Hoe rouw je om een onvervulde kinderwens?

Hoe moet je rouwen om iets wat er nooit zal zijn? Om een kind dat je nooit onder je hart zult dragen? Rolinka worstelt met haar onvervulde kinderwens. 

Als een mens sterft, is er groot verdriet. Zijn of haar naam klinkt in de dagen voor het afscheid veelvuldig. Herinneringen worden gedeeld, foto’s opgezocht. Hoe gaan we het afscheid vormgeven? Hoe gedenken we deze dierbare mens?

In mijn werk als predikant heb ik regelmatig te maken met afscheidsrituelen als deze. Altijd weer een intieme en bijzondere week waarin je het leven van een mens viert, eert en gedenkt.

Als het een voltooid leven is, overheerst de dankbaarheid. Als het een jong leven betreft, is de ontzetting en het verdriet heel anders. Veel vragen blijven onbeantwoord: een onaf leven, hoe vier je dat? Hoe gedenk je dat?
Wat blijft, is de naam en de liefde waarmee de (te jong) overleden dierbare voor altijd verbonden is met hen die achterblijven. Een gedenkplaats, een foto, een sterfdatum of geboortedatum. Na een plotseling heengaan werken die markeringen als houvast: ze bieden je de mogelijkheid om stil te staan bij een mensenleven en ruimte te maken voor dankbaarheid en verdriet.

Diepgekoesterd verlangen

Maar wat als er geen leven was? Geen naam geklonken heeft? Geen geboortedatum en geen sterfdatum is? Maar wel afscheid, rouw en verdriet om iets wat er nooit zal zijn?

In mijn geval is dat een diepgekoesterd verlangen om moeder te worden. De wens om een kind te dragen onder mijn hart. Om het vast te houden, een naam te geven, om het te zien groeien en mens te zien worden. Van jongs af aan was dat een vanzelfsprekendheid. Dat het weleens niet waar zou kunnen worden, daar had ik nooit bij stilgestaan.

Toch is dat de realiteit waarin ik besta. Dat verlangen moeten loslaten, is een intens rouwproces. Het is niet te vergelijken met welk sterven dan ook, en tegelijk is het precies hetzelfde.

Realistische stiefmoeder

Mijn leven als stiefmoeder te midden van een vol en druk gezin heeft mij ook wel wat realiteitszin bijgebracht over moederschap, moet ik eerlijk bekennen. Het is natuurlijk niet alleen maar geweldig. Het is ook zorg, het is organisatie, het is een dienstbaarheid die wellicht voor biologische ouders makkelijker is dan voor mij.

Als ik mijn man in de weer zie als vader, realiseer ik me dat ik nooit moeder zal zijn. Ik zal met hem nooit die intimiteit delen van het krijgen van een kind van ons tweeën. Het samen opvoeden van zijn kinderen heft dat gemis niet op. Integendeel, het wordt er soms pijnlijk door versterkt. Zeker wanneer de lasten zwaarder wegen dan de lusten.

Mijn gemis recht doen

Enerzijds ben ik blij dat ik me inmiddels zo verbonden voel met het gezin, dat ik ze niet loslaat en in alle stormen naast mijn man kan blijven staan. Anderzijds dringt mijn eigen gemis zich onweerstaanbaar aan me op en zoek ik een manier om dat recht te doen in ons huwelijk.

Het is natuurlijk wel míjn verdriet en míjn gemis. Maar net zoals ik mijn lief bijsta in zijn zorg, heeft hij ook weet van mijn verlangen.

De wereld om ons heen verbaast zich soms (terecht) over de uitdaging die wij samen zijn aangegaan. Het is ook niet niets. Vaak wordt er dan gewezen op de aanwezigheid van de vier kinderen van hem, nooit op de afwezigheid van dat ene gewenste kind van mij. Logisch ook, want het is er niet. Het heeft geen naam, geen datum, geen leven, geen gedenkplek. Het is slechts een onvervuld diepgekoesterd verlangen.

Litteken aan de buitenkant

Ik wilde mijn litteken, wat dit verdriet wel degelijk heeft opgeleverd, aan de buitenkant dragen. Denkend aan het Bijbelse verhaal van aartsvader Jacob, die na zijn gevecht met de onbekende, mank en getekend voor het leven, de nieuwe horizon tegemoet gaat. Niemand komt ongeschonden uit de strijd. Ik ook niet.

Mijn litteken is een tatoeage geworden op mijn rug. Een kleine, ronde triskel: symbool van geboorte, leven en dood. Een Keltisch teken dat de oneindige cirkel van het leven verbeeldt. Het is mijn eerbetoon aan het verlangen om ook een schakel te zijn in die oneindige levenscyclus. Het is mijn getekend-zijn voor het leven. Niet meer los te maken. Net als een kind.

Verbonden in gemis

Mijn lief heeft dezelfde tatoeage, om aan te geven dat hij zich verbonden weet in dit gemis. Dedicated by blood, zoals tatoeëerders zeggen, om ook iets van zichzelf zichtbaar en onlosmakelijk met mij te verbinden.

De datum van de tatoeage is voortaan mijn eigen gedenkdag. En als iemand ernaar vraagt, kan ik het kind dat in mijn verlangen woont toch benoemen.

‘Ik laat u niet gaan, tenzij Gij mij zegent’, zegt Jacob tegen de onbekende met wie hij gestreden heeft. Hij krijgt van hem een nieuwe naam: Israel, dat betekent: je hebt gevochten met God en gewonnen.

Elk rouwproces is een gevecht, het is iets loslaten en hopen dat het opgevangen wordt in de handen van de Eeuwige. Zo zie ik dat. Ik zie ook dat ik gezegend en geraakt voor het leven, het nieuwe land betreed, mijn litteken zichtbaar met me meedragend.

20 reacties op “Hoe rouw je om een onvervulde kinderwens?”

  1. Je hebt taal gevonden voorbij de woorden Rolinka. Je raakt vanuit je grote hart het mijne. Diepe buiging en liefs Nienke x

  2. Je hebt taal gevonden voorbij de woorden Rolinka. Je raakt vanuit je grote hart het mijne. Diepe buiging en liefs Nienke x

  3. Je hebt taal gevonden voorbij de woorden Rolinka. Je raakt vanuit je grote hart het mijne. Diepe buiging en liefs Nienke x

  4. Je hebt taal gevonden voorbij de woorden Rolinka. Je raakt vanuit je grote hart het mijne. Diepe buiging en liefs Nienke x

  5. Wat een herkenning .. Na 13 miskramen hebben we gekozen om 4 kinderen te adopteren .. Kinderen die groeide in ons ❤️ Maar soms mis ik echt dat kindje wat groeide onder mijn ❤️.. Het kindje van ons samen .. Vooral na het overlijden van mijn beide ouders werd het gemis groot .. In eens was de waarheid hard, ik was wees en ongewild kinderloos. Opnieuw door een onbegrijpelijk rouwproces .. Rouw om wie je lief had en rouw om wie je zo graag lief had willen hebben.

  6. Wat een herkenning .. Na 13 miskramen hebben we gekozen om 4 kinderen te adopteren .. Kinderen die groeide in ons ❤️ Maar soms mis ik echt dat kindje wat groeide onder mijn ❤️.. Het kindje van ons samen .. Vooral na het overlijden van mijn beide ouders werd het gemis groot .. In eens was de waarheid hard, ik was wees en ongewild kinderloos. Opnieuw door een onbegrijpelijk rouwproces .. Rouw om wie je lief had en rouw om wie je zo graag lief had willen hebben.

  7. Wat een herkenning .. Na 13 miskramen hebben we gekozen om 4 kinderen te adopteren .. Kinderen die groeide in ons ❤️ Maar soms mis ik echt dat kindje wat groeide onder mijn ❤️.. Het kindje van ons samen .. Vooral na het overlijden van mijn beide ouders werd het gemis groot .. In eens was de waarheid hard, ik was wees en ongewild kinderloos. Opnieuw door een onbegrijpelijk rouwproces .. Rouw om wie je lief had en rouw om wie je zo graag lief had willen hebben.

  8. Wat een herkenning .. Na 13 miskramen hebben we gekozen om 4 kinderen te adopteren .. Kinderen die groeide in ons ❤️ Maar soms mis ik echt dat kindje wat groeide onder mijn ❤️.. Het kindje van ons samen .. Vooral na het overlijden van mijn beide ouders werd het gemis groot .. In eens was de waarheid hard, ik was wees en ongewild kinderloos. Opnieuw door een onbegrijpelijk rouwproces .. Rouw om wie je lief had en rouw om wie je zo graag lief had willen hebben.

Laat een reactie achter op Nienke de Vries Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *