Belachelijk eenvoudig

Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Belachelijk eenvoudig – PopUpGedachte dinsdag 5 december

Volgens Harari in Homo Deus is het altijd de organisatiekracht van de mens geweest, het vermogen tot samenwerken wat impact gehad heeft in de wereld. De organisatiekracht van het Romeinse Rijk, van Hitler Duitsland, van opstandige groepen zoals bij de Arabische Lente. Wie kan organiseren, heeft macht in handen op welke positie je ook zit. Taken worden verdeeld, communicatielijnen opgezet en een revolutie wordt ontketend. Grote mannen (ja, toch vaak mannen) zijn de personificatie van de organisatie. Zij weten mensen op te zwepen en mee te nemen, hun wordt de eer gegeven.

Als Jesaja dan ook al heel lang geleden aankondigt dat er een soort Messias geboren zal worden, klinkt het groots en verwacht je een krachtige organisatie met een imposant leider. Dit staat er vanochtend: ‘een geest van kennis, hij ademt ontzag voor de heer, de armen in het land geeft hij een eerlijk vonnis, hij tuchtigt de aarde met de gesel van zijn mond, hij draagt gerechtigheid als een gordel om zijn lendenen. Dan zal een wolf zich neerleggen naast een lam, kalf en leeuw zullen samen weiden en een kleine jongen zal ze hoeden. Niemand doet kwaad, niemand sticht onheil, de nakomeling van Isai zal als een vaandel voor alle volken staan. Dan zullen alle volken hem zoeken en zijn woonplaats zal schitterend zijn.’

‘Groots en meeslepend wil ik leven, hoort ge dat, vader, moeder, wereld, knekelhuis’, zo schreef Hendrik Marsman. Zoiets verwacht de wereld. Maar vanochtend staat er in Lucas: ‘In die tijd jubelde Jezus het uit, vervuld van de heilige geest en hij sprak: ‘Ik prijs u vader, heer van hemel en aarde, omdat gij deze dingen verborgen hebt voor wijzen en verstandigen, maar ze openbaard aan de kleinen. Alles is mij door mijn vader in handen gegeven. Niemand weet wei de Zoon is tenzij de Vader en wie de Vader is tenzij de zoon en aan wie de zoon het wil openbaren.’

De redding kwam als een timmermansjongen. Roemloos en vluchtig. Wie had zitten rekenen op iets groots, kon het eenvoudigweg niet zien. Wie een eenvoudig en zuiver verlangen had naar directe verandering in de eigen omgeving, wie niet had zitten dagdromen, maar dagelijks naar vonken van het goddelijke op aarde zocht, die vond. Wie slachtoffer was geworden van de manier waarop de samenleving doorroldde, zag het nog beter. Een blinde kon het zien, de wijzen waren onthand.
Die hele godsgrote omwenteling in die ene figuur, een man zonder politieke aspiraties, zonder organisatie en aardse macht en invloed, op hem rust alles waar Jesaja over schrijft. Wijsheid, inzicht, kracht, verstandig beleid, hij ademt ontzag, hij oordeelt niet op schone schijn. En ja, hij tuchtigt de aarde met de gesel van zijn mond. Zijn scherpte was geen machtsmiddel, maar elk snoeihard woord tegen de machthebbers staat nog steeds in de boeken die dagelijks over de hele wereld worden gelezen en worden in bijna alle talen van de wereld geciteerd om anderen de wacht aan te zeggen die hun macht misbruiken. Gerechtigheid als een gordel om zijn lendenen, staat er. Maar hier geen gouden gordel en hoogverheven troon, maar een eenvoudige band om zijn middel, waarmee hij zijn kleren opschort als hij een bak water pakt om zelf de voeten van zijn leerlingen te wassen, één voor één.

En die wolf dan, die samen neerligt met het lam? En de kleine jongen die ze zal hoeden? Het klinkt allemaal zo groots en in de geschiedenis tekenen kinderen plaatjes van de hemel. Maar als tollenaar Zacheus samen met Simon de Zeloot, de overloper en verrader en de opstandeling en vrijheidsstrijder samen in het gevolg van die ene eenvoudige godsman wandelen, is er een klein wonder gebeurd. Als een veroordeelde pedofiel die terugkeert in de samenleving weer rond een tafel waar kinderen spelen brood breekt en wijn drinkt, dan ‘speelt de zuigeling bij het hol van een adder’ zou je kunnen zeggen. Maar niemand doet er kwaad.

Ik vind het jubelen van Jezus wel fascinerend. Best rare uitdrukking. Maar hij lijkt in een soort vervoering hier, een hoger besef. Een uitroep van waardering van de genialiteit van de Eeuwige. Hij heeft het geflikt, wat een baas. Want op deze manier heeft iedereen die het al dik voor zichzelf voor elkaar heeft gemaakt in de wereld het nakijken en wie gerechtigheid keihard nodig heeft, die vallen de schellen van de ogen en ziet opeens het goddelijke voor zijn neus opdoemen. In belachelijke eenvoud.

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko las.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *