zondebok van de kerk

Rik: ‘Als homo voel ik me de zondebok van de kerk’

Maar liefst 75 procent van de christelijke homo’s verlaat de kerk. Dat is niet zo gek, zegt Rik, want het lijkt alsof je als homo de hele seksuele moraal van de kerk op je schouders krijgt. En uiteindelijk  kun je dan alleen maar voor of tegen jezelf kiezen… 

Ik schrik als de eikenhouten deuren van de kerk waar ik binnenstap hard dichtslaan. Met kloppend hart kijk ik de zaal vol grijze koppen rond. Een man staat op en loopt naar me toe. Op zachte toon zegt hij: ‘De kerk is niet open voor publiek, er is een conferentie over homoseksualiteit’. Ik laat hem mijn toegangsbewijs zien. Hij kijkt me onderzoekend aan en wijst me dan een plek op de laatste rij. Behoedzaam neem ik plaats. Ik voel dat ik tril. Ik tril nog steeds als ik die avond mijn beste vriend vertel dat ik homo ben.

Ik word kwaad

Tijdens de conferentie houdt een van de sprekers een betoog voor het celibaat. Hij stelt ook vast dat het geen antwoord biedt op het feit dat 75 procent van de homo’s de kerk verlaat. Dat is niet het enige cijfer om verdrietig van te worden. De website verscheurd.nl geeft meer cijfers: maar liefst 45 procent van de religieuze homo’s loopt rond met een plan tot suïcide, een veel hoger percentage dan het landelijk gemiddelde. Als ik deze cijfers lees voel ik me kwaad worden. Ik word kwaad om een kerk die mij dwingt om voor of tegen mijzelf te kiezen. Ik wil de grote eikenhouten deuren achter me dichtgooien en nooit meer terugkeren.

Verliefd op een man

Ik moet denken aan de dag waarop ik constateerde dat ik verliefd werd op een man. Dat gevoel liet ik achter in de fietsenschuur bij de verfblikken, waar toch nooit iemand zou kijken. Vervolgens kostte het me vijf jaar om erover te praten. Ik denk aan een schoorvoetende date met een blozende jongen, die zich tijdens de strandwandeling afvroeg wanneer hij werkelijk vrij zou zijn. Of aan de homo die gedwongen werd te stoppen met jeugdwerk in zijn kerk omdat hij een relatie had gekregen. Aan de meedogenloze reacties van christenen op social media. Begrijp me goed, ik houd er niet van de kerk de schuld te geven, maar als homo in de kerk ben je belast met een schuld die slechts enkelen kunnen dragen, de rest slaat op de vlucht.

Ik voel me het bokje

Ik moet denken aan de offers in het Oude Testament waar het joodse volk bekend mee was. Dankoffers, schuldoffers, plengoffers, vredeoffers: je kunt het zo gek niet verzinnen of er werd geofferd. Het belangrijkste offer was dat voor de verzoening. Stel je voor, een enorme groep mensen komt bij elkaar bij de tempel. Op de trappen voor de ingang staat een hogepriester met twee bokjes. Het eerste wordt geslacht en zijn bloed wordt op de Ark in het heiligste tempelgedeelte, het heilige der heiligen, gesmeerd. Het tweede bokje wordt omhoog gehouden terwijl de priester alle ondeugdelijkheden van het aanwezige volk symbolisch op het bevende kopje laadt. Als het dier weer op beide poten staat, wordt het de tempel uitgejaagd, de stad uit, de woestijn in.

Als homo in de kerk voel ik me dat bokje: het lijkt alsof ik de seksuele moraal van de kerk op me geladen krijg en vervolgens word ik de woestijn in gejaagd. Maar één bokje kan niet de zonde van een heel volk dragen. Waarom wordt er dan van homo’s wel verlangd dat ze de seksuele moraal van de kerk kunnen torsen?

Het wordt tijd dat er geen homo meer geofferd wordt. Het wordt tijd dat niemand meer de eenzame woestijn in wordt gestuurd. Het wordt tijd dat geen homo zichzelf het leven ontneemt.

Offers en gaven verlangt u niet,
brand- en reinigingsoffers vraagt u niet.
Nee, u hebt mijn ogen voor u geopend
en nu kan ik zeggen: ‘Hier ben ik’
(Psalm 40)


Dit ingezonden blog is van Rik Zweers (27), student kerkelijk werker. 

4 reacties op “Rik: ‘Als homo voel ik me de zondebok van de kerk’”

  1. In het verstaan van de Schrift is toch door de eeuwen heen een ontwikkeling gaande die je niet mag negeren. M.i. de angst regeert voor God en de liefde zou die angst moeten verdrijven. Vreest niet, geloof alleen! Weest daarbij die je bent en mag zijn.

  2. Dank je wel Rik dat je voor zoveel andere ouderen en jongeren, je gevoel zo mooi kan verwoorden. Mijn gevoel zegt me dat het geluid dat je laat horen helaas negatief is, dat is het ook maar ik hoop dat je me wilt en kunt volgen in wat ik nu uitleg: Als je dichtbij de Here leeft, elke dag in Hem ondergedompeld wordt door te bidden en te lezen, schrijf dan vanuit deze liefde voor Hem. Prijs Hem, Hij die alles maakte, ook jou! Dus wel je onvrede over mensen en kerken laten voelen. Maar maak het verschil door -waar je kan-, je grootste Liefde voor God met ons te delen. Dan omarmen we je, want Hij is de enige waardoor mensen naar elkaar toegroeien. Dus vertel samen met God wat je ons wilt zeggen. Geef niet algemeen af op de christenen of de kerk. Daar hoor ik ook bij. En vele mensen met mij, willen jou alleen maar omarmen met Zijn Liefde. Liefs Yolanda

    1. In deze tekst zie ik niets dan liefde. Liefde voor de homoseksuele medemens die niet meer in de kerk kan zijn. Liefde voor diezelfde kerk met zijn eikenhouten deuren, waar hij van weg wil, maar toch blijft. Blijft omdat die kerk hem zo lief is dat hij in het openbaar durft te zeggen hoeveel pijn sommige dingen hem doen. Aan wil geven dat er mensen zijn die pijn voelen doordat ze zich niet geaccepteerd voelen, maar dolgraag bij die kerk willen horen.
      Is dat dan geen liefde? Iemand om bepaalde redenen liever niet meer zien, maar toch terugkomen, vertellen dat het zeer doet en daarna zeggen ‘ik heb mijn ogen voor U geopend, en hier ben ik’. Is dat dan niet wat mensen vóór hem ook deden, door te zeggen dat ze te veel van God en de kerk hielden om bepaalde dingen aan te zien?
      Die kerk, daar hoor ik ook bij. Ik ben een vrouw, en als ik een vriendin mag vinden zal ik haar meenemen naar mijn kerk en hopen en bidden dat wij daar dan nog steeds mogen zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *