Onverwachte ontmoeting luidt voor Annemarie het einde in van haar zwart-witgeloof

Annemarie groeide op in een vertrouwde evangelische bubbel. Het leven blijkt weerbarstiger en de bubbel knapt. Stap voor ontdekt Annemarie een nieuwe manier van geloven. Ze neemt je mee op weg in deze nieuwe serie van vier blogs. Nu deel 2: Deze ontmoeting luidde het einde in van mijn zwart-wit geloof.

Wisselmoment

Wanneer je terugkijkt op je leven besef je dat sommige gebeurtenissen of ontmoetingen een grote impact hebben gehad. Als een soort wissels die je leven op een ander spoor zet. Zo’n wisselmoment had ik in 1998.

Ik liep stage voor een Britse NGO in Pakistan en woonde daar een retraite bij. Een van de sprekers tijdens deze retraite was de Australische Dave Andrews. Ik was nogal onder de indruk van zijn voorkomen. Fors, charismatisch, een soort hippie die uit de jaren zeventig leek ontsnapt.

Een bijzondere kerel, niet alleen qua uiterlijk, maar nog meer door zijn levensgeschiedenis. Hij was nog piepjong en net getrouwd toen hij met zijn kersverse echtgenote naar India vertrok om in de sloppenwijken te gaan wonen en werken. Dit deden ze vele jaren en samen met Indiers brachten ze zichtbare positieve veranderingen voor heel veel armen, o.a. door middel van microfinanciering programma’s.

Deze man opende voor mij een heel nieuwe blik op christen-zijn.

Nieuwe blik

Tot het moment kwam dat ze geen werkvisum meer kregen voor India en noodgedwongen terug verhuisden naar hun thuisland Australie. Ze vestigden in Brisbane waar ze zich in gingen zetten voor achtergestelden, onder wie aboriginals. Ze combineerden sociaal werk met activisme, waarbij ze demonstreerden voor meer rechten. En dat doen Dave en zijn vrouw Ange tot op de dag van vandaag.

Driftig pende ik de ene na de andere quote neer in mijn schriftje.

Deze Dave sprak dus tijdens de retraite en opende voor mij een heel nieuwe blik op christen-zijn. Ik weet nog hoe ik driftig aantekeningen zat te maken in mijn schriftje en de ene quote na de andere neerpende. Ik was de jaren ervoor al wat sceptischer geworden ten aanzien van christelijke bobo’s die van alles verkondigden, maar in hun leven soms iets heel anders lieten zien. Dave maakte indruk omdat hij helemaal leek samen te vallen met zijn boodschap.

Scheidslijn

Een van de meest fascinerende dingen die Andrews zei, was dat de scheidslijn tussen gelovig zijn en niet-gelovig zijn misschien helemaal niet zo scherp te trekken is. Het was alsof ik door de bliksem getroffen werd. Ik, die altijd een erg zwart-witgeloof had gehad, die altijd heel zeker dacht te weten wat werelds was en wat van God. Die bang was voor alles wat met andere religies te maken had. Ik wist in eerste instantie niet wat ik ervan moest denken.

Het is een idee waar ik nog een paar jaar op gekauwd heb. Terwijl ik de eerste voorzichtige stappen buiten mijn omheinde tuin zette en ontdekte hoe ruim genade is, ervoer ik ironisch genoeg mijn eigen excommunicatie moment.

Excommunicatie

Het was jaren later en ik woonde inmiddels met mijn man en ons peuterdochtertje in een woongroep. Vanuit ons idealisme om iets voor anderen te betekenen, hadden we ons kleine flatje verruild voor een grote villa die we deelden met een ander gezin, twee vrijgezellen en drie jongeren. We boden de jongeren op laagdrempelige wijze begeleiding, totdat ze de stap tot zelfstandig wonen aankonden. Een mooi concept, maar het begon al snel te wringen. Niet in de laatste plaats door uiteenlopende opvattingen over het geloof.

Er viel een ijzige stilte en mijn huisgenoten vroegen zich  hardop af of ze nog wel langer met mij konden bidden.

Een voorval was daarbij typerend voor de steeds stroevere verhoudingen. In mijn enthousiasme -en zekere naïviteit- deelde ik met mijn christelijke medebewoners de ruimte die ik had gevonden in Andrews’ woorden. Er viel een ijzige stilte en mijn huisgenoten vroegen zich daarna hardop af of ze nog wel langer met mij konden bidden. Want‘geloofde ik nog wel hetzelfde als zij?

Pijnlijk moment

Het was een pijnlijk moment. Maar achteraf gezien een belangrijke wissel die omgezet werd. Mijn geloof was lange tijd zwart-wit geweest. Zoals ik nu weggezet werd, zo had ik zelf dus ook jarenlang mensen gediskwalificeerd. Omdat ze in mijn ogen niet radicaal genoeg waren. Hoe zelfingenomen was ik al die tijd niet geweest? Wie had ik niet allemaal pijn gedaan met mijn beter-weten? Ik begon te twijfelen aan mijn blik, aan hoe ik geloof zag, hoe ik God zag. En ook hoe ik naar de wereld om me heen keek.

Er brak een tijd van zoeken aan voor mij en mijn man. We hadden ruimte nodig. Niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk. We verlieten de woongroep om een lange reis te maken.

Dit is het tweede deel in een serie van vier blogs waarin Annemarie een nieuwe manier van geloven ontdekt. Volgende week deel 3: Thuiskomen in een vreemd land.


Annemarie van den Berg-Nap is moeder van twee kinderen en cultureel antropoloog. Ze werkt als redacteur en freelance journalist, schrijft voor Lazarus en deelt blogs op haar eigen site lachomjezelf.nl. Annemarie schrijft graag over haar zoektocht én worsteling met geloof, leven, en alle verwachtingen inside en outside zichzelf.

10 reacties op “Onverwachte ontmoeting luidt voor Annemarie het einde in van haar zwart-witgeloof”

  1. Jaa! Je hebt weer beet! Mooi om te lezen. Radicale zelfreflektie op de maandagochtend? Misschien vraagt radikaal geloof wel van een christen, dat hij of zij zichzelf voortdurend excommuniceert om valkuilen van ‘jij hoort bij God, jij niet’ te voorkomen en te vermijden. Iedereen valt in de genade. Juist al diegenen, die je geneigd bent erbuiten te denken en houden. Wat ook een (ander) soort van radikaal-zijn is in mijn ogen. Hoe ruim Gods genade is, dat ontdekte je. Maar niet die van jou. En anderen. Dan krijg je wellicht zo’n punt dat je denkt: gaat het om de bubbel of om God? Gaat het om een betere wereld voor allen (ter ere van God & zijn Koninkrijk) of alleen voor mezelf? En op mijn condities? Je tekent alleen voor een (versie van) geloof/God die voor jou of voor je bubbel comfortabel is. Maar radikaal engagement gaat er ook over, dat volgers van Jezus uit hun comfortabele staat van zijn worden getrokken. Steeds een nieuw barstje in de bubbel laten ontstaan? In hoeverre geloof of leef, doe en denk je in het heden nog altijd (kan ook positief zijn, denk ik, die orthodoxie, in de zin van openheid voor transformatie) volgens de premissen van die vroegere bubbel?

    1. Hoi Ina, mooi om te lezen dat mijn verhaal je wat doet. Een paar zaken die je noemt, komen in het volgende deel aan de orde (een betere wereld voor z’n allen of alleen voor mezelf?). Helemaal loskomen van jeugd en vorming is niet haalbaar denk ik (en mss noet eens wenselijk), maar t helpt wel om met meer afstand naar je gedachten en patronen te kijken. En t zien als gedachten en patronen (ipv ‘de waarheid’😉). Succes en zegen op de reis!

  2. Fijn om dit te lezen, ik herken het zwart-wit denken in mijn opgroeien, en ben daar zo klaar mee. Mijn geloof is de afgelopen jaren aan het wankelen geslagen, maar juist daardoor ervaar ik dat die scheiding tussen christenen en ‘de wereld’ zo sterk niet is. Gelukkig ben ik al een tijdje uit die christelijke bubbel gestapt, pas dan krijg je de kans om nieuwe inzichten te krijgen.

    1. Hoi M, afstand nemen kan idd heel verhelderend zijn. Ik wens je veel goeds toe in je verdere weg!

  3. Wat mooi om te lezen. Ik ben ook uit de zwart/wit aan het worstelen. En weet je waar ik zo van geniet? Ik ga steeds meer houden van de mensen om me heen ongeacht wat en of zij geloven. Door los te raken van de gedachte dat je erbij hoort als je in God gelooft wordt mijn leven rijker. Ieder mens heeft er recht op zelf te geloven wat hij wil. En dat geeft geestelijke ruimte. En dan kun je mensen echt ontmoeten zonder die verborgen agenda!

    1. Mooi Margreet! Ja, de ervaring dat je meer van mensen gaat houden, herken ik ook. Als dat geen mooie ‘vrucht’ is 🙂

      1. Ja Annemarie. En het mooie daarvan is dat je er geen moeite voor hoeft te doen. Bedankt voor je mooie blog.

  4. Dank voor dit mooie verhaal! Herken heel erg wat je schrijft, en het zorgt ervoor dat ik steeds meer onder de indruk raak van God en hoe Hij werkt! Hij is zoveel meer dan ik kan bedenken en zien.
    Ik merk wel dat ik het moeilijker vind om met evangelisatie/missionair werk om te gaan (wat vaak als een christelijke opdracht wordt gezien), omdat er meer ruimte voor de ander is ontstaan en daardoor misschien wat minder voor het vol overtuiging delen van het christelijke verhaal van liefde en redding.
    Ik ben wel benieuwd hoe jij daar tegenaan kijkt en mee omgaat?

    Nogmaals dank voor je verhaal. Ik kijk nu al uit naar de volgende twee blogs!

    1. Dankjewel voor je reactie Martina. Ik herken je punt. Wat mij erg helpt is om te kijken naar Jezus in de bijbelverhalen. Hij was er volgens mij altijd op uit om mensen ‘heel te maken’. Letterlijk door ze te genezen, ze ergens van te bevrijden, of ze erkenning te geven in een samenleving die op hen neerkeek. Daar zit heel veel goed nieuws in 🙂

  5. Dat is ook het gevaar van vandaag, dat wij mensen (en als we niet oppassen) hier zelf een eigen draai aan gaan geven. Het ‘wereldse’ probeert ook steeds meer op 1 lijn te komen met het Geloof. En daarin (moeten we allemaal leren), je grenzen te trekken. Onderzoeken is prima, en daarbij ook je visie verbreden. Maar nog belangrijker leren onderscheid te maken van wat wel en wat niet. En daar ligt zeker vandaag de dag juist de uitdaging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *