Jordan Peterson

Ja, ik ben dus enthousiast over Jordan Peterson. En wel hierom

Otto is een witte man die zich niet bedreigd voelt door vrouwen, geen fan is van Thierry Baudet en zich het lot van lhbt’ers en vluchtelingen aantrekt. Hij houdt ook van de populaire Canadese psycholoog Jordan Peterson. En dat moet hij nogal eens uitleggen.  

Meer dan vijftien uur heeft Jordan Peterson mij toegesproken: tijdens het sporten, onderweg in de auto en de trein hoorde ik hem met zijn kenmerkende schorre stemgeluid de ene wijsheid na de andere verkondigen. Variërend van wat te ontbijten tot hoe met het lijden in het leven om te gaan.

Ik werd getipt door een vriend, die me enthousiast een link voor het luisterboek van zijn bestseller 12 Rules for life. An antidote to chaos stuurde. Eigenlijk begon ik met tegenzin, ik moet niks hebben van ‘rechtse praat’ en had nog genoeg moois te lezen. Maar omdat die vriend niet de enige was die Jordan Peterson noemde en ik bovendien m’n Engels een beetje moest ophalen, ben ik begonnen.

Nu ben ik enthousiast, en dat heeft gevolgen. Net als ik op het punt sta een klein leugentje te vertellen hoor ik Peterson roepen ‘Tell the truth! Or at least don’t lie.’ Tijdens een spannend voortgangsgesprek met een persoon aan wie ik leiding geef hoor ik hem zeggen ‘Don’t be afraid to be dangerous’. En met enige regelmatig roep ik nu door het huis ‘You deserve some respect!’ afgewisseld met een ‘That is not good!’
De link van het luisterboek heb ik inmiddels gedeeld met mijn broer, mijn (aanstaande) schoonzoon en mijn twee dochters. Ik voel me nu zelfs geroepen dit blog te schrijven.

Waarom? Waarom ben ik zo enthousiast? En waarom word ik pissig als ik weer een zure bijdrage in bijvoorbeeld Vrij Nederland of de Volkskrant lees over hem? Daar ben ik nieuwsgierig naar. Waarom spreekt dit boek zoveel mensen aan? Zijn dat alleen jonge witte mannen? Of zijn er ook vrouwen die het gelezen hebben en wat vinden zij ervan?

Ik herken me niet in alle clichébeelden

In de reguliere media vind ik geen antwoorden op die vragen. Het gesprek over Peterson lijkt al te ver gepolariseerd. De ‘linkse media’ schrijven het boek af. Of, nog slimmer, ze laten een clown van alt-right aan het woord die Peterson moet verdedigen. Gemakzuchtig denk ik. Rechts claimt hem voor hun eigen gelijk. Niet goed gelezen, denk ik.

Daarom voel ik mij nu ook genoodzaakt enkele disclaimers te plaatsen. Ik vind 12 rules of life een steengoed boek. Maar… Ik ben absoluut geen fan van Thierry Baudet en zijn gedachtegoed. Ik voel me niet bedreigd of onderdrukt door mijn eigen of door andere vrouwen. Ik hoop dat mijn dochters een manier vinden om hun opleidingen in praktijk te brengen en een gelukkig gezin op te bouwen. Ik kan best lekker overweg met mijn mannelijkheid, en sta zelfs aardig in contact met mijn vrouwelijke kant :-).
Verder maak ik me -als het kan- sterk voor de volledige acceptatie van lhbt’ers, een humane opvang van vluchtelingen en voor een stevige positie van vrouwen. En ik heb een hekel aan stoere-mannen-kleedkamer-praat.

Ik herken me dus niet in de clichébeelden die over de lezers en luisteraars van Peterson de ronde doen. Ik hoor deze clichébeelden ook niet terug in 12 rules for life. Ja, Peterson maakt zich behoorlijk druk tegen (extreem?) linkse geluiden die de verhouding man-vrouw alleen maar als cultureel opgelegd zien. Mij klinkt dat niet zo gek in de oren, maar als je hem daarin te stevig vindt, zijn er nog elf andere hoofdstukken in het boek die je kunt lezen.

Ik voel betrokkenheid en compassie

Wat maakt mij dan zo enthousiast?

1. Ik proef een daadwerkelijke betrokkenheid bij de lezers. Bij Peterson schieten soms de tranen in de ogen als hij het over zijn lezers heeft tijdens interviews. Als je naar hem luistert, klinkt die betrokkenheid overal in de door en het komt mij oprecht over.

2. Ik deel het wereldbeeld van Peterson. Dat is best somber, ja. ‘Chaos is lurking’, het leven is lijden klinkt in zijn hele boek door. Niet vrolijk nee… Maar wel waar. Het sluit aan bij mijn orthodox gereformeerde opvoeding waarin we ons maar al te zeer bewust waren van de zondige kanten van het leven. Hoe jammer ook, maar dit sombere wereldbeeld is een stuk plausibeler dan een vrolijk happiness geloof dat alleen maar vol te houden is als je je oren en ogen sluit voor alle shit die in de wereld dichtbij en ver weg gaande is.

3. Dus is er een verhaal nodig over hoe te leven in zo’n sombere en soms vijandige wereld en omgeving. Een verhaal dat verder gaat dan hard werken en geld verdienen om zo zekerheid te kopen voor jou en je directe omgeving. Een verhaal dat vragen over de zin van het bestaan, over lijden en leiden, over moed en over hoop serieus neemt.
Dat verhaal vind ik in de christelijke verhalen, net als Peterson. Wat een preker is die man. Het is lang geleden dat ik zo’n goede uitleg heb gehoord over bijvoorbeeld het paradijs en de erfzonde, over het belang en de betekenis van offeren of over de gelijkenissen van Jezus.

4. Waar Peterson mij in zijn boek echt mee verbaasde, was zijn compassie voor mensen. In nog geen enkele recensie ben ik dat essentiële onderdeel van zijn werk tegengekomen. Zowel zijn linkse tegenstanders als zijn rechtse fans lijken dat onderdeel te missen of te negeren.
Wat staat ons te doen volgens Peterson? Een greep uit enkele adviezen uit zijn boek: de vreemdeling welkom heten in ons huis. Zorgen voor onze vrienden. Vriendelijk zijn voor je beschadigde zelf. De kern van ons leven? De wereld stapje voor stapje beter maken. Door goed te doen, schoonheid te creëren te werken aan vrede. Wil je al dat moois echt leven? Ja, dat kost je wat en daarvoor moeten we onszelf soms stevig aanpakken. Toughen up! roept hij dan. Zo herkenbaar. 

Revolutionair? Nee

Zijn levenslessen. Zijn ze revolutionair? Nee. En dat is precies het punt dat Peterson in zijn hele boek maakt. Mensen floreren het beste op de grens tussen orde en chaos. Dus op de grens tussen het onbekende en het nieuwe. ‘Pay some respect!’, roept hij dan als het gaat over de traditie en het werk van onze ouders die ervoor hebben gezorgd dat wij ons vaak in bevoorrechte posities bevinden. ‘Grow up!’ roept hij als het gaat over mensen die al gamend hun veilige comfortzone niet durven te verlaten.
Zijn levenslessen raken het bekende (fijn dat hij het weer eens benoemd) en nodigen ons tegelijk gelijk uit het onbekende te trotseren. Dus ‘spreek de waarheid’? Ja natuurlijk, maar wel fijn als dat weer eens duidelijk tegen je wordt gezegd, want zo simpel is het niet. Een beetje aanmoediging kan geen kwaad.

Graag een goed gesprek hierover

Waar komt die haat van links en grote liefde van rechts voor Peterson nu vandaan? Wellicht is dit een belangrijke verklaring: Peterson heeft een hartgrondige hekel aan mensen die een ideologie verkondigen die vaststaat als een huis. Een ideologie waarmee je naar de wereld kijkt en vervolgens alles verklaart. Tunnelvisie noemen ze dat als het over politiezaken gaat. Nog erger vindt hij het als vanuit die vaststaande ideologie dwang voortkomt. Zijn studie naar de gevolgen van nazi-Duitsland en het communisme hebben hem hierin duidelijk gevormd. Dat nooit meer! Nu ziet hij niet zozeer in rechtse dan wel linkse ideologen de grootste bedreiging. In interviews geeft hij aan te gruwen van racistische ideeën en een afkeer te hebben van wit nationalisme, maar in zijn boek komt die afschuw minder expliciet aan bod dan zijn waarschuwingen voor het gevaar van extreemlinks.
Om die afschuw op te merken moet je het boek daadwerkelijk lezen en naar zijn adviezen voor het leven luisteren.

De populariteit van Peterson raakt aan veel van onze hedendaagse cultuur. Ik zou een goed gesprek hierover waarderen. Een gesprek waar ruimte is voor waardering en kritiek op wat Peterson te brengen heeft. Een gesprek waar ruimte is voor nieuwsgierigheid waarom mensen zo schrikken of juist zo aangesproken worden door zijn werk. Een gesprek waarin we ons oefenen om ons op de grens van het bekende en onbekende te begeven. Waarin we regel 9 van Peterson in praktijk brengen: Assume that the person you are listening to might know something you don’t.

Foto Jordan Peterson: Youtube


Daarom mijn vragen: Wie heeft 12 rules van Peterson al gelezen en wat spreekt jullie wel of niet aan? Zijn er ook vrouwen die het boek gelezen hebben? Hoe verklaren jullie de populariteit en controverse van Peterson? Hebben jullie ergens goede analyses van zijn werk gelezen? Ik ben heel benieuwd! 

Naar aanleiding van Otto’s vraag heeft Gerko gereageerd. Hij is niet zo enthousiast over Peterson. Hier kun je lezen waarom


Naast het genoemde boek heeft Jordan Peterson ook een succesvol Youtubekanaal.

23 reacties op “Ja, ik ben dus enthousiast over Jordan Peterson. En wel hierom”

  1. Ik ben ook een groot fan van Jordan Peterson. En ik heb een aantal grote vragen. Daarnaast zie ik een verschuiving van globalisme en post-modernisme naar meer orde en “belonging” waarvan Jordan Peterson een exponent is. Daarom denk ik dat hij zoveel (onzekere) witte jonge mannen boeit. Ik doe graag mee aan een meeting rondom Peterson en wil ook wel meewerken. Groet, Johan

  2. Ik ben door wat ik gelezen heb (vooral secundair) nog niet dolenthousiast, maar ik denk wel dat er een grote behoefte is aan een ethos dat verder gaat dan wat negatieve verboden (geen schade toebrengen aan anderen), een ethos dat het leven tot een zinvolle onderneming (of liever nog queeste) maakt in plaats van een speeltuin met een hek eromheen. Dat zou een verklaring kunnen zijn voor het gegeven dat veel mensen door zijn ideeën gegrepen zijn. Ik vond het volgende artikel interessant waarin zijn centrale ideeën die ten grondslag liggen aan zijn verdere werk worden besproken. https://www.currentaffairs.org/2018/03/the-intellectual-we-deserve

  3. Ik ben een groot fan van Jordan Peterson. Was er bij toen hij op 19 Jan. 2018 in Rijswijk sprak. Hij is van grote invloed op de keuzes die ik maak. Verantwoordelijkheid nemen als weg naar een zinvol leven. Zijn argumenten waarom postmodernisme enerzijds logisch en tegelijk niet houdbaar is. Zijn oprechte verbazing over het levensveranderende effect dat verantwoordelijkheid nemen heeft op mensen. Ik denk er over catechese materiaal te ontwikkelen adhv Peterson.

  4. Goed stuk. Ik ga er helemaal in mee. Ik heb wel behoefte aan een scherpere uitleg van wat Identity-politics is (volgens hem) en waarom dat nog gevaarlijker is dan Trump. Hij lijkt extreem links vaker weg te zetten als een gevaar voor de maatschappij dan extreem rechts. Misschien omdat dat niet vaak genoeg (meer) gebeurt. Ik ben door zijn boek en toespraken iets naar rechts opgeschoven, maar houd mijn twijfels over de 1% rijksten en onze schuld aan (bijvoorbeeld) het koloniale verleden en discriminatie.
    Een meeting rondom Peterson… dat klinkt me dan weer te veel idenitiy-politics. 😀

    1. Als je meer wilt weten over JBP in relatie tot links en rechts & de Identity-politics moet je een van zijn laatste podcasts eens luisteren. 44 – Lafayette College – The Mill Series. Hier gaat hij er uitgebreid op in.

  5. Dit is trouwens een heel aardige analyse van 12 Rules (vindt hij zelf ook): http://www.theamericanconservative.com/articles/jordan-peterson-and-the-return-of-the-stoics/

    En wat me aanspreekt is de manier waarop hij zijn mening vormt: een nieuw idee nooit zomaar voor waar aannemen, maar er alles over te weten komen en het proberen op alle mogelijke manieren te ontwrichten. Als je dan uiteindelijk een idee hebt waar je achter staat, kun je het ook goed verdedigen.

    Een nadelige consequentie daarvan is wel dat je maar een beperkt aantal thema’s en ideeën kunt tackelen. En wat ik dan mis bij Peterson is bijvoorbeeld een gedegen mening over het milieu en de impact van onze leefwijze daarop. Dat doet hij nu vaak een beetje af als een linkse kwaal.

  6. Hilariteit vanaf de eerste blz. Kent u veel Ned. essayisten die dergelijk moeilijke topics op zo’n duidelijke én toch vulgariserende manier kunnen verwoorden? Gaspard König is er zo een maar geen Nederlander… . Peterson is TOP en wordt gelezen door Rechts én Links. Wie zo’n boek opzij schuift wegens diens controversiële standpunten (e.g. de tirannie van minderheden), zegt meteen heel veel over zz. wat ik beslist niet melioratief bedoel. Maar de meeste adepten van Peterson zijn uiteraard zijn Rechtse standpunten toegedaan en maar goed ook! Zegt uiteraard ook iets over mij, waarover ik als vrijdenker, atheïst, liberaal maar ook libertair in sommige kwestie, zeer fier ben en dit ook bewust en breed verspreid. Weg met al die grijze olifanten, weg met die gemeenzame grijze massa. Leve ook Baudet!

  7. Hier een vrouw die fan is van Peterson. Begon met youtube “why not just be child-free and happy”. En nu haast alle podcasts verder.
    Een man die veel inzicht geeft over het leven. Ook voor vrouwen zeeeer interessant.
    De stukken over mannen bevatten ook veel informatie waar je als vrouw wat mee kunt.

  8. Ik ben begonnen in zijn boek “12 rules for life”, omdat mijn zoon (onzekere jonge witte man?) onder de indruk is van Peterson, zijn boek gekocht heeft en dat mij heeft aangeraden te lezen. Ik ben geraakt en aangenaam verrast door het oorspronkelijke denkwerk van Peterson in dit boek. Neem nou zijn eerste leefregel “Stand up straight with your shoulders back”. Wie verzint zoiets als leefregel? Toch vind ik dit een sterk begin van zijn boek. Een ‘eerste regel’ die letterlijk over je lichaam, je lijf gaat, het enig zichtbare deel van jouw unieke persoonlijkheid en de drager van jouw emoties, karakter, gedachten en daden in de wereld. Jouw lichaam. Jouw leven. Sta recht op. Kijk anderen recht in de ogen. Inderdaad, waar kun je beter beginnen? Zoiets had ik in de 10 geboden ook wel mooi gevonden: trots zijn op jezelf, er mogen zijn, staan voor wie je bent. Zou niets afdoen aan de overige geboden.

    Dus ja, hij heeft mij wel geraakt. Zijn 12 Rules zijn volstrekt eigen, en lijken in opbouw en volgorde niet op andere ‘leefregels’ die ik ken. Hij durft te denken en argumenteren op een heel andere manier dan ik tot nu toe gelezen heb en neemt daarvoor maar liefst 368 pagina’s de tijd – daar hou ik wel van 😉. Hij neemt bovendien heldere en begrijpelijke standpunten in die je eenvoudig als leefregels kunt hanteren (lees de titels van zijn hoofdstukken en je hebt de kern zonder onderbouwing te pakken). Daarbij vind ik mooi dat hij niet karikaturaal met het christendom omgaat, maar zich (in elk geval op stukken daarvan) nadrukkelijk baseert. En ja, hij heeft inderdaad compassie met mensen.

    Ik heb ook wel vragen. Eén daarvan wil ik hier graag toelichten. Zo vind ik hem bijvoorbeeld niet sterk in leefregel 5 “Do not let your children do anything that makes you dislike them”. Huh? Klinkt zo maar als het uitleggen van een rode loper voor de misvatting dat je kind aan jouw grillen en grollen moet voldoen… zó bedoelt hij het natuurlijk niet, maar zo klinkt het wel. Maar het is vooral een onderliggende aanname van Peterson waar ik bezwaar tegen maak, deze: zijn overtuiging dat kinderen een aangeboren aanleg tot geweld hebben. Even terug naar zijn leefregel “Do not let your children do anything that makes you dislike them”. Deze is gebaseerd op zijn afkeer van een vrije opvoeding in de zin van ouders die vriendjes willen zijn met kun kinderen, in alles achter ze aan sjouwen, ze voor alles en iedereen beschermen, geen kwaad over hen kunnen horen en alles maar van hun kinderen accepteren om de lieve vrede wil. Dat deel ik natuurlijk. Maar is dat niet zo langzamerhand een beetje een karikatuur van een opvoeding waarin je kinderen gewoon de ruimte wilt geven kind te zijn?

    Laat ik een citaat geven om het duidelijker te maken (een lang citaat, dat ook een goed beeld geeft van zijn manier van schrijven): “Imagine a toddler (= kleuter) repeatedly striking his mother in the face. Why would he do such a thing? It’s a stupid question. It’s unacceptably naive. The answer is obvious. To dominate his mother. To see if he can get away with it. Violence, after all, is no mystery. It’s peace that’s the mystery. Violence is the default. It’s easy. It’s peace that is difficult: learned, inculcated, earned. (…) If I can hurt and overpower you, then I can do exactly what I want, when I want, even when you’re around. I can torment you, to appease my curiosity. I can take the attention away from you, and dominate you. I can steal your toy. Children hit first because aggression is innate, although more dominant in some individuals and less in others, and, second, because aggression facilitates desire. A snake does not have to be taught to strike. It’s in the nature of the beast. Two-year-olds, statistically speaking, are the most violent of people. They kick, hit and bite, and the steal the property of others.”

    Ik protesteer er tegen dat Peterson hier het normale kinderlijke grenszoekende gedrag van kinderen met de grote-mensen-wereld-term ‘violence’ benoemt (om maar niet te spreken van ‘dominate’ en ‘torment’ en ‘steal’). En dan die conclusie “Children hit first because aggression is innate”. Ik geloof er niets van. Dat agressie aangeboren is. Wie kinderen als kleine volwassenen ziet, heeft volgens mij niet veel gegrepen van de ontwikkeling en opvoeding van kinderen.

    Nu doe ik met deze laatste suggestie Peterson ook geen recht. Want een paar zinnen verder zegt hij gelukkig ook “They do so to discover the true limits of permissible behaviour. How else are they ever going to puzzle out what is acceptable? Infants are like blind people, searching for a wall. They have to push forward, and test, to see where the actual boundaries lie. (…) Given that, correction is better sooner than later (if the desired end result of the mother is not to be hit by her toddler). Without that correction, no child is going to undergo the effortful process of organizing and regulating their impulses, so that those impulses can coexist, without conflict, within the psyche of the child, and in the broader social world.” Eens! Maar laten we het noodzakelijke gedrag van babies en kleine peuters nou geen geweld noemen, dat lijkt mij geen heilzaam kader voor het opvoeden van kinderen…

    Om Petersen over dit hoofdstuk in alles recht te doen vermeld ik ook graag dat er in dit hoofdstuk verschillende overtuigende en ontroerende anecdotes staan over de manier waarop Petersen en zijn vrouw zelf met kinderen, zowel die van henzelf als andere kinderen, omgaan. Prachtig! Hij eet de soep gelukkig minder heet dan hij hem in dit hoofdstuk heeft opgediend.

    “It’s peace that’s the mystery. Violence is the default.” Het lijkt er op dat deze zin uit het citaat hierboven voor Peterson een basisgedachte is. Orthodoxe christenen spreekt dit vast aan, omdat het zo gekopieerd lijkt van de Heidelbergse Catechismus “De mens is van nature slecht en geneigd tot alle kwaad”. Ik geloof hier eerlijk gezegd niet meer zo in. Er zijn teveel bewijzen dat mensen goed doen, ook van nature goed doen. Wat dat betreft voel ik me meer thuis bij Rutger Bregman van De Correspondent, die er een missie van heeft gemaakt aan te tonen dat mensen uit zichzelf juist geneigd zijn het goede voor elkaar te doen en oprecht samen te werken. Bregman weerlegt in zijn recente artikelen – en naar mijn idee vrij overtuigend – ook de bewijsvoering van Peterson over de default van geweld zoals die zichtbaar zou zijn in de natuur en bij oude natuurvolken. Het voert te ver daar hier op in te gaan. Dus ik laat het hierbij.

    Ik geniet van het lezen van het boek van Peterson, maar ben het dus niet in alles met hem eens. Goed om hier met elkaar over in gesprek te zijn.

  9. Dank voor jullie reacties op mijn verhaal. Ik was oprecht benieuwd naar hoe anderen tegen Peterson aankijken. Mooi om te lezen. Leuk ook om twee reacties te lezen van vrouwelijke lezers. En zelfs een ‘leve Baudet’… die hebben we nog niet eerder gelezen op Lazarus :-). Wat ik zelf een van de sterkste elementen vind van Peterson is hoe hij benadrukt dat we floreren op de grens tussen orde en chaos. Mocht dat een element in zijn werk zijn dat jullie ook aanspreekt dan kan ik je het werk van Jonathan Haidt ook aanraden. Zie deze (soms hilarische) Ted-talk. Hij maakt in deze talk en in zijn boek (The Righteous Mind) een vergelijkbaar punt. De waarden van conservatieven en progressieven zijn beide nodig voor een gezonde ontwikkeling van de maatschappij. Een verfrissende kijk in deze tijd waarin zaken nogal eens behoorlijk zwart/wit worden gesteld. Zie: https://www.ted.com/talks/jonathan_haidt_on_the_moral_mind?language=nl

  10. Beetje laat, maar ik ben fan. 12 rules is op 50%, en youtube + podcast heb ik inmiddels bijna uit. 😉

  11. Via Mark, groot fan zoals je hierboven leest, ben ik ook in aanraking gekomen met Jordan Peterson. In de eerste instantie was ik erg argwanend. Ik schreef voor Lazarus een artikel over White Privilege, waar ik over in gesprek ging met een goede vriendin (https://lazarus.nl/2018/03/elsa-sluit-haar-ogen-niet-meer-voor-white-privilege/#gs.rKE7t=Q) en aan dat concept heeft Peterson een broertje dood. Terwijl ik ervoor wil openstaan, het onbevangen wil onderzoeken. Mark en ik hebben eindeloze gesprekken gevoerd hierover, hele frustrerende gesprekken ook. Ik gaf Peterson met z’n invloed de schuld van hoe moeizaam dat verliep. Naarmate ik meer zag en hoorde, via podcasts in de auto of youtube ’s avonds op de bank, kon ik de man en z’n ideeën steeds meer waarderen. Het enige punt dat ik heb is dat het hyper-individualistisch is/lijkt. De oplossing tegen chaos ligt in jezelf, als jij je (rechte) schouders er maar onder zet. Dit kan een heel gezonde tegenhanger zijn voor generation snowflake die bij het minste of geringste z’n schoudertjes laat hangen. Maar het botst met de overtuiging dat we bestaan bij de gratie van een mysterie dat boven ons uit stijgt. Dat we, om tot ons recht te komen, te functioneren, te floreren, ten diepste afhankelijk zijn. Omdat we in het beeld gemaakt zijn van een drie-enig God die intrinsiek afhankelijk is ten opzichte van de ander in een goddelijke dans waarin de één de ander aanvult. In die zin ben ik meer fan van Richard Rohr dan van Jordan Peterson. Rohr heeft overigens ook geschreven over/voor mannen, en hanteert 5 (opvallend peterson-esque) principes: 1) Life is hard 2) You are not important. 3) Your life is not about you. 4) You are not in control. 5) You are going to die. Alleen neig ik Rohr meer te vertrouwen, omdat dit soort hard werk (explicieter) plaatst (want dat is het, thank peterson for pointing it out) binnen de kaders van een onszelf overstijgend wezen.

    1. Oei, die laatste zin komt er onduidelijk uit. Ik bedoel te zeggen dat Rohr een grotere context lijkt te hanteren waarbinnen we bloeien dan Peterson. In ieder geval doet hij dat explicieter.

  12. Ik werd getriggerd door Richard Rohrs 2) You are not important. Daar geloof ik namelijk niets van. Maar inmiddels zag ik dat hij zegt: 2) You are not THAT important. En dan kan ik het er wel mee eens zijn ;-). Heb zijn boek Adams Return besteld (en ben heel benieuwd).

  13. Ik ben inmiddels ook begonnen in Rohr. Ik word wel blij van die principes. Dank voor de tip Elsa!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *