‘Papa, waarom ben je trots op mij?’

Precies tien jaar geleden vierde ik mijn eerste vaderdag zonder vader. Nog in shock door de rauwe pijn van zijn plotselinge overlijden wist ik die dag niet wat ik met mezelf aan moest. In mijn buik voelde ik een klein kindje bewegen. Mijn eerste kind, zijn eerste kleinkind. Nooit zou ik meemaken hoe ongelofelijk trots hij naar haar zou kijken, hoe hij met haar zou spelen, hoe hard hij met haar zou lachen om Sesamstraat zoals hij ook met mij had gedaan. Mijn vader was niet meer en ik moest nieuw leven vieren in tijden van rouw. Maar hoe dan?

Lege vaderdag
Inmiddels zijn er negen ‘lege’ vaderdagen voorbij gegaan. Ik help mijn eigen dochters bij het fabriceren en voorbereiden van hun vaderdagcadeau, maar zelf liet ik de dag steeds aan me voorbij gaan. Vluchtgedrag. Een gemakzuchtige weigering om me onder te dompelen in melancholie en intens gemis. Terwijl ik juist heb geleerd in de afgelopen jaren dat het aangaan van diep verdriet je nieuwe en soms zelfs intens vreugdevolle inzichten kan opleveren. Deze tiende keer moet dus anders, pijnlijker maar beter.

Gevoelig litteken
Dat begint al met het erkennen dat ik mijn vader nog elke dag mis en vandaag nog een beetje meer. Het is bullshit dat tijd alle wonden heelt. Het verdriet wordt anders, maar verdwijnt nooit. Na tien jaar is er een zeer gevoelig litteken achtergebleven op de plek van de open, rauwe wond. Een enkele aanraking zorgt er toch weer voor dat de tranen in mijn ogen springen en dat mijn maag zich balt als een vuist.

De waarheid uitvinden
Wat ik nog het allermeest mis aan mijn vader is zijn daverende lach, zijn expressieve hoofd. Dat ik hem nooit meer de kat zie plagen. Dat hij niet meer trots naar me kijkt en over me praat. Zijn oneliners over het leven die varieerden van: ‘Je bent geen goede boer als je niets verloren kunt zien gaan’ tot ‘In je laatste hemd zitten geen zakken.’ Tot diep in de nacht konden we samen de waarheid uitvinden. Over het leven en over God.

Van eeuwigheidswaarde
Hij vertelde me hoe het lezen van filosofen hem hielp in zijn geloof, om anders te kijken. Ik herinner me hoe ik dat als tiener afdeed als ‘stokpaardjes’, maar ondertussen heel goed luisterde. Ik weet nog precies hoe hij me bij het zachte licht van de kleine schemerlamp vertelde hoe hij worstelde met God. Hoe hij al biddend in de beslotenheid van zijn auto ervoer hoe de hemel heel even open ging. Hij, nuchtere man, verhaalde het met schroom en eerbied. Ik dronk de verhalen op, diep onder de indruk, genietend van de intense verbinding die we op dat moment met elkaar hadden. Want hoe jong ik ook was, ik besefte toen al dat die momenten eeuwigheidswaarde hadden.

Ik prijs me gelukkig dat ik een vader had die eerlijk was. Die het leven en het geloof niet mooier voordeed dan het is. Die mij leerde dat je nuchterheid kunt combineren met idealistische spiritualiteit. Die me iets van God deed ervaren ook al snapte ik er nog niets van. Een vader die verbondenheid zocht met z’n dochter. Ik ben zo trots dat ik zo’n vader had als hij. En ik vind het zo verrekte jammer dat ik hem dat niet meer kan zeggen. Papa, ik mis je zo.

2 reacties op “‘Papa, waarom ben je trots op mij?’”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *