lazarus - conflict joden palestijnen

Het Joods-Palestijns conflict: kijken door een religieuze bril of vanuit internationaal recht?

Anna woonde in Israël en zag de gevolgen van het Joods-Palestijns conflict van dichtbij. Ze legt verhalen die ze er hoorde voor aan een moslim, een Jood en een christen. Vandaag de laatste van de serie: Hoe zit het met de christelijke Palestijnen?

In deze serie legt Anna iedere keer een fragment uit haar boek Hipsters, baarden, martelaren voor aan een panel van drie: Simcha de Vries (31), Paula Schot (24) en Lotfi El Hamidi. Simcha is Joods, schrijft regelmatig voor De Brug (het magazine van Steuncomité Israëlische Vredes- en Mensenrechtenorganisaties) en Een Ander Joods Geluid. Paula is christen en was lijsttrekker voor de Amsterdamse SGP en Lotfi is moslim, historicus en NRC-redacteur.

Bezetting is een zonde

Ashraf Tounnis is de dominee van de Lutherse kerk in Beit Sahour, naast Bethlehem. Hij heeft nauwelijks contact met Joodse Israëliërs, maar zou dat wel graag willen – volgens Tounnis is liefde uiteindelijk het antwoord op alle conflicten. Er is één maar: de Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever moet eerst ten einde komen.

‘Palestijnen, of het nu moslims of christenen zijn, kijken op dezelfde manier naar Joodse Israëliërs. Zij zijn onze bezetters. En bezetting is een zonde.’

De Vries: Ik denk dat het andersom ook zo is, dat Israëliërs weinig onderscheid maken tussen christelijke en islamitische Palestijnen. Ze zijn beide Arabieren en ze zitten beide in de weg.

Nergens thuis

Schot: Het is moeilijk te rijmen met de Bijbel wat Tounnis hier zegt, om te spreken over ‘bezette gebieden’. De christelijke Palestijnen voelen zich blijkbaar niet thuis bij de Joden, maar zijn ze dan welkom bij moslims? Dat denk ik niet. Het zou beter zijn als ze de kant van Israël zouden kiezen. El Hamidi: Ik benijd de christelijke Palestijnen niet. Enerzijds lijden ze onder de bezetting, anderzijds zien ze hun christelijke broeders, vooral die in de Verenigde Staten, de Israëlische bezetting juist steunen.

Geen onderscheid tussen Joden en Israëliers

De Vries: Dat zie je ook in Nederland. De CU en de SGP hebben een perverse interpretatie van het christendom. Ze maken nauwelijks onderscheid tussen Joden en Israëliërs. Ze kijken alleen met een religieuze bril naar het conflict, niet vanuit internationaal recht. Schot: Natuurlijk bestaat Israël uit meer dan alleen de joodse gemeenschap en zijn joden niet hetzelfde als de staat Israël, maar Israël is nu eenmaal wel voor het Joodse volk opgericht. Ik voel me als christen ook verbonden met de joden. El Hamidi: De CU en SGP zijn een farce. Ze steunen alle christelijke minderheden die het moeilijk hebben, en terecht, maar de Palestijnse christenen niet. Dat is hypocriet, verwerpelijk. Wat zou Jezus ervan gezegd hebben? Schot: SGP onderhoudt contacten met Palestijnse christenen en voorgangers. Het is dus niet of/of maar en/en. Ik voel me altijd verbonden met andere christenen, ook als er onderling veel verschillen zijn. Je gelooft toch in dezelfde God.

Hoe lang moeten we dit nog pikken?

El Hamidi: Israël moet gewezen worden op de verantwoordelijkheden die het predicaat ‘enige democratie in de regio’ met zich meebrengen. De standaard moet omhoog. Een belangrijke graadmeter van een rechtsstaat is hoe er met minderheden wordt omgegaan. De Vries: De tijd dat Israël zich daar iets van aantrok, zijn we allang gepasseerd. Het maakt weinig uit wat de buitenwereld ervan vindt. Hoe lang moeten we dit nog pikken? Ik parafraseer de Israëlische journalist Gideon Levy: misschien is het leven wel té goed in Tel Aviv, en zouden de Israëliërs de gevolgen van de bezetting eens moeten voelen. Schot: Ik beschouw de Westelijke Jordaanoever niet als ‘bezet gebied’. Israël heeft drie oorlogen met de omliggende Arabische landen moeten voeren en heeft ze alle drie gewonnen. Zij hebben de Westelijke Jordaanoever veroverd en dat is nu van hen.

Foto: Bethlehem Luthern Church, Paul Sableman – Flickr


hipsters, baarden, martelaren, israel

hipsters, baarden, martelaren, israelAnna Krijger is journalist en arabist en woonde zo’n drie jaar in Israël als correspondent. In haar boek Hipsters, baarden, martelaren schrijft ze over de ontmoetingen die ze had in het hedendaagse Israël en de Palestijnse gebieden. Over drie van deze ontmoetingen praat ze in deze serie door. Eerdere blogs van Anna, ook in deze serie voor Lazarus lees je hier.

 

 

 

 

 

 

BewarenBewaren BewarenBewaren BewarenBewaren

BewarenBewaren

3 reacties op “Het Joods-Palestijns conflict: kijken door een religieuze bril of vanuit internationaal recht?”

  1. Dit artikel lijkt me geen reele kijk te geven op het Palestijnse conflict.

    De schrijfster schrijft dit artikel op basis van haar verblijf in Israel, maar ze gebruikt de mening van Simcha de Vries, een in Nederland wonende Jodin. Voor de mening van Simcha hoef je het conflict dus niet ‘dichtbij’ mee te maken, je kunt haar gewoon even in Nederland bellen of bezoeken. Anna’s beroep op haar verblijf in Israel om haar deskundigheid aan te tonen is in dezen dus een beetje vreemd: Simcha woont gewoon om de hoek in Nederland.

    Het probleem van dit artikel zit hem voor mij niet in de nationaliteit van Simcha, maar in de selectie van geinterviewden: Simcha is niet representatief voor de gemiddelde Joodse visie. Simcha is actief bij ‘Een ander Joods geluid’, een kleine organisatie die nog kleinere minderheid van Nederlandse Joden vertegenwoordigt die uiterst Pro-Palestijns in het Palestijnse conflict staan. Simcha noemt op media.tpo.nl PVV-ers nazis (over de motie van Dion Graus). Een bijzondere mening voor een Jodin, aangezien PVV-ers geen connectie met nazis hebben. De Palestijnen hebben die connectie wel. Niet voor niets wapperde er tijdens het laatste grens-conflict een vlag met een hakenkruis aan de Palestijnse zijde. De connectie tussen Palestijnen en nazis bestaat overigens al vele decennia: op likud.nl wordt in het artikel ‘De nazi-connectie van de Palestijnen’ een tipje van de sluier gelicht: Palestijnen hebben zich ingezet voor de nazis, Palestijnse leiders adoreren Hitler. Het nazi-verwijt van Simcha gaat hier dus duidelijk naar het verkeerde adres. Wat ik hiermee wil duidelijk maken is dat Simcha een uitzonderingsmening heeft onder Joden en dat haar mening vragen een ongenuanceerd beeld geeft van het Israelisch perspectief. Had een gemiddelde, representatieve Joodse mening gevraagd. Had een Joodse Israeli in plaats van deze Nederlands/Joodse dame gevraagd. Het selecteren van juist deze mening geeft gelijk zicht op het gebrek aan objectiviteit van Anna Krijger.

    Tot slot vind ik het jammer dat in dit artikel maar wat geroepen wordt. Een beoordeling van een conflict zonder zicht op/kennis van context en geschiedenis lijkt me niet erg zinvol…. Er wordt al zoveel geroepen over Joden, vaak negatieve dingen die kant nog wel raken. Ik zou Anna willen adviseren om eens echt de diepte in te gaan, de feiten op te zoeken in plaats van een paar roeptoeters te laten schreeuwen. Die hebben we al genoeg. Degelijk onderbouwde meningen niet.

  2. Nog even ter aanvulling: ik ben zelf zeker geen PVV-stemmer, heb een warm hart voor Palestijnse christenen en voor Joden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *