Als je even geen enkele reden voor dankbaarheid ziet…

Ik loop soms het gevaar cynisch te worden. Zoals nu. Ben de kerkzaal uitgelopen. Ben er even klaar mee. Die eindeloze reeks aanbiddingsliederen.

10.000 redenen voor dankbaarheid…. Ik krijg het beeld van het meisje dat ik zag staan in de rosse buurt van Mumbai maar niet uit m’n hoofd. Hoe vaak zou zij vannacht zijn verkracht?

Laat het feest zijn in de huizen, mensen dansen over straat… Niets feest of dansen voor die weduwe die haar huis is uitgejaagd met een hakbijl door een sterkere buurman.

Heel de wereld ziet het: God maakt vrij… O ja, hoe zit het dan met die gezinnen die generatie op generatie vastzitten in slavernij en zich dag in dag uit kapot moeten werken? Die zien helemaal niets! En zeker geen vrijheid.

Geen enkele reden voor dankbaarheid. Geen feest op straat. Geen zicht op vrijheid.

In ieder geval niet zolang wij het houden bij het zingen van liedjes. Nu galmen de woorden van een docente van jaren terug weer in m’n hoofd na: ‘Kamsteeg, jij bent kritisch. En dat is prima. Maar je bent negatief kritisch. Daar moet je mee kappen.’

Ze had gelijk. Of zoals Bill Hybels het zei: ‘Wellicht is je ongenoegen een heilig ongenoegen. Niet verzuren dus, maar aan de slag.’

Voor mij betekent dit nu misschien dat ik inderdaad maar even niet moet meezingen, maar het van mij moet afschrijven. Niet om te schoppen, maar wel om het te blijven uitroepen.

Hoe zei God het ook alweer tegen Jesaja?

Roep het uit.
Houd jezelf niet in.
Laat je stem zo luid klinken als een trompet.

Zing ik alsnog. Alleen dan een beetje anders.

 

Beeld: Gabriel Santiago

Eén reactie op “Als je even geen enkele reden voor dankbaarheid ziet…”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *