Er is niets

Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag.

Wat nu? Er is niets.

Al bijna een uur staar ik naar de blanke pagina voor me. De tijd dringt. Er zou iets moeten ontstaan, een gedachte, een flard, een stuk hoop. Maar er is niets. Een vreemde gewaarwording. Ik doe dit nu al meer dan anderhalf jaar. Elke werkdag op een enkele vakantie na. Zes uur opstaan, thee, stilte, moment van gebed, teksten lezen en iets formuleren, uitschrijven, opnemen, delen. En nog nooit heb ik tegen een blanke pagina aangestaard. Altijd was er een vonk, een inspiratie, een associatie. Soms door gewoon maar te beginnen te schrijven.

En nu loopt het tegen zevenen en ik schrijf deze pagina vol met leegte. Het zou ook rust kunnen zijn. Dat kan ook. Wat roept het oude boek Daniel tegen me? Dat de kwaadaardige koninkrijken plaats maken voor de hemelse aansturing door Jezus van Nazareth zelf. Wat goed nieuws zou kunnen zijn als ik wist welke koninkrijken, maar de abstracte aanzegging raakt de aarde niet, niet voorzover ik kan zien. Het boeit me niet, zeg ik enigszins beschroomd. Ik zie het niet landen en dan lees in het boekje Lucas dat Jezus de vijgeboom aanduidt en zegt: als deze uitloopt, weet je dat de zomer komt. En hij bedoelt: Als de shit losbarst in Jeruzalem, dan breekt er een nieuwe wereld aan.

En dat is het dan.

Leegte. Een donkere nacht en verder leegte. En ik ga het maar laten bestaan, ok? Een stilte. Aan het einde van de week. Wat moet ik anders? Ik kan nog koffie maken. Hopen dat er zich iets opdringt, maar de tijd dringt. Zal ik het gewoon loslaten?

Even nog die Shakesperiaanse quote delen die  ooit op wonderlijke wijze in mijn hoofd is blijven steken. Namen kan ik niet onthouden, verjaardagen niet, gezichten vergeet ik en nog veel meer. Maar deze bleef. Over de kunst: The poets eye – in frantic frenzy rolling – glances from heaven to earth and earth to heaven and as imagionation bodies forth the things formerly unknown, the poets pen turns them to shape and gives to airy nothing a local habitation and a name.

Het ijle niets wordt gegrepen en een plek in de tijd gegeven en benoemd. Een vage gedachte die zich opdringt wordt naar beneden getrokken door woorden en beelden aan het papier toe te vertrouwen en verwonderd toe te zien hoe daar iets nieuws uit ontstaat.

Vandaag niet. Vandaag is het airy nothing. Om in te ademen. En als de teksten gelijk hebben dat zijn koninkrijk nooit te gronde gaat, dan is er alle tijd om te vinden wat gevonden moet worden. Ik wil geen zogenaamde zinnige dingen forceren, een uitleg van een tekst geven die me niet boeit en waar voor mij geen hoop uitstraalt.

Als het stil is, dan is het stil. En mag het stil blijven. Ook voor de theoloog, de tekstentwijfelaar of de dominee.

Ik blijf even stil. Tot later.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *