Henk Jan leest: A New Kind of Christian van Brian McLaren

Naarmate Henk Jan ouder werd, vervlogen veel van zijn geloofszekerheden. Nu heeft hij behoefte om z’n boekenkast en z’n gedachten te vullen met nieuwe inspiratie. De komende maanden leest hij moderne geloofsklassiekers en vertelt wat dat met hem doet. Leuk als je meeleest!

Maand 1: A New Kind of Christian van Brian McLaren

Het was maar een droom. Maar de beelden kwamen niet uit het niets.

Ik was aanwezig bij een lezing waaraan twee van mijn helden deelnamen. Bill Hybels – hij zag er wat gek uit met z’n halflange haar en grote bakkebaarden, maar het was echt Hybels – en Tim Keller, al leek hij tien jaar ouder dan hij is. Na afloop liep ik naar Keller en schudde hem de hand. Hij gaf een erg slappe handdruk. Hij was inderdaad oud geworden. Ik vertelde hem dat ik nu zeker vijftien jaar lang bijna maandelijks preken van hem vertaal voor een christelijk magazine. En toen kwam het… Bij de volgende woorden barstte ik in tranen uit. ‘Ik ben begonnen in de boeken van Brian McLaren… Help! Ik weet het niet meer!’ Op dat moment kwam mijn vader, hij was blijkbaar ook aanwezig, aangelopen. Ik schrok wakker.

Geestelijke vaders

Ik vind dromen maar een bijzonder fenomeen. Kan er ook niet zoveel mee. Hoeft volgens mij ook niet. Maar deze droom beeldde zo treffend uit in welke geloofsstorm ik momenteel zit. Mijn geestelijke vaders Hybels en Keller die een belangrijke rol hebben gespeeld in mijn geloofsleven. En dan nu de zoektocht waarin ik mij bij de hand laat nemen door McLaren. Een zoektocht die ik bij het lezen van zijn boeken soms helemaal niet wil aangaan. Omdat ik hem eng vind. Waar eindigt dit? Wat blijft er over van al mijn zekerheden?

Niet veel, nu ik A New Kind of Christian van Brian McLaren lees. Want wat herken ik mij in dominee Dan Poole, de hoofdpersoon uit het boek die vloekend en scheldend zijn gesprekspartner Neo bijna te lijf gaat wanneer deze een zoveelste geloofszekerheid durft te bevragen.

Blijf van mijn geloof af!

Laat mijn zekerheden met rust!

Poten af van Jezus!

Laat mij…!

En tegelijk. Naast de angstscheuten, net als Dan Poole, die onbedwingbare nieuwsgierigheid. Omdat ik al een tijdje klaar ben met de talloze christelijke clichés en feestjes. God moet meer zijn dan wat wij van Hem gemaakt hebben. Geen buitensluiter. Geen veroordelaar. Geen haatdrager. Tenminste, dat is niet wat ik bij Jezus terug zie. Hij sluit in. Vergeeft. Heeft lief. Is liefde.

Spoor bijster

En dus lees ik verder. Laat mij net als Dan Poole meenemen in de inzichten van Neo. Inzichten die ik niet eerder vanaf de preekstoel hoorde. En weer die herkenning in de gevoelens van Dan Poole.

‘Ik voel mij als een fundamentalist die zijn greep verliest.’

‘Ik voel mij als een computer waarin een virus rondraast.’

‘De dingen die ik nu denk, zullen gezien worden als ketterij.’

Moet ik wel verdergaan met lezen? En er nu zelfs een maandelijks blog over schrijven?

Dat ik zelf het spoor kwijtraak, is al erg genoeg. Maar anderen er in meenemen…?

Maar waar zijn mijn waarheden volgens Neo op gebaseerd? Op het feit dat ik een kind ben van mijn tijd. Net zoals mijn nieuwe onzekerheden een gevolg zijn van een nieuwe tijdsgeest.

En dus ga ik de zoektocht verder aan. En voel mij, net als Dan, als een kind dat opgroeit tot puber, maar doodsbang is voor alles wat er met hem gebeurt…

 

Wat vond jij van A New Kind of Christian? Herkenbaar wat Henk Jan schrijft? Laat je reactie achter!

12 reacties op “Henk Jan leest: A New Kind of Christian van Brian McLaren”

  1. Goede vraag, staat op mijn herlees-lijst.
    Ik heb het idee dat de hele ‘emerging church’ ondertussen volledig van het toneel verdwenen is, dus in hoeverre het nieuwe soort van Christen dat McLaren beschrijft echt opgekomen is is maar de vraag. Zelf was ANKOC voor hem maar een doorgangsstadium denk ik. Een postmoderne manier om de moderne conservatief en liberaal dichotomie terug te overstijgen lijkt me ook volledig niet meer aan de orde in Amerikaanse progressive Christianity vrees ik. In dat opzicht was het nieuwe soort van Christen dat ANKOC beschrijft misschien wel iets dat niet meer bestaat.
    Hoewel ik me zelf meer met ‘vintage emerging church’ zou identificeren uit die tijd zou identificeren dan met dingen die meer ‘liberal Christianity 2.0’ zijn (zeker in combinatie met een overdaad aan Amerikaanse politiek correcte ‘critical theory’). Tall Skinny Kiwi waar zit je? (Wel, Gambia de laatste keer dat ik checkte)

  2. Goede vraag, staat op mijn herlees-lijst.
    Ik heb het idee dat de hele ‘emerging church’ ondertussen volledig van het toneel verdwenen is, dus in hoeverre het nieuwe soort van Christen dat McLaren beschrijft echt opgekomen is is maar de vraag. Zelf was ANKOC voor hem maar een doorgangsstadium denk ik. Een postmoderne manier om de moderne conservatief en liberaal dichotomie terug te overstijgen lijkt me ook volledig niet meer aan de orde in Amerikaanse progressive Christianity vrees ik. In dat opzicht was het nieuwe soort van Christen dat ANKOC beschrijft misschien wel iets dat niet meer bestaat.
    Hoewel ik me zelf meer met ‘vintage emerging church’ zou identificeren uit die tijd zou identificeren dan met dingen die meer ‘liberal Christianity 2.0’ zijn (zeker in combinatie met een overdaad aan Amerikaanse politiek correcte ‘critical theory’). Tall Skinny Kiwi waar zit je? (Wel, Gambia de laatste keer dat ik checkte)

  3. Goede vraag, staat op mijn herlees-lijst.
    Ik heb het idee dat de hele ‘emerging church’ ondertussen volledig van het toneel verdwenen is, dus in hoeverre het nieuwe soort van Christen dat McLaren beschrijft echt opgekomen is is maar de vraag. Zelf was ANKOC voor hem maar een doorgangsstadium denk ik. Een postmoderne manier om de moderne conservatief en liberaal dichotomie terug te overstijgen lijkt me ook volledig niet meer aan de orde in Amerikaanse progressive Christianity vrees ik. In dat opzicht was het nieuwe soort van Christen dat ANKOC beschrijft misschien wel iets dat niet meer bestaat.
    Hoewel ik me zelf meer met ‘vintage emerging church’ zou identificeren uit die tijd zou identificeren dan met dingen die meer ‘liberal Christianity 2.0’ zijn (zeker in combinatie met een overdaad aan Amerikaanse politiek correcte ‘critical theory’). Tall Skinny Kiwi waar zit je? (Wel, Gambia de laatste keer dat ik checkte)

  4. Goede vraag, staat op mijn herlees-lijst.
    Ik heb het idee dat de hele ‘emerging church’ ondertussen volledig van het toneel verdwenen is, dus in hoeverre het nieuwe soort van Christen dat McLaren beschrijft echt opgekomen is is maar de vraag. Zelf was ANKOC voor hem maar een doorgangsstadium denk ik. Een postmoderne manier om de moderne conservatief en liberaal dichotomie terug te overstijgen lijkt me ook volledig niet meer aan de orde in Amerikaanse progressive Christianity vrees ik. In dat opzicht was het nieuwe soort van Christen dat ANKOC beschrijft misschien wel iets dat niet meer bestaat.
    Hoewel ik me zelf meer met ‘vintage emerging church’ zou identificeren uit die tijd zou identificeren dan met dingen die meer ‘liberal Christianity 2.0’ zijn (zeker in combinatie met een overdaad aan Amerikaanse politiek correcte ‘critical theory’). Tall Skinny Kiwi waar zit je? (Wel, Gambia de laatste keer dat ik checkte)

  5. Ik
    heb niet zoveel van Brian McLaren gelezen en sommige zaken vind ik
    positief, anderen weer minder, maar vernieuwend vind ik het allerminst.
    Die hele beweging waar hij een exponent van is, komt me vooral voor als
    een meer tamme, brave en ook wel vriendelijkere versie van wat er in de
    katholieke Kerk en de grotere Protestantse kerken al in de jaren ’60 en
    ’70 plaats vond.

  6. Ik
    heb niet zoveel van Brian McLaren gelezen en sommige zaken vind ik
    positief, anderen weer minder, maar vernieuwend vind ik het allerminst.
    Die hele beweging waar hij een exponent van is, komt me vooral voor als
    een meer tamme, brave en ook wel vriendelijkere versie van wat er in de
    katholieke Kerk en de grotere Protestantse kerken al in de jaren ’60 en
    ’70 plaats vond.

  7. Ik
    heb niet zoveel van Brian McLaren gelezen en sommige zaken vind ik
    positief, anderen weer minder, maar vernieuwend vind ik het allerminst.
    Die hele beweging waar hij een exponent van is, komt me vooral voor als
    een meer tamme, brave en ook wel vriendelijkere versie van wat er in de
    katholieke Kerk en de grotere Protestantse kerken al in de jaren ’60 en
    ’70 plaats vond.

  8. Ik
    heb niet zoveel van Brian McLaren gelezen en sommige zaken vind ik
    positief, anderen weer minder, maar vernieuwend vind ik het allerminst.
    Die hele beweging waar hij een exponent van is, komt me vooral voor als
    een meer tamme, brave en ook wel vriendelijkere versie van wat er in de
    katholieke Kerk en de grotere Protestantse kerken al in de jaren ’60 en
    ’70 plaats vond.

  9. Zeker een moderne geloofsklassieker! Was voor mij destijds de eerste ontmoeting met gelovige antwoorden op vrijzinnige vragen. Bij McLaren kon je deconstrueren zonder als nihilist te eindigen. Deel 3 trouwens ook zeer belangrijk voor me geweest.

  10. Zeker een moderne geloofsklassieker! Was voor mij destijds de eerste ontmoeting met gelovige antwoorden op vrijzinnige vragen. Bij McLaren kon je deconstrueren zonder als nihilist te eindigen. Deel 3 trouwens ook zeer belangrijk voor me geweest.

  11. Zeker een moderne geloofsklassieker! Was voor mij destijds de eerste ontmoeting met gelovige antwoorden op vrijzinnige vragen. Bij McLaren kon je deconstrueren zonder als nihilist te eindigen. Deel 3 trouwens ook zeer belangrijk voor me geweest.

  12. Zeker een moderne geloofsklassieker! Was voor mij destijds de eerste ontmoeting met gelovige antwoorden op vrijzinnige vragen. Bij McLaren kon je deconstrueren zonder als nihilist te eindigen. Deel 3 trouwens ook zeer belangrijk voor me geweest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *