Nog één keer

Rikko geeft op de vroege ochtend inspiratie om de dag bewust te beginnen. Hij leest om 6:00 uur de teksten uit een oud kerkelijk leesrooster en zo rond 7 uur deelt hij de gedachte die dan op-popt. Elke werkdag. 

Nog één keer – PopUpGedachte vrijdag 22 december 2017

Het is de laatste van het jaar. Pas in het nieuwe jaar keer ik hier weer terug. Ergens rond de tweede week. Inshallah, Deo Volente en ijs en weder dienende. Een jaar lang heb ik elke ochtend de bijbelfragmenten gelezen. Een enkele pauze in de zomervakantie daargelaten, een enkele uitslaapochtend omdat het echt even niet meer ging. Verder was er altijd een gedachte of was er een tekst waarin ik schreef geen gedachte te hebben. Het waren mijn momenten van rust, te danken aan jou, want zonder luisteraars had ik het nooit en te never volgehouden.

Maart 2015 ben ik ermee begonnen. Omdat ik niet alleen wilde uitleggen aan anderen hoe mooi dat construct, dat gebouw van christendom in elkaar zat, maar er ook in wilde wonen. Het begon een weekje met opstaan om vijf uur, geïnspireerd door de helweek. Vijf dagen totaal afzien, weinig slaap, veel focus en getting things done. De hel was niet vol te houden, maar vijf dagen zes uur opstaan was bij tijd en wijle hemels en vaak gewoon heel erg goed. En nu is er weer een jaar voorbij. Er komt een boek uit in het nieuwe jaar, ergens in de eerste weken rolt het van de drukpers. Met waanzinnig mooie illustraties en vormgevingen, rondom 25 van de beste popupgedachtes van het eerste jaar. Ik kom steeds weer onbekenden tegen die deze overwegingen volgen. Een manier om even stil te staan, de beste manier om je dag te beginnen of gewoon ‘Bedankt, je helpt me even aan mijn stille tijd’. De dank is wederzijds, je helpt mij ook aan een tijd van stilte.

In de tekst vanochtend neemt ene Hanna haar zoontje Samuel mee naar de tempel. Ze heeft om een kind gesmeekt, lang geleden al, in haar cultuur nog veel belangrijker dan de onze. Terwijl het in onze cultuur ook al echt een onwijs gemis en pijnlijk verdriet kan zijn om geen uitzicht te hebben op het krijgen van een kind.

Ze kwam bij de tempel en zei tegen priester Eli: ‘Neem me niet kwalijk heer, zo waar u leeft, ik ben de vrouw die destijds hier bij u tot de heer heeft gebeden. Om deze zoon heb ik gebeden en de Heer heeft mij gegeven waar ik om heb gevraagd. Nu geef ik hem op mijn beurt aan de Heer voor alle dagen die hem gegeven zijn.’ Toen knielde Eli.

De jongen gaat in de tempel werken. Hij wordt aangenomen tot priester. De vrouw vroeg, ontving en gaf terug. Zonder te verliezen. Ze woont niet in de buurt, ze ziet hem niet elke dag, hij is niet haar oudedagsvoorziening, wel het licht in haar ogen. Op de een of andere manier, geeft ze terug zonder het kwijt te raken. Ze geeft zichzelf weg nadat ze zichzelf gevonden heeft. Deze paradox is een sleutelparadox. Jezelf vinden door jezelf weg te geven, autonoom worden door je autonomie op te geven, vrij zijn door je te verbinden.

Ronaan Al Galidi schrijft in zijn boek dat in het land van perfectie, Nederland, zoveel mensen ongelukkig zijn omdat ze niets hebben om in te geloven, behalve dan dat alles hier perfect is. Je wilt er zijn, lijkt hij te zeggen, je wilt er zijn, ook als ze je negen jaar in een AZC opsluiten zoals hem gebeurde. En toch is er ook de huiver bij het besef van de stroom aan anti-depressieve pillen die elke dag wordt verorberd. Wie zich niet kan weggeven, heeft het blijkbaar moeilijk om zichzelf te zijn. Wie niet ergens voor leeft, leeft voor zichzelf maar werkt dat eigenlijk wel?

Een nieuw jaar vraagt om nieuwe toewijding. Dat doet het nu eenmaal. Met goede voornemens en alles. ‘Ik geef hem op mijn beurt aan de Heer’, zegt Hannah. Weer doorgeven wat je ontvangen hebt, wat niet betekent dat je terug bent bij af, het betekent dat je werkelijk ontvangen hebt en niemand het je meer af kan nemen. Waar ga ik me weer aan geven?

Deze ochtenden zijn momenten dat ik me geef aan de stilte. Aan de teksten uit de christelijke traditie. Pas toen ik begon het niet voor mezelf te doen, zo’n meditatief moment, begon ik het vol te houden. Mijn kleine momenten van me ‘geven aan de Heer’ zogezegd. En dan maar zien. Zoals Maria dat ten voorbeeld doet aan zoveel gelovigen in de geschiedenis. Zich laten aanspreken door het heilige en dan zeggen: ‘mij geschiedde naar uw woord’. Wat ervan komt, komt ervan. Ik geef mij over nadat ik me heb laten aanspreken.

Het is wat warrig, zo aan het eind van het jaar. Een eindejaarsspeech die niet helemaal samenhangend meer is en duidelijk maakt dat de schrijver ervan toe is aan rust. Dat is voor de komende weken. Voor nu. Dank voor het luisteren of lezen. Voor het reageren soms. Voor de motivatie die je me hebt gegeven om dit te blijven doen. Veel goeds op jouw weg en ik wens je de overgave van een Hanna, een toewijding. Al is het maar iets, een fragmentje, iets kleins. Zodat je aangesproken kunt worden en de rol die je te spelen hebt aan je kan laten gebeuren. Zoiets.

Zegen!

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.

 

2 reacties op “Nog één keer”

  1. Bedankt! Je helpt mij volhouden om mezelf te geven aan dat wat mij gevraagd wordt te doen. Geniet van jouw feestdagen met je geliefden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *