Mijn Kerst wordt nooit meer perfect (en dat hoeft ook niet)

Kerst: een heilig gezin in de kerk, een happy extended family in de reclame. Bij Marieta is het veel rommeliger – en dat is goed zo.

Heb je die nieuwe Plus-kerstreclame al gezien? Die met die gescheiden ouders die dan uiteindelijk toch met elkaar achter de kerstgourmet belanden omwille van hun dochter? Erg hè, dat het er zo aan toe gaat in veel gezinnen in ons land. Of beter gezegd: dat dit in een aantal van die gezinnen helemaal niet de werkelijkheid is omdat de gescheiden ouders elkaar niet meer kunnen zien of luchten. Dat je als gescheiden vader of moeder echt alleen in je kale flat zit, terwijl je kind bij de ander kerst viert. Verschrikkelijk toch, al die ouders die scheiden en niet voor hun huwelijk willen vechten en er een puinzooi van maken voor hun kind(eren).

Als je mij dit spotje 10 jaar geleden had laten zien, was ik dit ongeveer wat ik had gezegd. Nu kijk ik er met heel andere ogen naar. Ik ben namelijk al zes jaar zo’n gescheiden moeder. Ik ben zo’n ouder die er dus een bende van heeft gemaakt. Die blijkbaar niet heeft beseft hoe belangrijk een relatie is voor de veilige hechting en ontwikkeling van de kinderen, die de hoeksteen van de samenleving achteloos heeft weggekeild. Die alleen maar aan zichzelf heeft gedacht. Wiens kinderen een grotere kans hebben om in de criminaliteit te belanden, en minder kans hebben op een gelukkig huwelijk. Ik ben de vrouw geworden waar ik 10 jaar geleden ongelovig en arrogant ‘want scheiden doe je niet en al helemaal niet als je kinderen hebt’ op had neergekeken.

Een gebroken gezin als resultaat

Ik wilde het niet, scheiden. Maar soms is er geen andere keuze. De realiteit is namelijk niet zoals je in theorie bedenkt. Ik ben getrouwd met de intentie om met diegene samen oud te worden en een veilig thuis te vormen voor de -toen nog toekomstige- kinderen. Keurig volgens het boekje. Goed over nagedacht, goed voorbereid. En uiteindelijk was een gebroken gezin en ongelofelijk veel verdriet het resultaat. Welkom in het echte leven.

Ook na zes jaar word ik nog steeds dagelijks geconfronteerd met de gevolgen van die scheiding. Dágelijks inderdaad. Door vriendjes die aan mijn kinderen vragen: ‘Woont jouw vader niet hier?’ Door een spreekbeurt waarin mijn kind iets over zichzelf moet vertellen, maar vooraf moet huilen omdat ze niet wil vertellen over de scheiding. Door brieven die nog weleens op naam van mijn ex binnenkomen. Door de enorme formulieren die ik moet invullen voordat we op vakantie gaan, omdat ik anders niet kan aantonen dat mijn kinderen van mij zijn en dat ik toestemming van de vader heb om ze mee te nemen. Door de lege bedjes die een aantal dagen in de week in mijn kinderkamers staan. Scheiden makkelijk? Iedereen die dat durft te beweren, heeft nog nooit een scheiding (van dichtbij) meegemaakt.

Moraliserende reclamemakers en christenen

Het Plus-spotje is voor mij dus pijnlijk herkenbaar. Het speelt in op mijn schuldgevoel. Ik ben een slechte gescheiden ouder als mijn ex niet aan de kerstdis zit. De reclamemakers spreken me eigenlijk net zo moraliserend aan sommige christenen. Met dit verschil dat bij die laatste groep eigenlijk niet over scheiden wordt gesproken. Je doet het namelijk pas goed als je getrouwd blijft, wat je partner ook heeft gedaan. Het huwelijk heeft een bijna zaligmakende status en die moet vooral benadrukt. Dat zal mensen weerhouden om überhaupt over scheiden na te denken. En vind je tot je grote verwondering opnieuw liefde na je scheiding? Ik zag onlangs iemand op twitter nog pleiten voor een relatieverbod, want tweede huwelijken sneuvelen nog vaker dan eerste…

Moraalridders aan linker- en rechterkant dus, die me uitdagen. Terwijl ik het met ze eens ben: ik onderstreep het belang van een veilige relatie, zou liever niet gescheiden zijn en probeer harmonieus met mijn ex om te gaan en te handelen in het belang van mijn kinderen.

Maar ik ben ook een feilbaar mens die haar leven lang een verdrietige scheiding met zich meedraagt en daarmee moet dealen in de realiteit van alledag. Dan heb ik niets aan reclamemakers of christenen die een naïef ideaalbeeld schetsen. Die scheiding blijft een ‘doorn in mijn vlees’, om de metafoor te gebruiken waarover Paulus het heeft in de Bijbel.

Bevrijd van eigendunk, arrogantie

Het was schrijfster Anne Lamott die in haar prachtige boek Halleluja Anyway woorden geeft aan de manier waarop ik met mijn scheiding wil omgaan. Anne schrijft over Paulus; hoe hij ernaar verlangde om verlost te worden van die doorn, maar uiteindelijk moest leren om de stekende pijn te zien als een geschenk. ‘Hij moest bereid zijn om erdoor op z’n plek gezet te worden, hij moest de bereidheid hebben om God te danken voor zijn vurig nieuwe besef van nederigheid, bescheidenheid, precies datgene wat ieder weldenkend mens zou vermijden. Eigendunk is bedwelmend, verslavend, op sommige dagen het beste gevoel op aarde, maar Paulus koos bescheidenheid en dienstbaarheid als weg om bevrijd te worden van de slavernij van eigenliefde. Zalig zijn de zachtmoedigen.’

Mijn scheiding zal levenslang blijven steken. Maar het is ook mijn ontsnapping aan hoogmoed. Ik heb erdoor geleerd wat beheersing is, wat vergeving is, wat jezelf wegcijferen is, wat zachtmoedigheid echt is. En ik mag met nieuwe ogen leren kijken naar liefde, die als je het echt wilt, altijd het laatste antwoord heeft. En dat, beste reclamemakers en gezinsvoorvechters, is hoe ik Kerst vier.

Foto boven: screenshot uit onderstaande commercial

12 reacties op “Mijn Kerst wordt nooit meer perfect (en dat hoeft ook niet)”

  1. Wat kwetsbaar eerlijk en open van je, Marieta. Je deelt het echte leven. Dat is wat mij betreft het werkelijke nabij zijn, zoals God ons nabij is in alle brokstukken van jouw en mijn echte leven, getrouwd of ongetrouwd. Emmanuel, God met jou in deze kersttijd.

  2. Mijn ex-man is eind april vorig jaar bij ons weggegaan voor een andere vrouw en vertrok naar België, inmiddels zijn ze verloofd en gaan ze volgend jaar trouwen en is dochter bruidsmeisje..
    Dus samen eten met kerst zoals in reclame filmpje gaat m ook bij ons niet worden..

  3. Bedankt voor het delen Marieta. Ook ik sta bij de brokstukken van mijn gebroken huwelijk en herken stukken uit jouw verhaal. Ik wens je Gods Zegen en liefdevolle mensen om je heen. Niet alleen met kerst, maar elke dag van het jaar.

  4. Ontroerende reclamefilmpje, goed dat er zo aandacht besteed wordt aan samengestelde gezinnen, kan goed gaan, maar meestal niet.

  5. scheiden is een kunst als er kinderen bij betrokken zijn. Je bent namelijk nooit ex ouders. 8 jaar geleden ben ik gescheiden en nooit heb ik opgegeven om aan deze verantwoordelijkheid vorm te geven. Ik ontdekte dat scheiden niet het antwoord is. De vader van mijn zoon kan het verschil in ouderrelatie partner relatie niet zien. En ja daar horen ook ‘oude’ communicatie patronen bij. Dit is niet op te lossen met zijn tweeen daar is een professionele derde onontbeerlijk. Rekening houden met elkaar blijft belangrijk. Toen dat bij de vader niet bleek te zijn heb ik stappen ondernomen. Je mag dit blijven vragen van de andere ouder. Wij vieren overigens ook geen kerst samen. En dat is oke want het is zoals het is. Als mijn zoon maar ervaart dat zijn ouders het er in elk geval mee eens zijn en dat we hem een fijne kerst gunnen bij beide ouders. ik kan dat vanuit het diepst van mijn hart zeggen omdat ik mezelf in de ogen kan kijken mbt tot mijn verantwoordelijkheid tov hem.

  6. Wat herkenbaar Mariëtte. Twintig jaar na de scheiding loop ik nog tegen pijnlijke situaties aan. Ik heb grote kinderen en kleinkinderen. En vooral de kleinkinderen zijn op een leeftijd dat ze vragen gaan stellen. Pijnlijke vragen. Ik probeer ze antwoord te geven op hun niveau. Op verjaardagen kom ik mijn ex-vrouw geregeld tegen. Ik groet en feliciteer haar. Verder contact hebben we niet. En dat is goed. Er is teveel gebeurd om ”gezellig” door te kunnen gaan. Maar ik wil respectvol met haar omgaan, hoewel ik nog wel eens boosheid voel door haar reacties van nu. Je zegt: Ik heb nederigheid geleerd. Dat herken ik. Soms is zwijgen goud. Ik hoop, dat de tijd van praten nog eens komt. Vergevingsgezind praten dan welverstaan.
    Het is mijn dagelijks gebed. Als ik zo God de basis in mijn leven laat zijn, merk ik, dat Hij me er ook de kracht voor geeft om door te gaan. Ik kan genieten van mijn kinderen en kleinkinderen en geven en ontvangen aan de mensen om me heen.

  7. Wat herkenbaar Mariëtte. Twintig jaar na de scheiding loop ik nog tegen pijnlijke situaties aan. Ik heb grote kinderen en kleinkinderen. En vooral de kleinkinderen zijn op een leeftijd dat ze vragen gaan stellen. Pijnlijke vragen. Ik probeer ze antwoord te geven op hun niveau. Op verjaardagen kom ik mijn ex-vrouw geregeld tegen. Ik groet en feliciteer haar. Verder contact hebben we niet. En dat is goed. Er is teveel gebeurd om ”gezellig” door te kunnen gaan. Maar ik wil respectvol met haar omgaan, hoewel ik nog wel eens boosheid voel door haar reacties van nu. Je zegt: Ik heb nederigheid geleerd. Dat herken ik. Soms is zwijgen goud. Ik hoop, dat de tijd van praten nog eens komt. Vergevingsgezind praten dan welverstaan.
    Het is mijn dagelijks gebed. Als ik zo God de basis in mijn leven laat zijn, merk ik, dat Hij me er ook de kracht voor geeft om door te gaan. Ik kan genieten van mijn kinderen en kleinkinderen en geven en ontvangen aan de mensen om me heen.

  8. Dankjewel voor het delen hiervan, het raakt me. Zowel het artikel als het spotje. Toen ik dertien was zijn mijn ouders uit elkaar gegaan, en ik vond dat toen ontzettend ingewikkeld: ik snapte niet hoe mensen die 25 jaar getrouwd waren ineens zouden moeten scheiden. Totdat ik samen met mijn moeder verhuisde en het verschil merkte. Na jaren waarin een gespannen en beladen sfeer gewoon was geworden, heb ik in die periode na de scheiding juist ontzettend veel rust ervaren. Ik wil niks goed praten, er is veel pijn en gebrokenheid geweest, maar in mijn ogen was de scheiding juist een weg naar heling. Een keuze om elkaar niet nog verder te beschadigen. Daar ben ik mijn ouders dankbaar voor.

  9. Ik ga er aan kapot nu.
    Mijn vrouw haar gevoel is weg en de scheiding bijna rond.
    Nu ga ik werken en 2e kerst bij mijn moeder samen met bijna ex en de kinderen.

    Ik haat t dit jaar en die reclame doet me veel pijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *