READING

Bij God zijn, is in het moment zijn, ontdekt Jeann...

Bij God zijn, is in het moment zijn, ontdekt Jeannette op een viskwekerij in Schotland


Na een drukke tijd zoekt Jeannette rust en verfrissing in Schotland. Water is er in elk geval genoeg… Zal ze antwoorden vinden op de vragen die ze heeft over haar leven en over God?

Zoveel water, onafgebroken in beweging. Getijden komen in en stromen weer uit. Ik ben hier op een schiereiland in Schotland om op een boerderij en zeeviskwekerij te werken na vier maanden schrijven aan mijn scriptie. Wat frisse lucht kan ik goed gebruiken. De regen krijg ik er gratis bij. Op mijn eerste dag wijst mijn gastheer me grinnikend op een lokaal gezegde: If you can’t see the other side of the loch, it’s raining. If you can see the other side of the loch, it is about to rain.

Genoeg water dus, hier in Schotland. Het neemt zelfs een centrale plaats in, zowel in positieve als negatieve zin. De koeien, schapen en paarden drinken uit de bronnen die spontaan in de bergen opborrelen. De viskwekerij heeft vijftien verschillende alarmen die afgaan als de samenstelling van het water niet precies juist is afgesteld. Want water brengt zowel leven als dood.

Zout water en kwetsbare larven

Er jaagt regelmatig een stevige storm over het eiland. De buitenproportionele hoeveelheid regen van de laatste storm spoelt genadeloos al de libellenlarven weg uit de vennetjes in de heuvels en voert ze bergafwaarts richting het zoutwatermeer dat in de Atlantische Oceaan uitmondt. Zout water en kwetsbare larven is een slechte combinatie. Tegelijkertijd blijven de libellen nieuwe eitjes afzetten in spontaan gevormde poelen regenwater die snel opdrogen. 

Het ene water is het andere niet. Zout water of zoet water, het komt heel precies. Al snel leer ik in de viskwekerij dat zout water bij heilbot-eitjes geen probleem is. Maar als er zelfs maar een drupje zout water bij heilbot-sperma komt dan bederft het binnen twee minuten. De belofte van nieuw leven versus de elementen; het is een precair evenwicht.

Nergens aan denken, dat is verfrissend

Al dat water dat wast en heen-en-weer vloeit. Heeft dit een helende werking op mijn geest? Kom ik meer tot rust? Ik dacht dat ik na de hectiek van mijn studie tijd nodig had om na te denken. Maar het omgekeerde blijkt waar te zijn. Nergens aan denken, alleen aan de taak waar je mee bezig bent, dat is verfrissend. Zoveel leegte en woeste landschappen. Kom ik hier dichter bij God? De ultieme bron van levend water?

Bij God zijn, is in het moment zijn

Ik heb er moeite mee, maar zie het grotere plaatje beter. Bij God zijn, is in het moment zijn. Echt zien wat er zich in je omgeving afspeelt en je erover verwonderen. Zo wordt het een spirituele ervaring. Maar niet op een manier zoals ik die tot nu toe heb ervaren of gezocht. Geen meeslepende kerkdiensten of bijeenkomsten waar ik me doorgaans wat misplaatst voel. Maar de schepping bewonderen, verzorgen, verrijken.

De grote levensvragen lijken wat onbetekenend in deze omgeving, in dit ritme. Je hebt weinig antwoorden nodig als alles over Gods aanwezigheid vertelt. De kunst is om te luisteren, of niet. Het besef dat er iets meeslepend groots is dat alles leidt, sijpelt sowieso wel mijn gemoed binnen. Als water, woest en sterk, of subtiel vloeiend in een gestage cadans.

God, het is hier prachtig.


Jeannette Hendrikse schrijft de komende weken voor Lazarus een zomerserie over haar verblijf in Schotland. Ze ontdekt in de elementen: water, aarde, vuur en lucht nieuwe dingen over het leven en God.