READING

Dit is wat moeders écht willen op moederdag (en da...

Dit is wat moeders écht willen op moederdag (en dat geldt misschien wel voor iedereen)


De Canadese schrijfster Ann Voskamp schreef een blog voor moeders (én vaders én misschien wel iedereen die te hardvochtig is voor zichzelf). Grote cadeau’s op moederdag? Welnee. Doe maar gewoon een beetje genade, dat is al genoeg. 

Ja, als je nou echt helemaal eerlijk bent, dan wil je helemaal geen kaarten of bloemen.

Geen pakjes in glimmend papier of dozen met linten erom.

Wat je wilt is het goed doen, gewoon hartstikke goed. Dat moederen. Je wilt gewoon de beste zijn.

Het podium op voor de gouden moeder-medaille – in plaats van al die honderden time-outs achter de deur van de badkamer, stevig op slot, kraan aan zodat niemand iets hoort van je tranen over die complete bende die je er van gemaakt hebt, en dat je het liefst er vandoor zou gaan.

Vraag je hoe ik dat zo goed weet?

Ik weet het, want ik ken je. Je wilt meer.

Meer geduld. Dat je het nooit verliest, dat je alles altijd op een rijtje hebt, gewoon altijd kalm blijven en verder niks. En de buien van de kinderen lekker met een korreltje zout nemen in plaats van er één van jezelf tegenover zetten die tien keer zo erg is, een tsunami van de eerste categorie waar hun buitjes niks bij zijn.

Meer wijsheid. Wijsheid op het juiste moment als je geen greintje idee hebt wat er nu het beste is, als je gebed een S.O.S.-bericht is, omdat je iets tegen je kind zei – waar je kind je om gaat haten, en je kroop je bed in als degene die ook niks goed doet, al die anderen wel maar jij nooit.

Meer tijd. Je zou je ogen, je tanden en je linkerarm wel willen afstaan in ruil voor meer tijd. Meer tijd om het goed te doen in plaats van hopeloos verkeerd.

Meer tijd om dat ene ding dat toch eigenlijk niet belangrijk is even te laten voor wat het is om na het bidden nog even bij ze te blijven liggen, in het donker, praten over wat er wél toe doet, de diepe dingen die er pas uitkomen als het licht zijn laatste adem uitgeblazen heeft. Tijd om hun rug te strelen tot ze slapen.

Iemand – had je maar meer tijd, gáf je jezelf maar meer tijd – lekker verrassen, veel vaker, met een mamma-vakantie midden in de week, een ijsje eten in het park of op het strand. Meer tijd om ze niet op te jagen, lastig te vallen, aan hun hoofd te zitten, aan te sturen alsof ze een to-do-lijstje zijn waar ze vanaf gestreept moeten worden, klaar, afgehandeld, voordat het morgen allemaal weer net zo hard begint. Wat meer tijd om rustig aan te doen, te glimlachen met elkaar en te genieten van elkaar.

Opnieuw beginnen. Dat wil je.

Je wilde dat je er beter in was.

Je hebt er toch niet om gevraagd om dat moederen binnen te stappen, binnen te wankelen, met al die bagage op je rug, al die dingen die je eigen ouders op je geladen hebben. Al die ongezonde trucjes die je jezelf hebt geleerd om met alles om te gaan, al die onuitgesproken gebrokenheden.

Wat je écht wilt, het diepste verlangt, wanhopig, ontembaar, ondanks alles – is dat ze zich de goeie dingen herinneren… Zich genoeg van die momenten herinneren dat je ‘Ik hou van je’ fluisterde. Dat ze gevoeld hebben hoe vaak je hart brak en hoe hard, hoe keihard je je stinkende best hebt gedaan.

Wat je eigenlijk gewoon wilt? Dat ze zich veilig voelen, veilig genoeg om mensen te vertrouwen, om grote dromen te dromen, veilig om te geloven en te proberen en lief te hebben en veilig om los te laten – je wilt weten dat je niks kapot hebt gemaakt. Dat ze de zekere, tedere omarming van je liefde hebben gevoeld, nog voelen, ondanks al die stormvlagen waarin je niet bepaald liefdevol was.

Oftewel – is daar iemand?

Iemand die een stukje genade kan inpakken in dat glimmende papiertje?

Wat iedere moeder zich wenst, haar meest onuitgesproken wens – dat is een vrachtwagen vol genade.

Genade die haar angsten bedekt dat haar geloof niet sterk genoeg is geweest, en dat haar fouten te groot en te veel waren.

Genade die haar vuile wonden schoonwast en de leugens van de duivel om zeep helpt.

Genade die haar vertelt dat ze niet beter hoeft te zijn, of even goed, als een ander, want Jezus is naar ons toegekomen en Hij vindt je goed genoeg, vindt je genoeg waard, heeft je meer dan genoeg lief.

Genade omarmt je voordat je jezelf hebt kunnen bewijzen – en nog nadat je alles fout hebt gedaan.

‘Genade houdt je vast als alles om je heen wegvalt – en fluistert je in dat alles op zijn plaats valt.’ (Gebroken leven)

Genade heeft ons lief als wij in het pikkedonker zitten – en omhelst ons met stralend licht.

Wat er vroeger gebeurd is kan daar niks aan veranderen, en wat er nog gaat gebeuren kan de werkelijkheid van die genade niet wegpoetsen. Dat is waar je ziel zo naar verlangt, en het is er, het is waar: je schiet niet tekort, want God heeft meer dan genoeg genade.

Wees maar niet bang – want je hebt een Vader.

Je hoeft niet te weten hoe het allemaal moet. Je hoeft er alleen maar te zijn. Gewoon waar je bent, waar Hij je heeft neergezet.

Zijn genade ontmoet je in dit ene moment – en je laat het glippen als je alleen maar bezig bent met momenten in het verleden en momenten in de toekomst.

Sluit je gedachten op in het nu – dan leef je werkelijk vrij.

Zijn genade is er niet voor straks maar voor nu. Meer heb je niet nodig, maar het is het meeste wat je krijgen kunt. Een leven dat er toe doet.

‘Je hoeft niet alles geweldig te kunnen. Je hoeft allen maar te geloven dat Hij die geweldig is je liefheeft, bij wat goed gaat én bij wat misgaat.’ (Gebroken leven)

Geef jezelf dat, lieve moeder. Ga zitten, pak het vast.

Open je handen voor genade, laat je erdoor omarmen, pak het uit als je moederdaggeschenk: Hij is genoeg en dan hoef jij niet meer.

Geloof het – dan geneest Hij je wonden op duizend ongedachte manieren.


Ann Voskamp is getrouwd en moeder van zeven kinderen, haar jongste werd geadopteerd uit China. Ze woont met haar gezin op een boerderij in Ontario, waar ze bijna dagelijks schrijft over haar belevenissen in het gezin en daarbuiten. Haar nieuwste boek  Gebroken leven verschijnt begin volgende week.

 

 



INSTAGRAM
Lazarus op instagram