Moderne geloofsklassiekers – nieuwe inspiratie in de boekenkast

Vroeger was het allemaal zo duidelijk. Maar naarmate Henk Jan ouder werd, vervlogen veel van zijn geloofszekerheden. Nu heeft hij behoefte om z’n boekenkast te vullen met nieuwe inspiratie. De komende maanden leest hij moderne geloofsklassiekers en vertelt wat dat met hem doet. Leuk als je meeleest!  

Kasten vol met – jawel! – gelezen boeken van m’n theologische helden als Martyn Lloyd-Jones, James Packer en Tim Keller. Decennia trouwe kerkgang. In zowel traditionele als evangelische kerken.

Ik was er – los van al de nieuwe uitgaven van Keller dan – even mee gestopt. Met dat lezen. Wat betreft preken was ik al eerder afgehaakt. Kan mij niet herinneren wanneer een voorganger mij voor het laatst iets nieuws heeft weten te vertellen. Laat staan mij inspireren.

Jeuk van zoekers

Opgegroeid in een vrijgemaakte kerk én Kamsteeg-bloed dat door mijn aderen stroomt: de ideale mix voor het hebben van veel zekerheden. Over het bestaan van God. Over Jezus. Maar eigenlijk over alles wat ik geloofde.

Jeuk kreeg ik van die zoekers om het zoeken. Nooit begrepen dat geloofstwijfel zo verheerlijkt kon worden. De Bijbel was duidelijk. Over de schepping. Over Gods plan met zijn volk Israël. Over seks voor het huwelijk. Over homoseksualiteit. Over de rol van de vrouw in de kerk. En ja, zeker over hét doel van Jezus’ komst naar deze aarde.

Begrijpen deed ik het natuurlijk allemaal niet. Volken die worden uitgemoord door Israël. Mannen en vrouwen die omwille van hun seksuele geaardheid buitengesloten worden. Een zondvloed die de mensheid – op slechts één familie na – uitroeit. Het merendeel van de wereldbevolking dat is gedoemd na dit leven eeuwig in de hel door te brengen.
Bizarre verhalen. Maar goed, God is rechtvaardig, dus zal het wel kloppen. Over op de orde van de dag.

Het staat er toch?

En dan die wonderen. God schiep de wereld. Dus Hij kan alles. Een zee die opensplijt. Daniël die een nacht met leeuwen zonder kleerscheuren overleeft. En dan Jona, die drie dagen in die vis zit en keurig op land wordt uitgespuugd. Het staat in de Bijbel. Dus het is zo gebeurd. Of zoals iemand eens zei: ‘Ik geloof de Bijbel van kaft tot kaft, dus als er zou staan dat niet de walvis Jona, maar Jona de walvis had opgeslokt, zou ik het ook geloven.’

Maar – zekerheden of niet – ook ik ben een kind van mijn tijd. Dus vervaagden waarheden. Konden bepaalde kerkelijke regels mij niet meer boeien. En bleef van kerkmuren al helemaal niets meer overeind staan.

Discussies over wel of geen psalmen of opwekkingliederen, wel of geen drama in de kerk – of ietsje dieper – wel of geen doop… Ik ben ermee gekapt. Al laat ik mij elke week dopen. Of helemaal niet. Het maakt me niet meer uit. De eindeloze discussies hebben mij murw geslagen.

Nieuwe handreikingen

Langzaam maar zeker ebt dat gevoel een beetje weg en ben ik weer aan het opkrabbelen. Maar de vragen die ik nu heb, zijn anders geworden. Gaan voor mijn gevoel dieper. Al raken ze wel de zekerheden en vragen die ik eerder had. De antwoorden – of beter: de handreikingen – die ik krijg, komen uit een voor mij nieuwe hoek. Van mannen die de Bijbel bloedserieus nemen, maar op een totaal andere manier lezen en verklaren: theologen als Tom Wright, Brian McLaren, Rob Bell en de minder bekende Peter Enns.

M’n nieuwsgierigheid wordt met de bladzij die ik lees groter. Met zo nu en dan iets dat lijkt op een angstaanval. Wat laat ik allemaal los? En God, wat voor gevolgen kan dit hebben?

Het voelt soms alsof ik aan het koorddansen ben. Zonder vangnet. Vier decennia geloofsopvoeding worden overhoop gegooid. Een andere betekenis. Een radicale ommezwaai van wat ik altijd geleerd heb.

Te veel losgelaten?

Ik ben zeker niet de eerste die deze nieuwe zoektocht aangaat. Meer – met name generatiegenoten – gingen mij voor. Zoals m’n eigen broer, ook niet wars van de nodige stelligheid. Ik schrik soms van hun bijbelverklaringen. Schieten ze niet door? Hebben ze niet te veel los gelaten? Raken ze niet van het bekende smalle pad af…?

Hoewel… Als er iets centraal staat in de boeken en blogs die ik nu lees, is het wel een andere visie op het doel van Jezus’ komst op aarde en op zijn sterven aan het kruis. Jezus, die ene zekerheid, die blijft. Handen af van Jezus. Ook bij deze auteurs.

Dat is de reden dat ik de zoektocht – kortstondige angstaanvallen daargelaten – toch met vertrouwen aanga.

Het eerste boek dat Henk Jan leest, is A new kind of christian van Brian McLaren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *