READING

Jeannette wiebelt in de kajak: ‘Zal ik terug...

Jeannette wiebelt in de kajak: ‘Zal ik teruggaan voordat ik het goed en wel heb geprobeerd?’


Na een drukke tijd zoekt Jeannette rust in Schotland. In een wiebelige kajak op een uitgestrekt verlaten Schots meer voelt ze zich klein en nietig en vraagt ze zich af wat ze eigenlijk aan het doen is.

Het is zover: op aanraden van mijn gastgezin ga ik voordat de werkdag begint kajakken op het loch (een inham van de oceaan). De afgelopen week zijn er veel otters gezien rond zonsopgang, dus ik ga proberen wat wild te spotten. Vanwege mijn ego (en het besef van mijn beperkte motorische vaardigheden) heb ik het meest rustige moment uitgekozen om te gaan: zaterdagmorgen om 7.30 uur. Het is snijdend koud en nog pikdonker als ik op pad ga. De wifi doet het weer eens niet en dus gok ik het er maar op dat het weer meewerkt.

Een hoopje Quasimodo

Tegen de tijd dat ik de boot vanaf de ligplaats naar de waterlijn heb gesjouwd, ben ik net zo rood als mijn charmante zwemvest. De ranke kajak is niet berekend op de woeste regenlaarzen die ik draag, waardoor ik al snel volledig klem kom te zitten. Tot overmaat van ramp maakt elke beweging de boot hevig onstabiel en dus zit ik als een hoopje Quasimodo klaar voor vertrek.

Dat vertrek komt eerder dan gepland, aangezien vanuit het niets een flinke bries opsteekt en de kajak er vlot met me vandoor gaat. Er zit niets anders op dan me over te geven aan de elementen en er het beste van te hopen. Ik realiseer me dat ik tegen het tij in terug moet peddelen, maar dat is voorlopig van later zorg…

Letterlijke en figuurlijke tegenwind. Officieel word je er sterker van. Wanneer is een beetje de vraag. Je hebt weinig aan spieren in ontwikkeling als je ten onder gaat voordat je veilig en wel je bestemming hebt bereikt.

Roeien of verzuipen

Over verzuipen gesproken. Ik ervaar mijn tijd in Schotland als best pittig. Het afmattende werk maakt de dagen soms zwaar en de realiteit is dat het vaak doorbijten is. Geen internetverbinding of bereik, wél striemende regen, sneeuw en hagel. Het gaat abrupt van winter naar zomer naar winter. Het is waar dat je in Schotland alle seizoenen in een dag tegenkomt. Ik ga van rood van de warmte, naar paars van de inspanning, naar blauw van de kou. Vissen verdoven en vaccineren is best leuk voor een keer. Zestienduizend vissen verder begint de lol er wat van af te gaan.

En nu zit ik dus in een kajak, ter ontspanning. Maar het blijkt hier meer dan ooit een kwestie van roeien of verzuipen te zijn. Ik heb motivatie nodig. Al peddelend diep ik een kalmerende wijsheid op uit mijn herinnering. Als je een meer overroeit, zie je halverwege niet meer waar je vandaan komt of waar je naartoe gaat. Je moet gewoon blijven doorroeien. Daar blijkt op dit moment niet heel veel logica in te zitten, aangezien mijn verblijfplaats 2 uur rijden is vanaf de overkant van het loch, en dus probeer ik er nog één te bedenken. Bingo: een schip is veilig in de haven, maar daar is het niet voor gebouwd (Einstein). Volledig mee eens, maar hoe zit het dan met de persoon ín het schip?

Een nietig mensje versus de elementen

Ik blijk niet echt gebouwd voor deze boot en kijk verlangend naar de oever. Zal ik teruggaan voordat ik het goed en wel heb geprobeerd? Dit is misschien niet het moment om te twijfelen of om te filosoferen over levenswijsheden. Roeien, het is een kwestie van roeien. Verstand op nul en stoppen met vragen waarom en hoe. Domweg doorgaan, totdat je enigszins in de buurt komt van je startpunt of bestemming. Soms zijn ze hetzelfde, wat ook prima is.

God is groter en Hij stuurt sowieso wel waar je naartoe vaart. Zonder goed op te letten, maak ik nog snel een paar foto’s. Daardoor zie ik later hoe buitenaards mooi het was. De weidsheid van het loch, de maan op het water en ik. Een nietig mensje versus de elementen.

Otters of ander wild zie ik niet, afgezien van een knalroze zeester die ik al bibberend en wiebelend bijna van wel heel dichtbij kan bekijken. De kajak en ik hebben er moeite mee om recht te blijven, en dus besluit ik om het voor gezien te houden. Nog voordat ik officieel de kant heb bereikt, stap ik uit het ding en waad ik door het ijskoude water naar de kant. Als de kano weer veilig en wel op zijn plek is gehesen, loop ik terug naar de boerderij met de wind in de rug.

Ik worstelde en kwam boven

Ik ga binnen tien minuten van volledige uitputting naar lichte euforie. Dat was verschrikkelijk eng, maar ik worstelde en kwam boven. Ik ben doodop, maar vreemd genoeg toch klaar om aan mijn werkdag te beginnen. De opluchting dat het voorbij is, werkt als Dextro Energy op mijn gemoed en ik zie het harde werken weer in perspectief.

In ieder geval zit ik niet midden op een uitgestorven, Schots meer in een wiebelige kajak. Stel je voor…


Jeannette Hendrikse schrijft de komende weken voor Lazarus een zomerserie over haar verblijf in Schotland. Ze ontdekt in de elementen: water, aarde, vuur en lucht nieuwe dingen over het leven en God.