Israël rivier Jordaan

‘Wat moet ik als christen met Israël?’

Jean-Jacques bereidt zich voor op een reis naar Israël. Daar heeft hij nogal dubbele gevoelens bij. ‘Het gebruik van geloof om met geweld hectares land te claimen is bijgeloof.’

Binnenkort ga ik voor het eerst naar Israël. Daar zal ik onder meer een openluchtdienst houden bij de Jordaan, waar Jezus gedoopt is. Ik heb er een dubbel gevoel bij.

De denker en bijbelvertaler Martin Buber zag het al niet zitten dat zijn mede-joden in het Midden-Oosten een nieuwe natie wilden stichten met ‘een volkslied, kanonnen en medailles’. Zijn visie werd geïnspireerd door de profeten. De joden moesten er, samen met de Arabische moslims en christenen die er al vele eeuwen wonen, een gelijkwaardige gemeenschap vormen van vrede en gerechtigheid. Hij wilde geen eigen joodse staat, maar ‘de wereld repareren’.

Verbonden met de geloofstraditie

Al snel kreeg echter machtspolitiek de overhand. De staat Israël werd uitgeroepen en sinds kort is het Arabisch zelfs tot een tweederangs taal gedegradeerd. Protesterende Palestijnen die met stenen gooien worden door de Israëliërs met de meest geavanceerde wapens van Amerikaanse makelij afgestraft.

Wat moet ik als christen met Israël? Natuurlijk ben ik onopgeefbaar verbonden met de joodse geloofstraditie zonder welke het christendom niet eens had bestaan (misschien de islam ook niet). En voor mij staat buiten kijf dat joden ergens op de wereld een veilige plek  dienen te hebben – na zoveel eeuwen van vervolging, ook door de kerk, met als absoluut dieptepunt de Holocaust.

Maar een eigen staat had ook ergens anders kunnen liggen. Een tijd lang dachten de zionisten serieus aan het destijds dunbevolkte Oeganda in Afrika. In plaats daarvan hebben joden zich nu in het Midden-Oosten een thuis verworven in het huis van de Arabische bewoners. Gevluchte Palestijnen hebben slechts nog de sleutel van wat eens hun woning was.
Ik denk dat dit verklaart waarom juist Amerikanen zo op de hand zijn van Israël: ook zij bewonen een land waarvan ze de oorspronkelijke bewoners hebben verjaagd. De trieste indiaanse reservaten in de VS lijken op de geïsoleerde Gazastrook.

Niet de grond, maar God

Mijn dochter, die vredeswerk doet, bezocht eens het Palestijnse gebied. ‘Daar brak mijn hart’, zegt ze. Joodse kolonisten zwaaien vaak met de bijbel (Thora) waarin zou staan dat het land hen door God is beloofd. Vele westerse christenen zeggen hen dat na. Maar het gebruik van geloof om met geweld hectares land te claimen is bijgeloof. In echt geloof gaat het niet om grond, maar om God.
Abraham, ‘de vader van de gelovigen’, werd door God opgedragen om zijn eigen huis te verlaten en naar het beloofde land te trekken (Genesis 12).
In de grondtekst staat echter een wonderlijke draai. Het land ‘dat God jou zal laten zien’ verandert in een ervaring ‘waarin de Heer zichzelf laat zien’.

In het geloof gaat het niet om bezit maar juist om een proces van onteigening, om ruimte te maken voor God zelf. Het beloofde land is niets minder dan ons eigen leven waarin God woning wil maken.

Binnenkort houd ik in Israël een kerkdienst bij de Jordaan, op de plek waar Jezus werd gedoopt. Ik heb er een dubbel gevoel bij. De ene oever behoort aan het Arabische Jordanië, de andere aan het joodse Israël. En ik besef opeens: precies daartussen in, in het stromende water hoor ik thuis.

Waar eens ook Jezus stond.

Foto via Lis Ferla op Flickr

8 reacties op “‘Wat moet ik als christen met Israël?’”

  1. Dus Jean-Jacques Suurmond wordt ook een heilige landloper. Ik kan mij voorstellen dat hij daar dubbele gevoelens bij heeft. Wat heb je toch te zoeken, Jean-Jacques, daar in dat Israël van jou? Wil je God soms ontmoeten? God heeft dat land allang verlaten, God is wereldwijd gegaan. Wil je soms heilig leren leven? Daarvoor hoef je zeker niet naar Israël te gaan om Joden te bezoeken. Getuige heel het Oude èn Nieuwe Testament is de Joden nog nooit gelukt om heilig te leven, hoeveel geboden ze ook zeggen te onderhouden. Wat ga je daar dan doen? Ga je daar een partijtje ouwe stenen bekijken, historische pleisterplaatsen van geloof bezoeken? Ook dan moet ik je teleurstellen. Het Jeruzalem van Jezus bestaat niet meer. Dat is door de Romeinen hartgrondig verwoest, geen steen is op de andere gelaten. Het huidige Jeruzalem is een schepping van de Ottomanen.
    Waarom heeft Israël dan toch tot op de dag van vandaag dat aura van heiligheid, terwijl het nooit, nooit, nooit een heilig land is geweest? De enig reden die ik mij kan bedenken is dat Israël ondanks haar geschiedenis altijd het land is gebleven dat verwijst naar een nieuw Israël, een nieuw Jeruzalem. In die stad van de toekomst is alles nieuw, daar vind je geen ouwe rommel. Maar dat is ook de enige reden die ik kan bedenken om het huidige land Israël te bezoeken.

  2. Mooi, de wonderlijke draai die je beschrijft. Het doet mij denken aan wat Jezus in Johannes 4 zegt tegen de Samaritaanse vrouw over dat de aanbidding van God niet meer aan een plaats gebonden zal zijn, maar aan de toestand van iemands hart.

  3. Wat een totaal gebrek aan historische kennis hoe het conflict is ontstaan. De Engelsen hebben Palestina op het Ottomaanse rijk veroverd 1917 . Overeenkomstig werd het land verdeeld Israël kreeg het gebied vanaf Middellandse zee tot en met het Overjordaanse gebied over de Jordaan. De rest zou een Arabische staat worden gesticht. Maar dit gebied werd door mensen uit Saudie Arabië ingenomen dit werd het Jordaanse koninkrijk. Maar Churchil heeft het gebied verschillende keren onder druk Arabieren veranderd vanwege olie belangen. Na 1945 bleef een veel kleiner gebied voor de Joden over.Door 5 oorlogen door Arabische landen heeft Israël de gestolen gebieden terug gekregen ook Judea en samaria. Na 1945 veroverde Jordanië de (westbank)
    Hierdoor verhuisden duizenden moslim van Jordanië naar de West bank. Daar boven op heeft Engeland 500.00 moslims uit omliggende landen overgebracht. Deze Arabieren werden door yassar Arafat tot het palestijnse volk gemaakt Er heeft nog nooit een palestijns volk met Jeruzalem als hoofdstad bestaan. Meneer suurmond kan beter uit mijn land weg blijven en zijn domme eenzijdige praatjes voor zich houden hij kakelt als een kip zonder kop lees wat jullie het ot eerst. Ik noem het de Torah onze heilige Hebreeuwse boeken.

  4. Niet de machtspolitiek kreeg snel de overhand maar de verdediging tegen Arabische landen . De dag na de onafhankelijkheid vielen Arabische landen al aan. Dat heeft zich diverse malen herhaald met maar een doel nl Israël van de kaart vegen. Niet de Palestijnen zijn de zielige underdog want zij vormen samen met nog 350 miljoen Arabieren de vijand die Israël nog steeds van de kaart wil vegen. Daar komen dan nog Turkije en Iran bij.
    Uganda is door mensen die graag naar Israël wilden verhuizen nooit overwogen maar direct als optie afgewezen toen de wereld ze daar wilde wegstoppen.
    Dat God dit land aan het Joodse volk als thuisland heeft beloofd is door iedereen die de bijbel leest direct te begrijpen.

  5. Een vreselijk antisemitisch stuk dacht dat we in christenen nog vrienden hadden .geen enkel historisch besef .dom dom dom blijf maar lekker in nederland kunnen je hier missen als kiespijn

  6. Huh? Wat is dit voor artikel? Waarom is dit geplaatst? Snap hier helemaal niets van….. deze schrijver weet echt helemaal niets van de joodse geschiedenis…, NIETS! Hij praat het nepnieuws van de NOS een beetje na en baseert daar zijn ‘diepgaande’ mening op. Ik vind andermans mening altijd interessant, sta daar open voor, maar deze schrijver weet duidelijk niet waar hij het over heeft. Jammer dat zulke artikelen op lazarus komen, ik had wel een beetje niveau verwacht.

  7. wow ik ben blij dat er christenen zijn die tegen deze leugens in gaan antizionisme is het zelfde als antisemitisme dat iemand die zegt theoloog
    JJ Suurmond te zijn vind ik als Jood zeer kwalijk. Om dit gif te bestrijden plaats ik hier onder een artikel dat de echte waarheid beschrijft
    ————————————————————————-
    Er heeft nooit een duizenden jaren oud Palestijns volk bestaan
    De Palestijnse identiteit is in het leven geroepen om tactische redenen
    Door: Gard Simons , 21:24, 24 mei 2018

    Het Arabisch-Israëlische conflict wordt standaard gepresenteerd als een territoriaal dispuut. Een veel gehoord Arabisch argument is dat in het huidige Israël een duizenden jaren oud volk leefde, dat zich Palestijnen noemde en gedwongen werd uitgezet door de Zionistische Joden, die daarbij hun land inpikten. Is deze bewering waar? In dit stuk zal ik op die vraag een antwoord geven.
    Romeinen en Filistijnen

    Het waren de Romeinen die, in de tweede eeuw, voor het eerst de benaming ‘Syrië-Palestina gebruikten, voor het gebied rondom Jeruzalem. Eigenlijk was die naam niet juist. Het woord Palestina betekent ‘thuisland van de Filistijnen’, maar de Filistijnen bevolkten maar een kleine strook land langs de kust. Bovendien waren ze als etnische groepering enkele eeuwen daarvoor al verdwenen.

    De Romeinen hadden het koninkrijk Judea veroverd, een gebied dat in het noorden en midden van het huidige Israël lag en qua oppervlakte ruim de helft was van het huidige Israël. Judea betekent: ‘thuisland van de Joden.’ De vraag is nu: waarom veranderden de Romeinen die naam in de tweede eeuw in ‘Syrië-Palestina’?
    De eerste massamoord op de Joden in de geschiedenis

    De Joodse gemeenschap en de Joodse religie leunden zwaar op de wetten van Mozes die, volgens Exodus, werd geboren tijdens een Egyptische slavenopstand. Mozes veroordeelde onderdrukking en stond bescherming van de armen en minder bedeelden voor. Dit verklaart de Romeinse zorgen over het Jodendom. Ze waren bang dat de populariteit van Mozes en zijn wetten konden resulteren in een opstand. Om die te voorkomen, organiseerden de Romeinen de eerste massamoord op de Joden in de geschiedenis. Vandaag kennen we die genocide als de Eerste Joodse Oorlog, de Diaspora Revolte en de Tweede Joodse Oorlog. De Romeinen vermoordden naar verhouding meer Joden dan de Nazi’s in de twintigste eeuw. Het sluitstuk van de slachtpartijen vormde de vernietiging van Jeruzalem in de tweede eeuw, waarop keizer Hadrianus Grieken invloog om de stad te heropbouwen en er zich te vestigen. Joden waren er op straffe van de dood niet meer toegestaan. Jeruzalem werd Aelia Capitolina, en het gebied werd van Judea omgedoopt tot Syrië-Palestina, om elke verwijzing naar het Jodendom uit te wissen.

    Maar sommige Joden bleven koppig in hun Judea, en anderen keerden er terug. Met het verstrijken van de eeuwen raakte de naam Palestina zelfs bij de Romeinen in onbruik, en.tijdens de heerschappij van het Ottomaanse Rijk (1299-1923), dat vanaf de zestiende eeuw de scepter zwaaide over het gebied, bestond er geen administratieve of politieke entiteit met de naam Palestina. Judea werd alweer heel lang Judea genoemd. In 1920 hernoemden de Britten het in de Eerste Wereldoorlog op de Turken veroverde gebied weer in Palestina, zij het dat het Britse Palestina een veel groter gebied bestreek dan het oorspronkelijke Judea. De Britten noemden de rest van het huidige Israël inclusief heel Transjordanië voor het gemak ook Palestina. Al deze verwarring leidde uiteindelijk in 1946 tot een Anglo-Amerikaanse onderzoekscommissie, waar voor de Libanese historicus Khuri Hitti verklaarde: “There is no such thing as Palestine in history. Absolutely not.’
    Dit zei de PLO in 1977 over de ‘Palestijnse identiteit’

    Maar als de naam Palestina een kunstmatige creatie van de Romeinen, en later van de Britten is, wie zijn dan die Palestijnen? Die vraag wordt eigenlijk al beantwoord door de chef militaire operaties van de PLO, Zahir Muhsein, in een interview met het dagblad Trouw van 31 maart 1977. Muhsein:

    “We benadrukken die Palestijnse identiteit alleen uit politieke motieven. Het benadrukken van het bestaan van Palestijnen is een Arabisch belang, om een balans te vinden met het Zionisme. Die Palestijnse identiteit is in het leven geroepen om tactische redenen. Een Palestijnse staat is voor de Arabische gemeenschap een nieuw instrument om de strijd tegen Israël voort te kunnen zetten.”

    Vooral die laatste opmerking is van belang. Het nietige Israël was militair schier onverslaanbaar, dus moest er iets anders worden verzonnen: een strategie voor politieke oorlogsvoering, die kon bereiken waarin een gewone oorlog faalde. In mijn vorige stukje over dit onderwerp schreef ik: “De Arabieren haten de Joden niet om Israël, ze haten Israël om de Joden.” Om die bewering te onderbouwen, leggen we eens de PLO Handvesten van 1964 en 1968 naast elkaar. In het Handvest van 1964 maakt de PLO nog geen aanspraak op de West Bank en de Gazastrook. De Gazastrook was namelijk in handen van de Arabische natie Egypte, en de West Bank van de Arabische natie Jordanië. In het herschreven Handvest van 1968 maakt de PLO opeens wel aanspraak op die gebieden. Ze waren namelijk in 1967 tijdens de Zesdaagse Oorlog veroverd door Israël.
    Economische bloei die werkte als een magneet op Arabieren

    Tijdens de Ottomaanse overheersing woonden er tot 1880 maximaal 300.000 mensen in het gebied van het huidige Israël. Het was een dunbevolkt woestijnlandschap. De bewoners waren een ratjetoe van Arabische stammen en Joden. Alleen in Jeruzalem vormde de Joodse gemeenschap inmiddels weer een meerderheid. In 1878 lanceerde de Turken een bevolkingspolitiek die moslims uit de Kaukasus en Algerije aanspoorde om zich in het gebied te vestigen. Die trek kwam pas goed op gang vanaf 1880 en veranderde de demografische samenstelling van de landstreek dramatisch. De overgrote meerderheid van de mensen die zich nu Palestijnen noemt, heeft dus geen duizenden jaren oude wortels in het gebied. Ze komen oorspronkelijk uit Noord-Afrika en Oost-Europa, en een groot deel ook uit omringende landen als Libanon, Syrië, Jordanië en Egypte, want ook daar werden moslims opgeroepen om zich in het lege gebied te vestigen.

    De Joodse Zionisten die in de jaren dertig naar het Britse mandaatgebied Palestina waren getrokken, bevolkten volkomen desolate, onbevolkte gebieden. De Jordaanse koning Abdullah, die in 1948 zou meehelpen aan een gezamenlijke Arabische poging om de jonge staat Israël om zeep te helpen, schreef in 1946 nog: “Het is bewonderenswaardig in welke vruchtbare paradijzen de Joodse immigranten het door hen bevolkte woestijnlandschap hebben veranderd.” De Joodse nederzettingen veroorzaakten een economische bloei die als een magneet werkte op Arabieren uit de omringende landen en gebieden. Zij verhoogden nog de aantallen van de mensen die zich later Palestijnen zouden noemen.
    De moefti van Jeruzalem en de ‘Arabische Revolutie’

    Velen van hen geloofden echter dat de Joden zich de nederzettingen met geweld of onrechtmatig hadden toegeëigend. Was dat zo? Die vraag wordt beantwoord door Hajj Amin al Husseini, moefti van Jeruzalem en vader van de Palestijnse beweging. In 1936 lanceerde Husseini zijn zoveelste terreurcampagne tegen de Joodse immigranten in het mandaatgebied Palestina. Hij noemde dat de ‘Arabische Revolutie.’ De terreur hield aan tot 1939. In 1937 stuurde de Britse regering een afvaardiging naar het mandaatgebied, die de toestand moest onderzoeken. Op de vraag van Lord Hammond of de Joden zich onrechtmatig of met geweld land hadden toegeëigend, antwoordde Husseini dat zulks niet het geval was, maar dat ze het gekocht hadden van Arabische grootgrondbezitters, die echter door economische omstandigheden gedwongen waren om te verkopen. Het eerste deel van dat antwoord is waar, het tweede deel niet. Die grootgrondbezitters waren de zogenaamde effendi’s, een soort Arabische adel die in Palestina deden wat ze wilden. Husseini en zijn familie waren de rijkste effendi’s van Palestina. De effendi’s maakten op grote schaal misbruik van de Joodse immigranten door ze de meest onvruchtbare stukken grond aan woekerprijzen te verkopen. Kleine landeigenaren werden onder druk gezet om niets te verkopen aan Joden, en vervolgens kochten de effendi’s stukken grond van de kleinere broeders, om ze voor idioot hoge bedragen door te verkopen aan, jawel, Joden. Op deze manier werd de antizionistische propaganda een lucratieve handel voor de Arabische adel.

    We kunnen dus concluderen dat het onjuist is om te beweren dat een duizenden jaren oud Palestijns volk zijn land kreeg afgenomen door de Joden. Ten eerste omdat er geen Palestijns volk bestond of bestaat (Muhsein), en ten tweede omdat de Joodse immigranten hun land kochten van Arabische effendi’s, die het eerst hadden afgeperst van kleinere grondbezitters, en het daarna met gigantische winsten doorverkochten aan Joodse immigranten.

    En eigenlijk is de bottom line van het hele conflict: als de Arabieren de wapens neerleggen is er vrede, als de Joden de wapens neerleggen worden ze afgeslacht.

  8. Wat staat er een verzamelde hoeveelheid leugens in dit artikel. Bijvoorbeeld: “zij bewonen een land waarvan ze de oorspronkelijke bewoners hebben verjaagd.”
    Twee leugens in 1 zin:
    1. Je zou denken dat christenen zouden weten wie de oorspronkelijke bewoners zijn.
    2. De Arabieren werden niet verjaagd, maar vluchtten omdat hun broeders een oorlog begonnen om de Joden uit te roeien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *