Jan Wolsheimer

‘De kerk heeft spelers nodig, geen supporters’

Jan Wolsheimer vergeleek op Graceland 2017 de kerk met voetbal. Ben je een supporter die vooral vanaf de zijlijn commentaar heeft, of speel je het spel zelf mee? Ja, in het team zitten misschien ook spelers die je niet zo sympathiek vindt of met wie je het hartgrondig oneens bent… Maar ja, kerk-zijn is teamsport.

 

4 reacties op “‘De kerk heeft spelers nodig, geen supporters’”

  1. Natuurlijk is Kerk zijn teamsport. Zou er alleen van de zijlijn discussie gevoerd worden ? Vergeet niet dat het ook in de Kerk zelf niet (altijd) even aangenaam is. Ook daar krijg je dingen te horen waar je niet altijd 8er staat. Of gemeenteleden die roddelen over anderen om maar een voorbeeld te noemen. Denk ook alleen al aan de Kerkscheuringen. Eindeloze discussies die steeds weer terugkeren. Ja maar je komt niet voor de gezelligheid maar voor datgeen wat er gepreekt wordt ? Umm mij werd altijd bijgebracht dat je ook lief en aardig moest zijn voor elkaar, zeker waar je soortgenoten ontmoet. En dat ene liedje over broertjes en zusjes wie kent het niet ? En ook juist door het ‘doempreken’ van sommige Predikanten jaag je juist menigeen gemeenteleden de Kerk uit. Ja maar je moet mensen uitnodigen om naar een Kerk te gaan ? Deels waar, maar het gaat niet alleen over uitnodigen alleen. Het gaat ook over belangstelling tonen, erbij betrekken, interesse tonen, omkijken naar, like the old days. Ook daarin ís er voor de ‘spelers’ (dus wij) een rol weggelegd.

  2. We zijn deels supporters en deels spelers, de uitdaging ligt er juist om daar weer verbinding in te hervinden, dus herstel.

  3. We maken ons er allemaal wel eens schuldig aan, roddelen. Het gebeurd heel vaak in het bijzijn van anderen dat men opeens heel zachtjes begint te smoezen of fluisteren. Dat kan pijn doen, je merkt het aan hun houding, gedragen zich dan afstandelijk. Je vraagt jezelf af over wie het gaat, misschien wel over jou ? En eenmaal in de buurt draaien ze opeens 180 graden om, net of er niets aan het handje is. Ook in een Kerk zijn deze signalen dan wel of niet duidelijk merkbaar. Spreek mensen er op aan, maar doe het niet 8er iemand zijn/haar rug om, zo laag dit. Is voor ons allemaal van belang.

  4. Daarbij ligt tegenwoordig ook secularisatie op de loer in de Kerk. Daar zijn we idd. allemaal zelf verantwoordelijk voor hoe we daarmee omgaan. Dat je af en toe door een Preek b.w.v. ‘bij de kladden gepakt wordt’ is best wel eens goed. Misschien deels positief maar zeker ook zorgelijk. Daarbij behoor je nog rekening te houden met elkaars wel en/of niet kunnen. Elkaar vrij laten in de keuze(s) die hij/zij maakt. Natuurlijk mag je elkaar helpen, motiveren, erbij betrekken, maar ik zie tegenwoordig ook dat het wel eens aan het doorslaan is, wat nooit de bedoeling kan zijn. We zijn niet allemaal (en gelukkig maar) hetzelfde. Zelfs je karaktereigenschappen in een Kerk worden daarbij tegenwoordig niet meer gespaard/geen rekening meer mee gehouden. Je krijgt toch een beetje het gevoel van het moeten, het onder druk zetten, wat voorheen niet zo was. Oudere mensen bevestigen dit, en zien ook bepaalde ontwikkelingen in een Kerk waar men niet achter staat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *