bouwen
    Het is de mooiste, van allemaal.

    Ik ben God niet kwijt, maar blijf wel mijn leven lang zoeken.

  76. Chw

    5 juni

    Op mijn 17e deed ik belijdenis in de kerk. Ik heb er geen spijt van, omdat het een belijdenis van mijn geloof was. Ik kreeg helaas wel een klein beetje het gevoel dat er van mij verwacht werd dat ik daarmee ook met de kerk ‘trouwde’. Toen wist ik al dat ik dat nooit zou kunnen.
    Ik pas niet in hokjes. Elke gemeenschap bestaat uit hokjes. Terwijl ik er van overtuigd ben dat God deze schepping zo gevarieerd heeft gecreëerd, en mensen die variatie in overzichtelijke kaders willen stoppen. Maar God is veel groter dan een hokje. Of je dat hokje nou evangelisch of gereformeerd noemt. En dan kom ik bij een tekstfragment van Bløf:
    Hier ben ik veilig, hier ben ik sterk
    Hier ben ik heilig, dit is mijn kerk.

    Voor mij is deze aardbol, de complete schepping Gods kerk. Van de fluitende vogels tot de creaties die een mens maakt. En dan zing ik samen met matthijn buwalda:
    Heel het heelal
    Is een grote kathedraal
    En hoeveel wij er ook bouwen
    Het is de mooiste, van allemaal.

    Ik ben God niet kwijt, maar blijf wel mijn leven lang zoeken.

  77. Michel Wagenaar

    5 juni

    Herkenbaar. Mooi om te lezen dat ik deze gedachte niet alleen deel, ik hang er nu echt tegenaan om de kerk vaarwel te zeggen.Ik vind te weinig bemoediging en te veel oordeel. Ik was/ben verslaafde, in herstel. Ik gebruik geen middelen meer en kamp de laatste tijd met wat lichamelijke ongemakken die mij van mijn nachtrust beroven.Ik kies dan vervolgens om lekker tijd voor mij te nemen, ik blijf dan zondagochtend thuis. De commentaren zijn daarna niet van de lucht! Zelfs weken later voel ik zoveel negatieve energie uit de mens stromen en dan komt het waar ik al bang voor was: ik zou een terugval hebben. Gewoon gepraat op afstand over mij, niet bij mij met mij. Ik word hier niet vrolijk van, geen mens die hoort te bepalen of ik wel dan niet voldoe aan God’s wil. Geen mens hoort te rationaliseren of dat mijn oprechte pijn voor hun een terugval is.Ik weet dat ik elke dag weer een strijd aanga met patronen, structuur maken en uitvoeren, hierbij inbegrepen elke dag bidden en bijbel lezen. Maar deze negatieve lading, het claimen dat je maar altijd naar de dienst moet komen(en als je dat niet doet, zal je wel weer op de grond liggen) resulteert juist dat ik mij afzet en God wil gaan ontmoeten op mijn manier, niet dat gedwongen en met het vingertje in de lucht.

  78. Michel Wagenaar

    5 juni

    Herkenbaar. Mooi om te lezen dat ik deze gedachte niet alleen deel, ik hang er nu echt tegenaan om de kerk vaarwel te zeggen.Ik vind te weinig bemoediging en te veel oordeel. Ik was/ben verslaafde, in herstel. Ik gebruik geen middelen meer en kamp de laatste tijd met wat lichamelijke ongemakken die mij van mijn nachtrust beroven.Ik kies dan vervolgens om lekker tijd voor mij te nemen, ik blijf dan zondagochtend thuis. De commentaren zijn daarna niet van de lucht! Zelfs weken later voel ik zoveel negatieve energie uit de mens stromen en dan komt het waar ik al bang voor was: ik zou een terugval hebben. Gewoon gepraat op afstand over mij, niet bij mij met mij. Ik word hier niet vrolijk van, geen mens die hoort te bepalen of ik wel dan niet voldoe aan God’s wil. Geen mens hoort te rationaliseren of dat mijn oprechte pijn voor hun een terugval is.Ik weet dat ik elke dag weer een strijd aanga met patronen, structuur maken en uitvoeren, hierbij inbegrepen elke dag bidden en bijbel lezen. Maar deze negatieve lading, het claimen dat je maar altijd naar de dienst moet komen(en als je dat niet doet, zal je wel weer op de grond liggen) resulteert juist dat ik mij afzet en God wil gaan ontmoeten op mijn manier, niet dat gedwongen en met het vingertje in de lucht.

  79. Roza

    5 juni

    Je doet het goed zoals je het nu doet. Mensen die jou kennen, je weet wie, moeten niet meer gelijk oordelen of veroordelen maat eerst kijken WAAROM je niet naar de dienst kan komen en niet meteen zeggen en rondbazuinen dat je “dan wel weer een terugval zal hebben”
    Het ergste vind ik dat ze je dan gaan negeren en anderen daarin meetrekken en dat gebeurt dan in het huis van God. Zoek een andere kerk waar je je wel thuisvoelt of maak van je huisje je eigen kerk. Knuf mam ????

  80. Roza

    5 juni

    Je doet het goed zoals je het nu doet. Mensen die jou kennen, je weet wie, moeten niet meer gelijk oordelen of veroordelen maat eerst kijken WAAROM je niet naar de dienst kan komen en niet meteen zeggen en rondbazuinen dat je “dan wel weer een terugval zal hebben”
    Het ergste vind ik dat ze je dan gaan negeren en anderen daarin meetrekken en dat gebeurt dan in het huis van God. Zoek een andere kerk waar je je wel thuisvoelt of maak van je huisje je eigen kerk. Knuf mam ????

  81. Renée Locadia

    5 juni

    Ik respecteer dat je dit zo gelooft en beleeft, maar oordeel niet te makkelijk over mensen die het anders beleven, want dat kan wel eens het resultaat zijn van een langdurig en pijnlijk proces dat zij hebben doorgemaakt.

  82. Renée Locadia

    5 juni

    Ik respecteer dat je dit zo gelooft en beleeft, maar oordeel niet te makkelijk over mensen die het anders beleven, want dat kan wel eens het resultaat zijn van een langdurig en pijnlijk proces dat zij hebben doorgemaakt.

  83. Hans Zellenrath

    6 juni

    Het kan ook andersom. Als gay man heb je over het algemeen in de kerken niet veel te zoeken. Dikwijls onveilig en burgerlijk. Lieve mensen waarbij je toch weinig aansluiting vindt. Dat was vroeger zo in de gereformeerde kerk en daarom ben ik zo’n 15 jaar niet meer naar de kerk gegaan terwijl mijn partner trouw bleef aan de geref. kerk, nu PKN. Wel bleef ik gelovig maar op een laag pitje. De onderwijzing was er niet meer vanuit de Schrift en nu ervaar ik pas hoe ik dat toch miste. Zeven jaar geleden kwam ik in de ‘Kerk van de Nazarener’ in Vlaardingen. Een vrije, Arminiaans/Weslyaanse heiligingskerk. Daar vond ik wat ik zocht theologisch met goed onderbouwde prediking. Maar helaas als wereldkerk nog veel moeite met homoseksualiteit vooral in de USA, verre oosten en zelfs nog in Nederland. Vlaardingen is wat dit betreft zeer progressief en niet afwijzend dus daar kan ik mij wel thuis voelen. Een andere optie is dat je met elkaar lichaam van Christus bent, jij en ik zijn de Kerk. En wat ik miste buiten de kerk in die 15 jaren is de gemeenschap, de onderwijzing en de sacramenten zoals avondmaal met elkaar. Ook het zingen vind ik heerlijk. Op 14 febr. 2010 ben ik daar door onderdompeling gedoopt en God heeft mij zo geleid in de laatste jaren. Hij wil dat ik daar blijf en vrucht draag, juist ook met de anti’s van homoseksualiteit. ’t Kan verkeren. Veel feedback met de preken en over discipelschap en het gevoel deel te nemen aan het lichaam van Christus. Alleen geloven is maar alleen, nu groeit mijn geloof weer meer. God gaat wegen met mensen die ondoorgrondelijk zijn dus ik heb geen enkel oordeel over mensen die het niet meer vinden in een kerk. Bij mij ging het zóen ik ben dankbaar terug te zijn in een levende gemeenschap. Volmaakt wordt het nooit totdat het koninkrijk van God op aarde volkomen uitbreekt. Het is er al in ons midden waar liefde en gerechtigheid gestalte krijgt. Zegen voor iedereen die worstelt binnen en buiten de kerk, God is nabij door Zijn Geest.

  84. Hans Zellenrath

    6 juni

    Het kan ook andersom. Als gay man heb je over het algemeen in de kerken niet veel te zoeken. Dikwijls onveilig en burgerlijk. Lieve mensen waarbij je toch weinig aansluiting vindt. Dat was vroeger zo in de gereformeerde kerk en daarom ben ik zo’n 15 jaar niet meer naar de kerk gegaan terwijl mijn partner trouw bleef aan de geref. kerk, nu PKN. Wel bleef ik gelovig maar op een laag pitje. De onderwijzing was er niet meer vanuit de Schrift en nu ervaar ik pas hoe ik dat toch miste. Zeven jaar geleden kwam ik in de ‘Kerk van de Nazarener’ in Vlaardingen. Een vrije, Arminiaans/Weslyaanse heiligingskerk. Daar vond ik wat ik zocht theologisch met goed onderbouwde prediking. Maar helaas als wereldkerk nog veel moeite met homoseksualiteit vooral in de USA, verre oosten en zelfs nog in Nederland. Vlaardingen is wat dit betreft zeer progressief en niet afwijzend dus daar kan ik mij wel thuis voelen. Een andere optie is dat je met elkaar lichaam van Christus bent, jij en ik zijn de Kerk. En wat ik miste buiten de kerk in die 15 jaren is de gemeenschap, de onderwijzing en de sacramenten zoals avondmaal met elkaar. Ook het zingen vind ik heerlijk. Op 14 febr. 2010 ben ik daar door onderdompeling gedoopt en God heeft mij zo geleid in de laatste jaren. Hij wil dat ik daar blijf en vrucht draag, juist ook met de anti’s van homoseksualiteit. ’t Kan verkeren. Veel feedback met de preken en over discipelschap en het gevoel deel te nemen aan het lichaam van Christus. Alleen geloven is maar alleen, nu groeit mijn geloof weer meer. God gaat wegen met mensen die ondoorgrondelijk zijn dus ik heb geen enkel oordeel over mensen die het niet meer vinden in een kerk. Bij mij ging het zóen ik ben dankbaar terug te zijn in een levende gemeenschap. Volmaakt wordt het nooit totdat het koninkrijk van God op aarde volkomen uitbreekt. Het is er al in ons midden waar liefde en gerechtigheid gestalte krijgt. Zegen voor iedereen die worstelt binnen en buiten de kerk, God is nabij door Zijn Geest.

  85. frankkor67

    6 juni

    Beste Remmelt,
    ik vind het dapper dat jij de grensgangers onderzoekt.
    Zelf ga ben ik ook een grensganger. Zoals jij het al verwoorde heb ik altijd mij afgevraagd of dit “Het is of was” de Kerk.
    Mijn ouders zijn christelijk opgevoed maar hebben alle s wat God verboden heeft , gedaan. Ik kreeg alleen via mijn Grootouders het geloof mee.
    Op mijn 7e koos ik voor Jezus en op mijn 14e deed ik belijdenis in Duitsland maar al die tijd vroeg ik mij af of er niet meer is en veel dieper gaat dan alle religie en tradities. Dit heb ik ook vaker ter discussie gesteld maar kwam er wel achter dat veel mensen het niet op prijs stellen om serieus erover na te denken en gewoon de traditie te volgen die zij overleverd hebben gekregen.
    Op mijn 18e kwam ik naar Nederland en maakte kennis met het kerkleven hier. Wist ik veel wat al die dominaties betekenen en hoeveel er zijn? Gereformeerd leek een leuk woord dus gereformeerd en ook in NL belijdenis doen volgens de Gereformeerde traditie.

    in 2003 een geweldige aanraking van Gods Geest gehad en verder op zoek gegaan en laten dopen( voorganger was erop tegen maar predikte wel in die evangelische gemeente ) en in 2005 over naar een evangelische gemeente. 2007 – 2010 cursussen gevolgd in de toenmalige Levensstroom bij Pastor jan Zijlstra maar altijd bleef ik zoeken naar diepere betekenis van het Geloof.

    Gemeenschap is goed en ik ken ook veel gelovige en ga ook veel met mijn gelovige vrienden om en spreek ook openhartig over alles maar er zijn momenten dat ook zij afhaken als het te diep gaat.

    Het geloof ben ik niet kwijt en ook niet het woord van God maar de belevenis “Kerk “die wij hier voeren is toch anders en veel te veel op bijzaken gefundeerd.
    “Relatie”met God en mijn naaste is belangrijker dan “Religie”, in welke vorm dan ook. Luisteren naar de “Ander” is belangrijker dan je eigen “Geloofsovertuiging en Belefenis”op te dringen of teveel op bijzaken te focussen.

    Ik heb zelf een doodervaring mee gemaakt en Jezus ontmoet, dus dat Jezus bestaat is voor mij geen twijfel, ook niet de plek die Jezus heeft voorbereid voor zijn schapen. Zoals Jezus zelf zegt: “Wie Mij heeft gezien die heeft de Vader gezien”! Dit kan niemand mij nog afnemen.

    Zoals Erik hieronder al aangeeft, Jezus is helemaal Joods en wij als gelovige uit de Heidenen moeten NAAST Israël staan en niet tegenover hun. Israël is onze oudste broer en alle beloften zijn nog steeds voor Israël van toepassing. Als je de aanbevelingen leest die Petrus en de apostelen aan de gelovigen uit de Heidenen mee gaf waren daar een paar voorschriften onderranden dat je geen bloed eten – geen vlees eten dat aan afgoden was geofferd – je niet perse hoefde te besnijden en niet alle joodse wetten hoefde te volgen want je bent geen Jood maar een mede gelovige.

    Dus terug naar de wortels en echt God zoeken en Gods feesten vieren. Belangrijk is dat je open staat voor Gods leiding en zijn waarheid aanvaarden en feesten vieren die hij aan alle gelovigen in zijn naam gegeven heeft.

    2 geboden die ook Jezus gaf namelijk
    1. God lief hebben met heel mijn hart en ziel en al mijn kracht
    2. mijn naaste lief hebben als mij zelf
    Dit vat alle geboden samen en is eenvoudiger(?!) na te leven dan dat ik zelf kan bedenken.

    Ik heb de controle vaarwel gezegd die in bijna alle kerken merkbaar aanwezig is . Zelf zie je veel business modellen binnen de kerk terug en moet je zoveel doen om boven aan te komen maar ook vriendjes politiek en veel jaloersheid binnen de gemeentes. Klusjes doen en ellebogen werk en voorgangers die daaraan mee doen. Ik ben niet gefrustreerd of boos maar ik wil onder Gods leiding leven en niet in een keurslijf te worden gestopt of wat dan ook wat een diaken of oudste graag wil dat ik zou moeten doen.
    Ik heb de mensen vergeven en ook persoonlijk tegen hun gezegd.

    Belangrijk is Luisteren ( dat is ook handelen) naar Gods stem want bij mijn bekering heb ik ook Gods Geest ontvangen en die leid mij. Dit zie en ervaar ik steeds meer hoe ouder ik wordt en met Hem wandel iedere dag. Dat is wat God wil = “Relatie”geen Religie en het besef dat God niet alleen “Liefde “is maar ook “Rechtvaardig”

    Iedereen Gods Zegen

  86. […] meld ik maar even, om duidelijk te maken dat ik begrip heb voor mensen die ‘wel iets hebben met God, maar niet met de kerk’. Er zijn vast mensen die een roeping ontvangen om vooral buiten de kerk bezig te zijn. Ik ken er […]

  87. Kobus

    9 juni

    Er wordt vaak gesproken over ‘afhakers’. Maar je kan ook juist denken aan ‘aanhakers’. Er zijn vele mensen die om allerlei redenen (vooralsnog) niet naar een Kerk gaan. Redenen kunnen zijn chronische, en psychische ziekte. Of mensen zijn eruit gestapt omdat een Predikant continue met het vingertje wees van wat wel en niet goed was, geroddel, te lang aanhouden, in herhaling vallen, stem verdraaien, en Kerkscheuringen. En dan krijg je ook nog eens verwijten waarom je niet naar een Kerk gaat. Daardoor gaan mensen op zoek naar andere alternatieven, en wees blij dat die er zijn. Dat je toch op andere manieren het Geloof kan beleven. Juist door verwijten over en weer blijf je afstand houden. Want ook mede hierdoor blijven situaties onopgelost, en het rekening houden met en voor elkaar. Dus men kan zich veel beter afvragen hoe je elkaar erbij kan blijven betrekken dan…

  88. Kobus

    9 juni

    Er wordt vaak gesproken over ‘afhakers’. Maar je kan ook juist denken aan ‘aanhakers’. Er zijn vele mensen die om allerlei redenen (vooralsnog) niet naar een Kerk gaan. Redenen kunnen zijn chronische, en psychische ziekte. Of mensen zijn eruit gestapt omdat een Predikant continue met het vingertje wees van wat wel en niet goed was, geroddel, te lang aanhouden, in herhaling vallen, stem verdraaien, en Kerkscheuringen. En dan krijg je ook nog eens verwijten waarom je niet naar een Kerk gaat. Daardoor gaan mensen op zoek naar andere alternatieven, en wees blij dat die er zijn. Dat je toch op andere manieren het Geloof kan beleven. Juist door verwijten over en weer blijf je afstand houden. Want ook mede hierdoor blijven situaties onopgelost, en het rekening houden met en voor elkaar. Dus men kan zich veel beter afvragen hoe je elkaar erbij kan blijven betrekken dan…

  89. David Heek

    11 juni

    Herkenbaar verhaal, Remmelt. Dankjewel.

    Mijn vrouw, Margreet, en ik zijn sinds een maand kerkloos, en dat was toch wel een behoorlijke stap. Ik heb zelf 10 tot 15 jaar vrij intensief in de kerk gewerkt, en het is niet niks om het instituut (met haar goede kanten – instituut klinkt helaas zo negatief) te verlaten.

    De redenen zijn voor mij voor vooral inhoudelijk van aard. Ik ben in een ander verhaal gaan geloven, dat bijna niet meer te communiceren is met of “valt” binnen de kerk, is mijn ervaring. Met die verandering van inhoud was het verlangen naar een andere vorm onomkeerbaar. Inhoud én vorm doen ertoe.

    Margreet en ik hopen in de toekomst ergens aan te haken waar vorm en inhoud bij elkaar komen, en we verder kunnen groeien. Iets zelf opzetten (een kerk voor niet-kerkelijken) is me helaas niet lang gelukt (na twee jaar is ‘De Bovenzaal’ doodgebloed), maar heeft voor deelnemers wel enig nut gehad. Een kerkpionier ben ik gewoon niet, heb ik ontdekt. Terwijl ik dat eigenlijk al bij voorbaar wist na een loopbaanadviesdag…

    Als theaterdominee (www.theaterdominee.nl) hoop ik mensen – kerkelijk of niet – overal in Nederland te inspireren met een nieuw verhaal aan de hand van die oude fantastische bijbel. Ik hoop in de theaters ook grensgangers en kerkverlaters aan te spreken, en zelf mensen die (nog?) in de kerk blijven maar diep van binnen eigenlijk wel klaar zijn met het verhaal “dat ik nu wel ken”.

    Het wordt niet vaak gezegd of geschreven, maar ik denk dat er een groot verlangen is naar 1. goede, aansprekende inhoud (bijbelse theologie), 2. humor (Kijk en luister naar een eend, denk aan een schepper, en probeer niet te lachen) en 3. moraal (de verbinding van het verhaal van God met de mensheid aan ons leven van alledag: gerechtigheid, schoonheid, relaties en spiritualiteit).

    Ik verlaat dus het praten over de nieuwe kerk(vorm). Het geeft me te veel stress (ik verlang/wil veel, maak ik kan zo weinig voor elkaar krijgen), maar aan de zijlijn kijk ik wel met je mee. Want ik hou heel veel van de kerk die Gods wil doet en doe graag mee. De kerk: de wereld kan en mag en zal niet zonder.

  90. David Heek

    11 juni

    Herkenbaar verhaal, Remmelt. Dankjewel.

    Mijn vrouw, Margreet, en ik zijn sinds een maand kerkloos, en dat was toch wel een behoorlijke stap. Ik heb zelf 10 tot 15 jaar vrij intensief in de kerk gewerkt, en het is niet niks om het instituut (met haar goede kanten – instituut klinkt helaas zo negatief) te verlaten.

    De redenen zijn voor mij voor vooral inhoudelijk van aard. Ik ben in een ander verhaal gaan geloven, dat bijna niet meer te communiceren is met of “valt” binnen de kerk, is mijn ervaring. Met die verandering van inhoud was het verlangen naar een andere vorm onomkeerbaar. Inhoud én vorm doen ertoe.

    Margreet en ik hopen in de toekomst ergens aan te haken waar vorm en inhoud bij elkaar komen, en we verder kunnen groeien. Iets zelf opzetten (een kerk voor niet-kerkelijken) is me helaas niet lang gelukt (na twee jaar is ‘De Bovenzaal’ doodgebloed), maar heeft voor deelnemers wel enig nut gehad. Een kerkpionier ben ik gewoon niet, heb ik ontdekt. Terwijl ik dat eigenlijk al bij voorbaar wist na een loopbaanadviesdag…

    Als theaterdominee (www.theaterdominee.nl) hoop ik mensen – kerkelijk of niet – overal in Nederland te inspireren met een nieuw verhaal aan de hand van die oude fantastische bijbel. Ik hoop in de theaters ook grensgangers en kerkverlaters aan te spreken, en zelf mensen die (nog?) in de kerk blijven maar diep van binnen eigenlijk wel klaar zijn met het verhaal “dat ik nu wel ken”.

    Het wordt niet vaak gezegd of geschreven, maar ik denk dat er een groot verlangen is naar 1. goede, aansprekende inhoud (bijbelse theologie), 2. humor (Kijk en luister naar een eend, denk aan een schepper, en probeer niet te lachen) en 3. moraal (de verbinding van het verhaal van God met de mensheid aan ons leven van alledag: gerechtigheid, schoonheid, relaties en spiritualiteit).

    Ik verlaat dus het praten over de nieuwe kerk(vorm). Het geeft me te veel stress (ik verlang/wil veel, maak ik kan zo weinig voor elkaar krijgen), maar aan de zijlijn kijk ik wel met je mee. Want ik hou heel veel van de kerk die Gods wil doet en doe graag mee. De kerk: de wereld kan en mag en zal niet zonder.

  91. Gert Zomer

    15 juni

    Heel mooi, Remmelt, zoals jij dit aanvliegt! Ik herken veel in je verhaal over je zoektocht. Ik herken ook heel veel in de diverse reacties hieronder! Helaas, moet ik zeggen. Want wat liggen hier veel onbetaalde rekeningen van de kerk. Precies daarom ben ik, als nog steeds min of meer functionerend predikant in een kerk, de laatste tijd op zoek naar een manier om als pastor iets voor kerkloze christenen te betekenen. Was Jezus zelf ook niet bewogen over ‘schapen zonder herder’? Waarom zou het pastoraat van de kerk ophouden zodra je bij een grens komt? ‘Grensgangers’: mooi gevonden! Je wandelt gewoon mee, maar dan aan de grens of daaroverheen, zoekend met de anderen. Ik begeleid op dit moment twee ‘grensgaande’ bruidsparen op weg naar hun trouwdag met kerkdienst. Wat mij in de gesprekken vooral opvalt is het oprechte zoeken van God en een leven door Hem geïnspireerd. Maar ook de puurheid en onbevangenheid in het bijbellezen. Het loskomen van gevestigde kerkstructuren en -denkpatronen werkt heel louterend in op een doorleefd gelovig zoeken. De ruimte die ontstaat als je het ‘niet hoeft te weten’ geeft een vrijheid van denken waarin zich zomaar ‘iets van God’ kan manifesteren. Het is mijn verlangen om meer op deze manier bezig te zijn met trouwlustige, zieke, eenzame, stervende, twijfelende, ronddolende enz. grensgangers. Niet om, zoals vanuit de kerk wel wordt gesuggereerd, ze terug te brengen naar de kerk, maar wel om de zegen waar de kerk over beschikt in het evangelie bij de mensen te brengen. En dan zien we wel welke weg zij vinden om te gaan. Of welke weg God vindt om met hen te gaan. Ik zal je zoektocht met grensgangers met interesse volgen.

  92. Gert Zomer

    15 juni

    Heel mooi, Remmelt, zoals jij dit aanvliegt! Ik herken veel in je verhaal over je zoektocht. Ik herken ook heel veel in de diverse reacties hieronder! Helaas, moet ik zeggen. Want wat liggen hier veel onbetaalde rekeningen van de kerk. Precies daarom ben ik, als nog steeds min of meer functionerend predikant in een kerk, de laatste tijd op zoek naar een manier om als pastor iets voor kerkloze christenen te betekenen. Was Jezus zelf ook niet bewogen over ‘schapen zonder herder’? Waarom zou het pastoraat van de kerk ophouden zodra je bij een grens komt? ‘Grensgangers’: mooi gevonden! Je wandelt gewoon mee, maar dan aan de grens of daaroverheen, zoekend met de anderen. Ik begeleid op dit moment twee ‘grensgaande’ bruidsparen op weg naar hun trouwdag met kerkdienst. Wat mij in de gesprekken vooral opvalt is het oprechte zoeken van God en een leven door Hem geïnspireerd. Maar ook de puurheid en onbevangenheid in het bijbellezen. Het loskomen van gevestigde kerkstructuren en -denkpatronen werkt heel louterend in op een doorleefd gelovig zoeken. De ruimte die ontstaat als je het ‘niet hoeft te weten’ geeft een vrijheid van denken waarin zich zomaar ‘iets van God’ kan manifesteren. Het is mijn verlangen om meer op deze manier bezig te zijn met trouwlustige, zieke, eenzame, stervende, twijfelende, ronddolende enz. grensgangers. Niet om, zoals vanuit de kerk wel wordt gesuggereerd, ze terug te brengen naar de kerk, maar wel om de zegen waar de kerk over beschikt in het evangelie bij de mensen te brengen. En dan zien we wel welke weg zij vinden om te gaan. Of welke weg God vindt om met hen te gaan. Ik zal je zoektocht met grensgangers met interesse volgen.

  93. JohanJolanda Vonkeman

    17 juni

    Herkenbaar. Voel me ook wel een grensgeval. Ben van gkv naar pinkster gegaan. Wel superveel geleerd hoor. Maar inmiddels besloten om niet meer naar de diensten te gaan…. interessant om je verhaal te volgen.

  94. JohanJolanda Vonkeman

    17 juni

    Herkenbaar. Voel me ook wel een grensgeval. Ben van gkv naar pinkster gegaan. Wel superveel geleerd hoor. Maar inmiddels besloten om niet meer naar de diensten te gaan…. interessant om je verhaal te volgen.

  95. Gerdien

    8 september

    Beste Gert,
    Sorry, ik voel enorme woede opkomen bij jouw bericht. Ik herken me helemaal in het blog en de zoektocht van Remmelt, voelde zelfs een vorm van erkenning door zijn mooie formulering. Maar jij maakt het lelijk. Negatief. Alsof ‘grensgangers’ zielig zijn. Terwijl ik me trots en ein-de-lijk meer vrij voel worden zoals ik geloof dat Jezus verkondigt en ook voor ons geregeld heeft. Ik ben vrij! En mijn zoektocht naar God wordt nog elke dag beloond!
    Ik ben verre van zielig of iemand die hulp nodig heeft of pastorale zorg om een soort van in contact te blijven met de kerk… daar wil ik dus echt niet meer bijhoren! Dit is dus echt bekrompen denken. Wat een lef om kerklozen te vergelijken met schapen zonder herder. Mijn herder is Jezus!
    Precies deze woorden kregen wij van onze predikant toen we ons lidmaatschap op zegden. Enorm kwetsend!!

  96. […] zeggen, voelde als het in de steek laten van al die mensen die zich herkend hadden in mijn blog op Lazarus. Ik dacht aan de vele reacties en mails die ik persoonlijk kreeg. Verhalen van grensgangers en hun […]

  97. Remko van Hijum

    8 oktober

    Remmelt,

    Je hebt het volgens mij vooral over jongeren. Maar ook voor niet-meer-jongeren – is je verhaal herkenbaar. Ik ben 47 en spreek veel mensen van mijn generatie.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *